บททั้งหมดของ หลงกลรัก...มาเฟียสายดุ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ 11 นางบำเรอของนายศิลา“อะ อะไร งานอะไรคะอิงไม่เห็นรู้เรื่องเลย”“งานเฟสติวัลไง คุณแพทไม่ได้แจ้งคุณรึไงว่าพนักงานไปจัดงานให้ที่เกาะด้วย” ศิลาพูดหน้าตาเฉย ผิดกับอีกคนที่มีสีหน้าตื่นเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะมาไม้ไหน ไม่รู้ว่าจริงหรือแค่หลอกตอนนี้เดาทางอะไรเขาไม่ถูกเลย อารมณ์ขึ้นๆลงๆ เมื่อวานด่าทอวันนี้ทำดีด้วยเขาต้องการอะไรกันแน่“ไม่ คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะโทรไปถามฝ่ายบุคคลก่อนถ้ามีงานจริงๆฉันจะไปเองค่ะไม่ต้องรบกวนคุณหรอก”“งั้นก็โทรตอนนี้เลยสิ...” ศิลาเหลือบไปมองคอของหญิงสาวก็เห็นว่ารอยที่ทำฝากเอาไว้ได้หายไปหมดแล้ว ชายหนุ่มนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองหญิงสาวที่เดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่หน้าบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ค่ะ...ค่ะ กี่วันคะ... ห้ะ 3เดือน! แล้วงานที่โรงแรมละคะ...อิงไม่อยากไปเลยค่ะเอาคนอื่นไปแทนได้มั้ยคะ ...ไม่ได้เหรอค่ะ ค่ะ...ค่ะ” น้ำอิงเดินออกไปโทรถามหัวหน้างาน แต่คำตอบที่ได้รับกลับมากลับเป็นคำตอบเดียวกับคนเจ้าเล่ห์บอก เลี่ยงไม่ได้น้ำอิงจึงได้จำใจเดินกลับเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าที่ผิดหวังเล็กน้อย“คุณกลับไปเถอะ ฉันไปเองได้แค่กระบี่...”“บอกแล้วไงว่าจะพาไปด้วย ผมดูแลพนักงานไม่ดีรึไ

ตอนที่ 13 งานแรกของนางบำเรอ “มานี่สิ!” เขาสั่งเธอทันทีที่ได้กลายเป็นเจ้าของร่างบางที่เขาแสนรังเกียจนี้แล้วโดยสมบูรณ์ ลงทุนมาทั้งหมดนี่ก็เพื่อขังเธอเอาไว้ใกล้ตัวเพื่อล่อชายแก่ผู้มากรักคนนั้นให้มาหาเขา ร่างกายของหล่อนถือเป็นของแถมในฐานะที่ลงเงินลงแรงไปตั้งมากมาย เขาควรได้รับอะไรตอบแทนมาบ้าง หญิงสาวทำใจแข็งเดินเข้าไปหาเขาอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ตรงที่เขาพึ่งกอดจูบอยู่กับหญิงสาวของเขาเมื่อกี้ น้ำอิงนึกขยะแขยงเขาที่มั่วกับผู้หญิงทุกคน อยากได้ก็ซื้อ ไม่ยินยอมก็บังคับ น้ำอิงนึกถึงเมื่อครั้งที่เขาเอาปืนจ่อหัวเธอ ทำให้เธอคิดว่าจะมีผู้หญิงอีกกี่คนที่ถูกเขาบังคับ ดูถูกเหยียดหยาม นอกจากจะไม่มียางอายแล้วคุณธรรมยังติดลบอีก คนเลวเต็มร้อย“นั่งลงสิ” น้ำอิงจะเดินมานั่งที่โซฟากับเขาแต่เสียงทุ้มต่ำกลับทำให้เธอชะงักทันที“ที่พื้น”เธอมองเขาตาขวางก่อนจะจำใจทำตามที่เขาบอกอย่างไม่เถียงเขาแม้แต่คำเดียว ดวงตาสีเข้มกวาดสายตามองร่างอรชรในชุดพนักงานของโรงแรม ศิลาไม่ได้มีรสนิยมมีสัมพันธ์สวาทใดๆกับพนักงานของตัวเองหรอก กลับกันถือเป็นกฎเหล็กของเขาด้วยซ้ำหากอยากกินก็ซื้

ตอนที่ 15 คืนแรก...ที่นอนที่ใหม่ “โห…ใครน่ะ หล่อจัง” เสียงของกวางเพื่อนของน้ำอิงเธอพูดขึ้นขณะที่พวกเธอกำลังเตรียมตัวขึ้นเต้นให้กับนักร้องรับเชิญเพื่อหารายได้เสริมที่ทางร้านของพี่สาวของกวางจ้างมาแสดงในคืนนี้ “ไม่รู้อะฉันแอบถ่ายมา หล่อดีเนาะฉันคิดว่าเค้าน่าจะเป็นดารา สเปคเลยคนเนี้ย! หล่อเหลือหลายจนแทบอยากคลานเข่าเข้าไปหา” สองสาวหยอกล้อตามประสาเพื่อนสนิทที่เจอหนุ่มๆที่ถูกตา ทว่าคำพูดล่อแหลมที่พูดออกมานั้นก็เอาไว้ใช้แค่กับบทสนทนาระหว่างพวกเธอเท่านั้น ความจริงสองเพื่อนซี้ไม่เคยจะแลมองชายคนไหนเลยด้วยซ้ำเพราะวันๆเอาแต่เรียก เลิกเรียนก็ทำงานพอเรียนจบสองสาวก็แยกกันไปคนละทิศละทาง จนป่านนี้ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้กลับมาเจอกัน “เว่อๆ เออนี่ลองเอารูปเขามาค้นหาในกูเกิ้ลดูมั้ย ถ้าเค้าเป็นดาราจริงๆนะต้องมีประวัติบ้างแหละ” กวางแนะเพื่อนของเธอก่อนที่สองสาวจะเอารูปของศิลารัตน์ที่น้ำอิงแอบถ่ายไว้ไปค้นหาในเน็ต ‘ศิลารัตน์ ชาร์ลเวล บรู๊ค ลอส นักธุรกิจส่งออกและนำเข้าน้ำมันให้กับรัฐบาล มีอสังหาริมทรัพย์ประเภทโรงแรม คอนโด และที่ดินจำนวนมากทั้งในประเทศและต่างประเทศ ประธานมูลนิธิช่วยเหลือเด็กยากไร้และด้อยโอกา

