ไม่หวนคืน Never again의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

วันต่อมาเมื่ออันนพและปิยะนุชออกไปทำงานและเปียไปโรงเรียนแล้ว มนต์มีนาจึงขับรถพามันเดย์ไปหาเพื่อนพริตตีที่เธอไว้ใจฝากกระเป๋าแบรนด์เนมไว้ ตลอดเวลาที่มนต์มีนาท้องเธอไม่เคยบอกใคร การพูดคุยกับเพื่อนก็เป็นการคุยผ่านทางแอปพลิเคชันสนทนาและโทร. คุยแบบไม่เห็นหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพาลูกไปหาเพื่อนสนิทเมื่อมาถึงร้านอาหารที่นัดหมาย แม่ลูกอ่อนลงจากรถ หยิบเป้อุ้มเด็กจากที่นั่งข้างคนขับมาสวมเข้ากับตัว ก่อนเดินมาเปิดประตูด้านหลังคนขับฝั่งผู้โดยสารเพื่ออุ้มลูกออกมาจากคาร์ซีตมาใส่เป้อุ้มด้านหน้า ส่วนบนหลังสะพายกระเป๋าเป้ที่บรรจุข้าวของเครื่องใช้สำหรับเจ้าตัวเล็กเวลาออกนอกบ้าน จากนั้นจึงเดินเข้าไปในร้านที่เพื่อนนั่งรออยู่ก่อนแล้วมนต์มีนาพาลูกชายตัวขาวอวบอ้วนเข้ามาในร้าน วันนี้เธอเลือกชุดหมูน้อยสีชมพูพิกเล็ตให้ลูกใส่ เพิ่มความน่ารักน่าชังด้วยรองเท้าผ้าใบกับหมวก สองขาป้อมแขว่งไปมาตามแรงเดินของผู้เป็นแม่ ภาพคุณแม่หุ่นสวยที่มีเป้อุ้มลูกอยู่ด้านหน้าและด้านหลังมีเป้อีกใบสะพายอยู่เข้ามาในร้านเรียกสายตาให้คนหันไปมองได้ขณะหนึ่ง แต่กันยาหรือ ‘กลอย’ ที่มองเห็นเพื่อนสาวอุ้มเด็กมาด้วยแบบนี้ก็ถึงกับอึ้ง เพราะเธอไม

จากวันนั้น มนต์มีนาก็ออกมาอาศัยอยู่ที่คอนโดมิเนียมกับลูกชายสองคนโดยมีกันยาเพื่อนที่หวังดีคอยแวะเวียนมาช่วยเลี้ยงลูกเธออยู่เสมอ มนต์มีนายังเปิดไลฟ์สดขายเครื่องสำอางอยู่เป็นระยะ รายได้ไม่มากแต่ก็พอใช้จ่ายในแต่ละเดือน ซึ่งตัวเธอก็ยังเน้นแต่การขายที่ไม่มีการแต่งหน้าโชว์เช่นเดิม เหตุผลก็เพราะลูกยังกินนมจากเต้าอยู่กันยาที่แวะมาหาหลานตามปกติเล่าให้มนต์มีนาฟังว่าพบกลุ่มเพื่อนของจวินตามผับอยู่บ่อยครั้ง และกรภพก็มักจะเข้ามาทักทายกันยาแล้วถามถึงมนต์มีนาแทบทุกครั้งที่เจอกัน แต่กันยาไม่ได้พูดอะไรให้อีกฝ่ายฟังมากนักกันยาเล่าต่อว่าเธอเคยถามถึงจวินด้วยเหมือนกัน ซึ่งกรภพก็ตอบโดยไม่ต้องหยุดคิดพร้อมกับหัวเราะอย่างขบขันว่า“อ๋อ ไอ้จินน่ะเหรอ ตอนนี้มันยังอยู่เมืองนอกอยู่เลย ได้ข่าวว่ามีเมียใหม่แล้วด้วย ฮ่า ๆ”กันยาพูดไปเรื่อยเพราะติดลม เมื่อหันกลับมามองหน้าเพื่อนสาวที่ดูซึมลงอย่างเห็นได้ชัดก็เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบขอโทษขอโพย“เฮ้ย มี่ ฉันขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจพูดถึงผู้ชายคนนั้นให้แกได้ยินอีก พอดีมันเพลินปากไปหน่อย”มนต์มีนาที่กำลังนั่งพับและแยกเสื้อผ้าของลูกใส่ในตะกร้าผ้าเด็กส่ายหน้าเรียบ ๆ พลางตอบว่า“ไม่

