หลงกลรัก...มาเฟียสายดุ

หลงกลรัก...มาเฟียสายดุ

last updateLast Updated : 2026-04-20
By:  ริตต้า619Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
45Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลงกลรัก....มาเฟียสายดุ เขาเกลียดเธอที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องพัง ผู้หญิงของพ่อที่ทำให้พ่อต้องแยกทางกับแม่ และพ่อก็หายตัวไป จนแม่ล้มป่วยเพราะตรอมใจ บวกกับปัญหาสุขภาพอื่นๆ วันนี้เขาจะตามหาเธอเพื่อแก้แค้น ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ผู้หญิงคนนั้นจะต้องแหลกสลาย แนะนำตัวละคร ศิลารัตน์ ชาร์ลเวล บรู๊ค ลอส มาเฟียหนุ่มผู้มีชื่อเสียงทางด้านสีเทา คนในวงการรู้จักเขาดีว่าเขาคือหมาป่าผู้หิวโหย หลายครั้งที่บรู๊คจัดการผู้ขวางทางเขาอย่างไร้ความปราณี เป็นผลทำให้ธุรกิจของเขาดำเนินไปอย่างราบเรียบ สิ่งที่เขาต้องการต้องได้เสมอ มาเฟียหนุ่มวัย 30 ปี หนุ่มหล่อลูกครึ่งผิวขาวเหลือง ใบหน้าคม คิ้วเข้ม ตาสองชั้น จมูกโด่งคม ริมฝีปากได้รูป ผมหนาสีน้ำตาล หุ่นสูงใหญ่กล้ามแน่น ในความสูง 187 ซม. น้ำอิง วิริศา ชื่นชมพู หญิงสาวที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อปากท้อง แม้ว่าจะต้องเหนื่อดเหนื่อยแค่ไหนเธอพร้อมจะทำเพื่อความอยู่รอดของคนในครอบครัว สาวน้อยคนสวยวัย 22 ปี ผิวขาว ใบหน้ารูปไข่ ตากลมโต จมูกได้รูปกับปาก ผมสีน้ำตาลยาวสลวย รูปร่างบางอรชร สูง 165 ซม.

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ตามหาผู้หญิงของพ่อ

Kaelyn Rodgers

Ich fand mich mitten in einem nebligen Wald wieder. Wie war ich überhaupt hierhergekommen? Ich konnte die nächsten Schritte vor mir kaum erkennen und hatte keine Ahnung, wie ich hier wieder herauskommen sollte.

„Hallo?“, rief ich.

Dann hallte eine Stimme zurück.

„Kaelyn? Bist du da? Folge dem Klang meiner Stimme!“

Ich hatte keine Ahnung, wem die Stimme gehörte. Ich hatte sie noch nie in meinem Leben gehört. Aber ich dachte mir, dass es sinnvoller wäre, nach der Frau zu suchen, die nach mir rief, als weiterhin verloren herumzuirren. Vorsichtig setzte ich einen Schritt nach dem anderen durch den dichten Nebel und achtete auf Bäume oder Wurzeln, an denen ich mich verletzen könnte. Der Wald war unglaublich dicht bewachsen, und an manchen Stellen kam ich nur schwer hindurch. Er hatte etwas Unheimliches an sich. Der dichte Nebel ließ kaum Licht hindurch, und die Äste der Bäume hatten sich ineinander verschlungen und wirkten furchteinflößend. In der Ferne hörte ich Waldtiere. Vögel, Frösche und andere Tiere, bei deren Geräuschen ich unter normalen Umständen erschaudert wäre. Ich war schon eine ganze Weile unterwegs, als ich plötzlich auf eine freie Lichtung mitten im Wald trat. Keine Bäume, nur Gras und das beruhigende Geräusch eines sanft fließenden Flusses. Trotzdem wusste ich noch immer nicht, wo ich war.

„Kaelyn. Wo bist du?“, rief die Stimme erneut.

Diesmal war sie näher als je zuvor. Ich hatte das Gefühl, sie gleich zu finden. Ich hoffte wirklich, dass ich sie finden würde. Vielleicht könnten wir gemeinsam hier herauskommen.

„Ich weiß nicht, wo du bist!“, rief ich zurück und war inzwischen ziemlich frustriert. Diese geheimnisvolle Frau schien gar nicht besonders daran interessiert zu sein, gefunden zu werden.

