All Chapters of ไม่หวนคืน Never again: Chapter 11 - Chapter 20

เวลาผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ที่มนต์มีนาย้ายกลับเข้ามาอยู่บ้านหลังเดิม เธอทำงานบ้านแทบจะทุกอย่างเองคนเดียวอีกทั้งยังคอยขับรถรับส่งหลานสาวไปกลับเนิร์สเซอรี ด้วยเหตุนี้เมื่อมนต์มีนาเดินผ่านร้ายขายสติกเกอร์ในห้างสรรพสินค้าเธอจึงหยุดเลือกซื้อสติกเกอร์กรอบสีเหลืองเด่น ที่เขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษกำกับด้วยภาษาไทยว่า ‘BABY IN CAR’ มีเด็กในรถ มาติดไว้ที่ด้านหลังของตัวรถในจุดที่รถคันอื่นมองเห็นได้ง่ายเพื่อให้รถที่ตามมาได้ใช้ความระมัดระวังในความขับขี่มากขึ้น อีกเหตุผลหนึ่งที่หญิงสาวซื้อสติกเกอร์มาติดไว้ก็เพราะตัวเองกำลังท้องด้วยอีกคนปิยะนุชขับรถอีกคันกลับมาถึงบ้านในเวลาหกโมงเย็น เดินเข้ามาในบ้านก็เอาแต่บ่นเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้น้องสาวกับลูกฟัง เปียตั้งท่าจะวิ่งมารับผู้เป็นแม่ด้วยความดีใจตามประสาเด็กแต่ก็ถูกปิยะนุชร้องห้ามเสียงดังจนลูกหน้าจ๋อยไป“ไม่ต้องมาหาแม่ แม่เหนื่อย ไปเล่นกับน้ามี่นู่น ช่วงนี้ติดกันแจนี่ ดีละแม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย”บ่นแล้วก็เดินเข้าไปในห้องนอนโยนกระเป๋าทิ้งลงบนเตียงก่อนจะเดินออกมาด้านนอกหยิบหมูทอดเข้าปากแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เอ่ยกับมนต์มีนาที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ว่า“มี่ไปซื้

หญิงสาวขับรถวนขึ้นไปยังชั้นจอดของผู้หญิงโดยเฉพาะ แต่ตอนนี้ไม่มีช่องไหนที่ว่างเลยเธอจึงต้องวนหาที่จอดใหม่ยังชั้นที่สูงขึ้นโดยยังไม่รู้ตัวว่ามีปอร์เช่คันใหญ่ตามอยู่ไม่ห่าง จนสุดท้ายก็มาได้ที่จอดบนชั้นดาดฟ้าซึ่งยังมีช่องว่างเยอะพอสมควรมนต์มีนาจอดรถเรียบร้อยก็หยิบกระเป๋าสะพายก่อนเปิดประตูลงมา ครั้นหันตัวจะก้าวเดินไปข้างหน้าร่างบางก็หยุดชะงักด้วยท่าทางตกตะลึง เมื่อพบร่างสูงของจวินยืนหายใจแรง จ้องหน้าเธอด้วยแววตาขึงดุ“คุณจิน”เอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินเสียง ใจหนึ่งมีความดีใจที่เห็นเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสวยจึงคลี่ยิ้มออกมาทั้งที่แววตายังเศร้า“มี่”แต่น้ำเสียงที่เอ่ยชื่อหญิงสาวฟังดูห้วนแข็ง แววตาทวีความดุดัน“หมายความว่ายังไง”“อะไรคะ”มนต์มีนาใจเต้นแรงเมื่อเห็นว่าจวินแสดงสีหน้าไม่พอใจเธออย่างไม่ปิดบัง เขาจะโกรธอะไรเธออีกในเมื่อเธอก็ยอมจากมาโดยไม่เรียกร้องอะไรเพิ่มแม้แต่บาทเดียว เพราะสำนึกว่าที่ผ่านมาเขาให้ปัจจัยในการดำรงชีวิตกับเธอมากพอแล้ว ตามที่เขาพูดใส่หูจวินกระแทกลมหายใจออกแรง ตวัดสายตาขุ่นจ้องที่สติกเกอร์ท้ายรถ“ตอบมาหน่อย นี่มันหมายความว่ายังไง”ชายหนุ่มกำมือชี้ไปยังสติกเกอร

