All Chapters of หลงกลรัก...มาเฟียสายดุ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 เหวลึกพอมาถึงลานที่มีซุ้มการเวกขนาดเล็กเบื้องหน้าเป็นสระน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ เมื่อมีโอกาสตอนที่แอนนี่เข้าบ้านไปเอาของในบ้านน้ำอิงตัดสินใจถามเรื่องราวของบ้านศิลารัตน์ที่เขาบอกเธอทุกวันว่าสาเหตุมันเป็นเพราะเธอ ปาวลีเหม่อมองไปยังผืนน้ำที่ตกกระทบของแสงอาทิตย์อ่อนๆส่งเข้าตาเธอที่เป็นประกายจากความสดใสเริ่มเปลี่ยนเป็นหม่นหมองขึ้นมาทันใด“ฉันกับคุณพ่อของศิลา เราสองคนไม่ได้แต่งงานกันเหรอ ทันทีที่ฉันคลอดศิลารัตน์ พวกเขาก็พาศิลาไปจากฉันไปเลี้ยงที่บ้านคุณย่าของศิลาทันทีฉันต้องอยู่ที่เมืองไทยคนเดียวเป็นเพราะความรังเกียจของคนที่ต่างจากพวกเขาอย่างฉัน ฉันจึงไปอยู่ที่โน่นไม่ได้ จนคุณย่าของศิลาตายและประจวบกับศิลาเรียนจบพอดีพวกเขาก็กลับมาหาฉัน พวกเราสามคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง...” ปาวลียิ้มออกมาอย่างมีความสุข ก่อนรอยยิ้มนั้นจะจางหายไป“แต่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาชาร์นลอสพ่อของศิลาก็ทิ้งพวกเราสองแม่ลูกไป พอมาได้ข่าวอีกทีเขาก็มีครอบครัวอื่นไปแล้ว” “คุณท่านไปโดยไม่บอกอะไรแบบนี้หนูว่าบางที...ท่านอาจจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่บอกไม่ได้ก็ได้นะคะ ส่วนเรื่องครอบครัวอื่นหนูไม่ขอพูดถึงนะคะ มันเ

ตอนที่ 23 เลือดเนื้อเชื้อไขหลังจากเสร็จบทรักกับนางบำเรอราคาแพงสูงลิ่ว ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องเล็กๆ ก่อนจะเอาโซ่ที่วางอยู่ข้างๆ ห้องมาล็อกขังเธอไว้ในห้องราวกับนักโทษที่เขาแต่งตั้งให้เธอก่อนจะเดินและติดกระดุมเสื้อของเขาให้เข้าที่สาวน้อยนั่งร้องไห้ตัวสั่น ร่างกายอ่อนแรงจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุก เธอนอนกอดผ้าห่มที่คลุมหน้าของเธอเอาไว้แน่นร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจกับเรื่องที่ปีศาจร้ายกระทำกับเธอเมื่อครู่“คนใจร้าย...” เธอพูดก่อนจะมองเสื้อผ้าของตัวเองที่ขาดรุ่ยกองอยู่เต็มพื้นร่างบางพาตัวเองขึ้นมาทานยาแก้ปวดที่แอนนี่เตรียมไว้ให้ก่อนสายตาหวานจะหันไปเห็นแผงยาคุมที่หมดพอดี“จะทำยังไงดีเนี้ย!” เธอบ่นอุบอิบก่อนจะควานหาโทรศัพท์โทรหาแอนนี่แต่กลับไม่พบ“อย่าบอกนะว่าเขาเอาไปด้วย...” เธอมีลางสังหรณ์ว่าเขาต้องเป็นคงเอาโทรศัพท์ไปเพราะเธอหามันไม่เจอและอาจจะจริง“เอาไว้พี่แอนนี่มาคราวหน้าค่อยบอกก็ได้”สาวน้อยล้มตัวนอนลงด้วยความอ่อนเพลีย เธอร้องไห้ออกมาอย่างไร้เหตุผล ว่าทำไมเขาถึงกลับมาร้ายกว่าเดิมจนไม่นานนัก เธอทำอะไรผิดไป แล้วเธอก็เผลอหลับไปจริงๆน้ำอิงตื่นขึ้นมาก่อนจะมองซ้ายขวาเธอไม่พบใครพบเพียงแค

ตอนที่ 25 สัมผัสครั้งสุดท้าย น้ำอิงวางรูปนั้นไว้ก่อนจะเดินดูรอบๆห้องหน้าต่างกระจกใส่มองเห็นวิวซุ้มการเวกที่เธอเคยไปพาคุณแม่ของคุณศิลาไปเดินเล่น บ้านหลังนี้ดูสวยงามและอบอุ่นจัง เหมือนกับว่ารูปภาพทั้งหมดจะมีแค่คุณลุงของเธอและคุณแม่ของคุณศิลาที่ถ่ายที่บ้านหลังนี้ทั้งนั้น ดวงตาหวานคมของน้ำอิงเหลือบไปเห็นรูปของเด็กชายคนหนึ่งที่แม้แต่ตอนถ่ายรูปเขาก็ยังมีสายตาที่ดุดัน หน้าไม่ยิ้ม คิ้วขมวดอยู่ตลอดเวลาเหมือนกับเขาในตอนนี้จริงๆ “เดี๋ยวนะ!”น้ำอิงหยิบรูปของศิลาขึ้นมาดูก่อนจะเอากระเป๋าเงินของเธอขึ้นมาแล้วหยิบรูปที่แม่ของเธอให้ไว้ตอนเด็กขึ้นมาดู “นี่ใครเหรอคะแม่”เด็กสาวถามแม่ของเธอขึ้นทำเอาชายวัยกลางคนยิ้มก่อนจะตอบเด็กสาว“นี่ลูกชายของลุงเอง”“ดูเค้าไม่ยิ้มเลยนะคะ เค้าไม่มีความสุขเหรอคะ”ความใสซื่อของเด็กเจ็ดขวบถามทำเอาชาร์นลอสหุบยิ้มทันที“คงจะใช่ หึๆ”เขาคิดย้อมถึงตอนที่ศิลาอยู่กับคุณย่าถูกอบรมเลี้ยงดูแบบช่วยเหลือตัวเองและไม่เคยได้รับความรักมีแค่หน้าที่จนเมื่อศิลาเติบโตเขาจึงพาลูกชายของเขาหนีมาอยู่ประเทศไทยจนต้องถูกคนทางครอบครัวของเขาไม่พอใจอย่างมากจนถึงขั้นตัดเขาและศิลาออกจากตระกูลและถูกหมา