„Komm schon, du schaffst das. Ich weiß, dass du es kannst. Ich weiß auch nicht, wo ich bin. Aber ich weiß, dass du mir helfen kannst. Also komm.“

Ich schnaubte. Wie vertrauensselig war diese Frau eigentlich? Sie wusste nicht einmal, wer ich war, und setzte ihre Hoffnung auf ein siebzehnjähriges Mädchen, das sie retten sollte? Ich selbst hatte doch keine Ahnung, was hier überhaupt los war! Ich war so frustriert, dass ich kurz darüber nachdachte, diese geheimnisvolle Frau und all ihre Erwartungen einfach hinter mir zu lassen. Trotzdem ging ich weiter.

Während ich vorsichtig der Stimme folgte, hörte ich hinter mir ein tiefes Knurren. Dann bemerkte ich, dass sämtliche Waldgeräusche verstummt waren, sogar die Grillen. Irgendetwas war mit uns im Wald. Und es befand sich direkt hinter mir.

Ich blieb sofort stehen und verharrte vollkommen regungslos. Ich spürte, wie etwas meinen Rücken streifte und langsam an meinen Haaren schnupperte. Ein Schauer lief mir über den Rücken. Ich wusste nicht, was hinter mir stand, und ich hatte nicht vor, darauf zu warten, es herauszufinden.

Ich rannte.

Ich rannte so schnell ich konnte im Zickzack davon, weg von diesem Etwas. Ich hörte ein Brüllen, das dem eines Jaguars ähnelte, und wusste sofort, dass es mich verfolgte. Das Adrenalin übernahm die Kontrolle. Ich rannte planlos und völlig kopflos. Äste ritzten meine Haut auf, doch das war mir egal. Hauptsache, ich entkam diesem Ding.

Während ich lief, hörte ich die Stimme erneut nach mir rufen, aber ich war viel zu sehr damit beschäftigt, am Leben zu bleiben.

Plötzlich blieb mein Fuß an etwas hängen, und ich stürzte mit dem Gesicht voran auf den Boden. Ich war über eine Baumwurzel gestolpert. Ganz toll.

Zum Glück war der Boden nicht matschig.

Ich blieb regungslos liegen und lauschte, wie nah das Wesen war. Doch ich hörte nichts. Ich musste es abgehängt haben.

Erleichtert atmete ich auf und richtete mich auf, um den Schmutz von meiner Kleidung zu klopfen. Als ich nach vorne blickte, sah ich die Gestalt einer Frau direkt vor mir stehen.

In diesem Moment durchströmte mich eine gewaltige Erleichterung. Wenigstens war sie nicht von dem Wesen angegriffen worden, das mich verfolgt hatte.

„Gott sei Dank, ich habe dich endlich gefunden!“, rief ich.

Keine Antwort.

Verwirrt versuchte ich es noch einmal.

„Hey, in diesem Wald ist irgendein gruseliges Ding, das uns angreifen will. Wir sollten verschwinden!“

Immer noch keine Antwort.

Okay. Diese Frau fing langsam an, mir Angst zu machen. Warum hatte sie sich die ganze Zeit die Mühe gemacht, nach mir zu rufen, wenn sie jetzt, wo ich endlich hier war, kein einziges Wort sagte?

Ich streckte die Hand aus, um sie anzutippen, und bemerkte erst dann, dass sie mit dem Rücken zu mir stand und ebenfalls vollkommen regungslos war.

Ich dachte zunächst, das Wesen wäre in der Nähe und sie versuche deshalb, möglichst leise zu sein. Aber daran lag es nicht.

Ich hatte genug.

Ich wollte diesen unheimlichen Wald verlassen. Sofort.

Ich griff nach ihrer Schulter, um sie umzudrehen und ihr Gesicht zu sehen.

In dem Moment, als ich sie berührte, begann die Welt um uns herum auseinanderzufallen.

Ihr Gesicht war völlig verschwommen und verzerrt, und ich war entsetzt.

Sie öffnete den Mund, um etwas zu sagen, doch ich konnte sie nicht hören.

Dann klopfte es an der Tür, und ich schlug die Augen auf.

„Kaelyn, Schatz, Zeit fürs Frühstück!“

Meine Mutter stand vor der Tür.

Mir wurde klar, dass ich diesen Traum schon wieder gehabt hatte.

Seufzend sprang ich aus dem Bett und begann, mich für den Tag fertig zu machen.