วันนี้มนต์มีนาหมดค่าใช้จ่ายไปกว่าห้าพันบาท ทั้งค่าคาร์ซีต ค่าอาหารของสองแม่ลูก ค่าเข้าสวนน้ำ ทั้งที่เธอบอกว่าไม่ได้มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมดนั้น แต่คนเป็นพี่ก็ยังขูดเลือดขูดเนื้อโดยใช้หลานมาอ้าง“เงินแค่นี้กลัวพี่จะไม่คืนรึไงมี่ คาร์ซีตที่ซื้อติดรถยังไงมี่ก็ต้องใช้มั้ยเผื่อลูกมี่ ค่าอาหารก็ไม่ได้จะออกมากินแบบนี้บ่อย ๆ เอาน่า เงินเดือนออกเดี๋ยวโอนคืนให้ แค่นี้เอง”คำพูดของปิยะนุชนั้นมนต์มีนาซึ้งแล้วว่าเชื่อถือไม่ได้ ดังนั้นต่อจากนี้เธอจะไม่เสียเงินไปกับสิ่งฟุ่มเฟือยโดยไม่จำเป็นอีก ลูกของเธอก็ต้องกินต้องใช้ ยิ่งเด็กเล็ก ๆ ค่าใช้จ่ายยิ่งมาก หญิงสาวกลับเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว ลงกลอนแน่นหนาเพื่อป้องกันคนเข้ามาโดยที่เธอไม่ได้อนุญาต แม้ภายในบ้านจะอยู่กันแค่เด็กกับผู้หญิงก็เถอะ สิ่งของมีค่าหญิงสาวเก็บไว้ในลิ้นชักที่มีกุญแจล็อก บางทีเธอก็คิดว่าจะขนย้ายของมีค่าที่สามารถแปรเป็นเงินได้ในยามฉุกเฉินไปฝากไว้กับเพื่อนที่ไว้ใจได้ ดีกว่าเก็บไว้กับตัวที่บ้านนี้ เพราะไม่ไว้ใจพี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้เลย แต่ที่จำต้องเลือกกลับมาอยู่ที่บ้าน เพราะอยากจะประหยัดเงินค่าใช้จ่ายในส่วนของค่าเช่าบ้าน และบ

เมื่อลูกชายนิ่งมนต์มีนาจึงวางร่างน้อยกลับลงที่เดิม ปลอบจนแกนิ่งสนิทจริง ๆ จึงลุกไปซักผ้าต่อจนเสร็จ แต่ก็คอยส่องหน้าเข้ามาดูบ่อย ๆ เมื่อทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เป็นเวลาเดียวกับที่น้องมันเดย์ตื่นขึ้นมา คนเป็นแม่อย่างเธอก็ไม่ได้พักต้องมาดูแลลูกชาย อุ้มพาออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้านสูดอากาศ โดยที่เธอก็ไม่ลืมชวนหลานสาวออกไปด้วย“น้ามี่ หนูอยากอุ้มน้องบ้าง”เปียร้องขึ้นมาพร้อมจ้องหน้าหญิงสาว คล้ายว่าจะรอดูว่าเธอจะให้อุ้มหรือไม่ให้แกอุ้ม มนต์มีนาพยักหน้ายิ้มให้ ทั้งที่ใจก็หวั่น ๆ แต่ไม่อยากทำให้หลานสาวรู้สึกว่าเธอให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าจึงยอม“ได้สิ เปียมานั่งตรงนี้ เดี๋ยวน้าให้อุ้มน้อง”เด็กหญิงกระโดดขึ้นมานั่งบนชิงช้าตัวเดียวกัน มนต์มีนาจึงค่อย ๆ ส่งร่างอวบอ้วนขาวจั๊วะของลูกไปนั่งบนตักหลานสาว แต่มือก็ยังคอยจับลูกไว้ไม่ปล่อย“เปียเอาแขนกอดน้องไว้แบบนี้”น้องมันเดย์วัยสี่เดือนดิ้นดุ๊กดิ๊ก เท้าเล็กถีบเตะไปทั่วตามประสาเด็กไม่รู้ความ เปียยิ่งกอดร่างน้องแน่นเข้าไปใหญ่ จนเด็กหญิงสู้แรงน้องไม่ไหวจึงผลักน้องออก ดีที่มนต์มีนาจับลูกไว้ทัน“อุ๊ย เปีย ไม่ผลักน้องสิลูก”“ไม่ได้ผลัก น้องมันถีบหนูก่

มนต์มีนานั่งกินข้าวกับหลานสาวพร้อมดูลูกชายไปด้วย จากนั้นอันนพก็ทำทีมาเรียกลูกสาวขึ้นไปนอนโดยไม่วายส่งสายตาชวนอาเจียนให้เธออยู่เรื่อย เห็นว่าดึกแล้วหญิงสาวก็อุ้มลูกชายเข้าห้องนอนไปเหมือนกัน แต่ทว่าไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังติด ๆ กัน มนต์มีนารีบมาเปิดประตูเพราะเกรงว่าเสียงที่ดังจะทำให้ลูกชายของเธอตื่นแล้วก็พบกับปิยะนุชยืนอยู่ข้างนอกพร้อมกับลูกสาวคำแรกที่ลูกพี่ลูกน้องพูดกับเธอคือ“คืนนี้ให้เปียนอนด้วยนะ พรุ่งนี้ฉันกับผัวต้องออกไปทำงานแต่เช้า และเตรียมชุดให้เปียไปโรงเรียนด้วย”มนต์มีนารับร่างหลานสาวที่ถูกดันตัวเข้ามาในห้องเธอไว้ พยักหน้า เมื่อปิยะนุชหันหลังเดินจากไปหญิงสาวก็รีบปิดประตูลงกลอน“มาเปีย มานอนกัน”พูดกับหลานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่ให้แกตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่ผู้เป็นแม่ทำบ่ายวันหนึ่งขณะที่ทุกคนออกจากบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงมนต์มีนาซึ่งอยู่กับลูกชายวัยหกเดือนตามลำพังในช่วงกลางวัน หญิงสาวที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันนำลูกมาอาบน้ำในกะละมังใบเล็ก ระหว่างควักน้ำลูบตัวให้ลูกหญิงสาวก็เกิดอาการหน้ามืดร่างกายโงนเงนจนเริ่มจนทรงตัวไม่อยู่ สมองตีบตื้อแล้วก็พลันวูบดับไป มือที่คอยประคองร่า