ตอนที่ 17 น้ำอิงขอเอาคืนเล็กๆ“คุณศิลา!” ดูแอนนี่ตกใจไม่น้อยที่จู่ๆเธอก็เจอศิลารัตน์เปิดประตูออกมาจากบ้านพักที่น้ำอิงอยู่ทั้งๆที่เขาไม่เคยเข้ามาเหยียบที่นี่อีกตั้งแต่คุณท่านของบ้านหายไปโดยไม่กลับมาอีก“เอาอาหารเช้าไปให้น้ำอิงที่ห้องที แล้วอย่ากวนให้เธอตื่นนะให้เธอพักผ่อน...เสร็จแล้วไปซื้อของใช้ผู้หญิงมาให้เธอด้วยฉันจะออกไปทำงาน แล้วเฝ้าไว้ห้ามให้เธอออกไปเพ่นพ่านไหนจนกว่าฉันจะสั่ง”“ค่ะ” แม่บ้านสาวตบปากรับคำ ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นไปบนชั้นสองหลังจากที่เห็นสภาพห้องก็เดาได้ไม่ยากว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่อยากจะถามและไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้านายด้วย หญิงสาวจึงทำได้เพียงย่องเอาอาหารเช้าไปวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินลงไปเพื่อจัดการซื้อของตามที่ศิลาสั่งน้ำอิงลืมตาขึ้นมาพร้อมความปวดร้าวไปทั่วร่างกายเพราะพึ่งรับศึกมาอย่างหนัก เธอประคองตัวเองให้ลุกก่อนจะเห็นว่าแอนนี่เข้ามาทำความสะอาดห้องให้เธอแล้ว แถมยังมีโจ๊กถ้วยใหญ่กลิ่นหอมฉุยวางอยู่ที่โต๊ะอีก ด้วยความหิวเธอลุกขึ้นประคองร่างเข้าไปชำระล้างตัวก่อนจะออกมาด้วยชุดใหม่เพื่อมานั่งกินอาหารเช้าเก็บแรงไว้สู้กับศิลาที่จะมากวนเธออีกในคืนนี้“ตื่นแล้วเหร

ตอนที่ 19 ผีผ้าห่มแสนเจ้าเล่ห์ครืดดดด เสียงโซ่ที่เคลื่อนมาใกล้เรื่อยๆน้ำอิงหลับตาปี๋ไม่อยากรับรู้ว่าสิ่งที่นั่งทับตัวเธออยู่นั่นคืออะไร “ฉันบอกเธอว่ายังไงน้ำอิง!” หืม!? เสียงคุ้นๆดังขึ้นทำเอาเธอใจแป้วกว่าเจอผีเสียอีก คนที่ทำตาดุใส่เธอตอนที่เธอลืมตามองเขา เขาทิ้งโซ่ที่ถือติดมือมาด้วยลงพื้นก่อนจะจับแขนสองข้างของเธอแบชูมือออกไว้ข้างหัวของเธอ “คุณศิลารัตน์เข้ามาได้ยังไงค่ะ” เธอคิดว่าวันนี้เธอเองก็ล็อคไว้แน่นหนาเหมือนทุกวันแต่ทำไมเขาเข้ามาได้แถมเธอยังไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูอีก “ก็มีคนโง่ที่ไหนไม่รู้ทำกุญแจหายที่ใต้ต้นไม้ ฉันเลยเก็บมาใช้” ศิลารัตน์พูดพร้อมชูกุญแจห้องของเธอขึ้น ไม่น่าล่ะเขาถึงไม่เดินตามมาหาเรื่องเธอต่อ โอ้ยอยากจะบ้าตาย! น้ำอิงคิดเจ็บแค้นในความโง่เง่าไม่รอบคอบของตัวเองที่ทำให้เธอพลาดท่าเสียทีเขาอีกแล้วมันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วจำไม่ได้“คือฉัน…กลัวผีเลยล็อคไว้แหะๆ” น้ำอิงหาทางแก้ตัว ทั้งที่รู้แก่ใจว่าไม่สำเร็จแน่ๆ “โกหก!” เสียงเข้มฟังดูน่าขุนลุกของเขาทำเอาคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาสะดุ้งเพราะความตกใจ “ปะเปล่านะ เอ่อ…” เมื่อเธอมองตาสีนิลนั้นที่กำลังมองเธอที่กำลัง