ตอนที่ 27 อันตรายเหลือเกิน“คุณยังไม่ลุกอีกเหรอคะ ไปเตรียมตัวได้แล้วนะคะ”น้ำอิงปลุกเขาที่นอนกอดเธออยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อคืน“ขออีกแปปนึงนะ...”เขาพูดเสียงเรียบขณะที่ยังหลับตาและกอดเธออยู่ท่าเดิมตั้งแต่เมื่อคืน เธอไม่รู้ว่าเขาได้หลับมั้ยทำไมถึงตอบเธอได้เร็วขนาดนี้“หลังจากหมดสัญญาแล้ว...ฉันจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระถ้าหากเธอไม่อยากอยู่กับฉัน”ศิลาพูดก่อนจะกระชับกอดเธอให้แน่นขึ้น“ขอบคุณค่ะ...คุณก็รู้ว่ายังไงฉันก็อยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่ดี ฉันไม่อยากทำให้ครอบครัวของคุณต้องแตกแยกเพราะฉันนะคะ”น้ำอิงพูดพร้อมกับกระชับกอดเขาเช่นกันเธอไม่ไปไม่ได้เหรอ....บอกฉันสิว่าเธอจะอยู่กับฉัน....น้ำอิงศิลาได้แค่บอกน้ำอิงภายใจ แต่เขานั้นรู้ถึงหน้าที่ของตัวเองดีว่ามันคืออะไร... แต่เขารักเธอเกินกว่าที่จะให้เธอมาเป็นสองรองจากใคร ตอนนี้เขายอมทิ้งความแค้นไม่สืบสาวราวเรื่องน้ำอิงกับพ่อของเขาแล้ว ท่าทางรีบร้อนของหญิงสาวในชุดเจ้าสาวที่เดินออกมารับโทรศัพท์ของซันในมุมที่เธอคิดว่าปลอดคน เธอหามุมหลบก่อนจะกดรับสายโดยพูดกระซิบ“มีอะไร”“ได้ตัวมันมาแล้ว ฉันจะพามันไปที่เกาะร้างแถวตราด”ซันมองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ภายในรถกับเขาก่

ตอนที่ 29 มรสุมลูกใหม่ลำปาง.....“พี่น้ำอิงไม่ต้องทำผมทำเอง”เป็นเวลาเกือบเดือนแล้วที่น้ำอิงพาแม่ของเธอและนนท์มาอยู่ที่บ้านของคุณยายเงินที่เธอได้มาจากการไปเป็นนางบำเรอของศิลา เธอเอามาเปิดร้านอาหารเล็กๆให้แม่ของเธอที่นี่ พวกเธออยู่กันอย่างมีความสุขและพอเพียงไม่ได้ขัดสนอะไรแม้ว่าเธอจะท้องอ่อนๆและต้องใช้เงินเยอะพอสมควรในการดูแลลูกในท้องของเธอก็ตาม“ไม่เป็นไรนนท์ไปเรียนเถอะ พี่อยากจะออกกำลังกายบ้าง”นนท์ดูดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อรู้ว่าน้ำอิงตั้งท้อง เขาช่วยเหลือน้ำอิงทุกอย่างจนเธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลย“ก็ได้ครับ แต่อย่าโหมหนักนักนะครับ เดี๋ยวอันปันหลานของผมจะไม่สบาย”เด็กน้อยพูดก่อนจะเดินเข้ามาลูบท้องของน้ำอิงที่กำลังล้างผักอยู่ในครัวที่ร้านของแม่เธอเบาๆ“นี่ตั้งชื่อแล้วเหรอ ยังไม่รู้เลยว่าหญิงหรือชายแล้วน้องยังอยู่ในท้องจะไม่สบายได้ยังไงกัน”น้ำอิงพูดพรางหัวเราะกับความใสซื่อของเด็ก“ไม่รู้หล่ะ ผมตั้งชื่อเด็กผู้หญิงไว้แล้วต้องออกมาเป็นผู้หญิงนะรู้มั้ย...อันปันของน้านนท์”นนท์พูดกับหลานของเขาที่อยู่ในท้องของน้ำอิงอย่างน่าเอ็นดู“ผมไปเรียนก่อนนะครับ”นนท์บอกน้ำอิงก่อนจะวิ่งออกไปนอกครัวเพื่อไปโรงเรียนท