หลังจากนั่งคุยกันได้ครู่หนึ่ง คุณหญิงโชติกาที่หันไปเห็นลูกสาวคนสวยเดินเข้ามาในร้านอาหารจึงเอ่ยบอกกับผู้ที่นั่งรออยู่ด้วยกันว่า“นั่นไง ลูกชาของพี่มาแล้ว”จวินหันไปมองโดยอัติโนมัติซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สาวสวยคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ฝั่งตรงข้ามและสบตากับเขาพอดี ทั้งสองคนที่เพิ่งพบเจอกันเมื่อสักครู่ด้วยอุบัติเหตุเล็ก ๆ ที่เหมือนฉากคลาสสิกในละครรักโรแมนติกเรื่องหนึ่งหยุดมองตากันชั่วขณะ ก่อนที่คุณหญิงแม่ของฝ่ายหญิงจะแนะนำจวินให้ลูกสาวได้รู้จัก“ลูกชาลีนคะ นี่พี่จวิน ลูกชายของคุณหญิงจริยาค่ะลูก”ชาลีน หรือ ชญาพัฒน์ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลผู้นำเข้ายานยนต์หรูจากต่างประเทศ อายุ 27 ปี ดีกรีเพิ่งจบปริญญาโทจากบอสตันกลับมา“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีครับ”จวินพยักหน้าตอบรับด้วยแววตาของผู้ชายที่มองอีกฝ่ายด้วยความพึงพอใจ ตามอายุแล้วจวินตอนนี้ในวัยใกล้ 33 ปี ซึ่งมากกว่าฝ่ายหญิง นับเป็นวัยที่บิดามารดาของเขาอยากให้ลงหลักปักฐานสร้างครอบครัวกับผู้หญิงดี ๆ ฐานะของตระกูลเท่าเทียมกันคุณหญิงแม่ทั้งสองฝ่ายส่งยิ้มมองกันเมื่อเห็นทั้งลูกสาวและลูกชายดูเคมีจะเข้ากันได้ดีมาก ๆ แบบนี้อีกไม่นานคงได้นัดกันไปหาฤกษ์งามยามดีอย่า

เช้าวันใหม่ที่สดใสไฮโซสาวที่ยังอยู่ในชุดนอนตัวเดียวกับเมื่อคืนยืนดริปกาแฟอยู่ในส่วนที่เป็นครัวซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องครัวและอุปกรณ์ครัวทันสมัย หญิงสาวไม่ได้รีบร้อนออกไปไหน เมื่อเห็นจวินเดินออกมาจากห้องนอนห้องหนึ่งในชุดที่พร้อมออกไปด้านนอกคิ้วเรียวก็เลิกขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานออดอ้อน“จะออกไปไหนเหรอคะ วันนี้วันหยุดนี่นา”พลางยกแก้วกาแฟมาเสิร์ฟให้ชายหนุ่มพร้อมกับโน้มตัวจุมพิตที่แก้มของเขา หลังจากช่วยให้ชญาพัฒน์เสร็จสมไปเมื่อคืนจวินก็เดินกลับเข้าไปนอนในอีกห้องหนึ่งจนรุ่งเช้าต่างคนถึงได้ออกมาเจอกันที่โต๊ะรับประทานอาหาร ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่จวินจะแยกไปนอนต่างหากเมื่อเสร็จกิจ ชายหนุ่มอ้างว่าเขาไม่ชินกับการนอนร่วมเตียงกับใคร ตอนนี้ไม่เชิงว่าหนุ่มสาวที่เหมาะสมกันทุกด้านยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยกอยู่ร่วมเพนต์เฮาส์เดียวกัน ฝ่ายหญิงยังไม่สามารถเข้าออกคอนโดของฝ่ายชายได้โดยที่เขาไม่อนุญาต“ไปแต่งตัวเถอะ คุณไม่ออกไปทำงานเหรอ”ร่างบางไหวไหล่เบา ๆ “ไปแต่ก็ไม่รีบหรอกค่ะ ชาจะเข้าไปดูร้านเมื่อไหร่ก็ได้”“แต่ผมจะออกจากห้องแล้ว ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่เวลาจะออกไปไหนก็จะไปไม่ได้นะ”ที่จวินพูดแบบนี้หมายถึงระบบ

คิ้วเข้มเหนือดวงตาคมขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงที่คล้ายว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนานมากแล้ว นานจนเกือบจะหายไปจากความทรงจำ จวินหันตัวกลับมามองเบื้องหลังช้า ๆ ด้วยสีหน้ามั่นคง แล้วก็ใช่ เป็นมนต์มีนา! เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะทันทีที่ดวงตาสองคู่สบกันอีกครั้งหลังจากที่เขาได้ทิ้งความทรงจำที่ร้าวรานไว้ให้เธอพร้อมกับมอบของขวัญล้ำค่าไว้ให้คราวเดียวกัน เวลาเดินไปหลายวินาทีเป็นจวินมากกว่าที่แสดงสีหน้าออกมาว่าตกตะลึงที่พบมนต์มีนาอีกครั้ง ซึ่งตรงข้ามกับหญิงสาวที่มองเขาด้วยสีหน้าแววตาปกติ แม้ริมฝีปากอิ่มสีชมพูจะมีรอยยิ้มบาง ๆ แต้มติด ทว่าภายในจิตใจก็ปราศจากความรู้สึกใด ๆ กับผู้ชายคนนี้แล้ว ตอนที่ชวัลดนย์บอกว่าเป็นลูกค้าวีไอพีเธอก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นคนคุ้นเคยที่กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าเธอกับเขาจะได้โคจรมาพบกันอีกครั้งและเหตุการณ์ก็เหมือนกับครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ทว่าครั้งนี้มีหลายอย่างที่เปลี่ยนไป และจะไม่มีอะไรมาทำให้ความรู้สึกเหมือนวันแรกที่เจอกันกลับคืนมาได้อีก มนต์มีนาเผชิญหน้ากับเขาอย่างเข้มแข็ง เธอจะต้องไม่หวั่นกลัวในเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้นเว้นแค่เรื่องเดียว...คือเรื่อ