Während ich mich anzog, ging mir dieser Traum einfach nicht aus dem Kopf. Mindestens einmal im Monat fand ich mich in diesem nebligen Wald wieder und suchte nach der Frau mit der geheimnisvollen Stimme. Immer dieselbe Geschichte. Immer wieder.

Doch diesmal war ich weiter gekommen als je zuvor.

Ich hatte sie tatsächlich gefunden.

Nur ihr Gesicht hatte ich nicht gesehen.

Wer konnte diese Frau nur sein?

Nun ja, Träume haben doch eigentlich nie eine wirkliche Erklärung, oder?

Sie sind immer seltsam.

Und das hier war eben nur ein weiterer seltsamer Traum.

Ich schlüpfte in meine Sandalen und ging nach unten, um meine Familie zu begrüßen.

Meine kleine Schwester Ivy half Mom dabei, den Tisch zu decken, während Dad die Teller verteilte. Der Duft von Pfannkuchen und Ahornsirup erfüllte das ganze Haus.

Als ich die Treppe hinunterkam, gähnte ich, was Moms Aufmerksamkeit auf mich zog.

„Na, da hat aber jemand gut geschlafen“, lachte Mom.

„In diesen Ferien habe ich ausschließlich gut geschlafen“, antwortete ich, während ich mich an den Tisch setzte. „Und dir auch einen guten Morgen.“

Ivy setzte sich mir gegenüber.

„Dieser Urlaub war wirklich das Beste, was dieses Jahr passiert ist. Es war einfach unglaublich!“

Wir hatten zwei Wochen Urlaub auf Hawaii verbracht, und es waren die entspannendsten zwei Wochen unseres Lebens gewesen. Wir hatten Strände besucht, Sehenswürdigkeiten besichtigt, und Ivy hatte sogar Surfen gelernt. Es war der schönste Familienurlaub seit Langem und hatte uns alle noch enger zusammengeschweißt.

Doch nun war er vorbei.

Heute war unser letzter Urlaubstag.

Morgen würden wir nach Hause fliegen und die letzte Woche der Ferien für die Vorbereitung auf die Schule nutzen.

„Ehrlich gesagt habe ich mich schon lange nicht mehr so gut gefühlt. Und jetzt freue ich mich riesig darauf, mein Abschlussjahr gemeinsam mit meinen Freunden perfekt zu beginnen!“, quietschte ich begeistert und biss in einen Pfannkuchen.

„Und ich komme endlich auf die Highschool! Oh Gott, ich kann es kaum erwarten!“, kicherte Ivy aufgeregt.

Sie bereitete sich schon seit einem Monat auf ihren ersten Highschool-Tag vor, und ich fand das einfach unglaublich süß. Ich wusste zwar nicht, warum sie sich so darauf versteifte, aber sie bestand darauf, dass die ersten Tage über ihren Ruf an der Schule entscheiden würden.

Nun ja.

Da konnte ich ihr nicht widersprechen.

Ich war selbst ziemlich beliebt an meiner Schule und verstand genau, was sie meinte.

Während Ivy und ich ununterbrochen darüber redeten, wie großartig unser neues Schuljahr werden würde, bemerkte ich, dass unsere Eltern plötzlich verstummt waren.

Sie lachten nicht.

Sie warfen keine Bemerkungen ein.

Mom saß einfach nur da, nippte nervös an ihrem Tee und warf Dad immer wieder Blicke zu, während dieser seinen Blick nicht von seinem Teller hob.

„Hey, was ist denn mit euch beiden los?“, fragte ich und sah sie an.

Mom blickte mich mit großen Augen an.

„Was? Ach, nichts, Schatz.“

Sie nahm wieder einen Schluck Tee.

Sie vermied jeden Blickkontakt.

„Dad? Willst du uns sagen, was los ist? Ihr seid heute ungewöhnlich still.“

Er sah aus, als würde ihm jemand eine Waffe an den Kopf halten.

„Ja“, sagte Ivy. „Was ist los?“

Mom seufzte.

„David, sie werden es früher oder später sowieso erfahren.“

„Genau, Dad. Irgendwann müssen wir es ja erfahren. Also los.“

Ivy stopfte sich noch ein Stück Pfannkuchen in den Mund und wartete auf seine Antwort.

Dad seufzte.

„Mädchen … wir werden nicht nach Kalifornien zurückkehren.“

Er machte eine kurze Pause.

„Wir ziehen nach Massachusetts.“

Am Tisch wurde es schlagartig still.

Ich war viel zu geschockt, um etwas zu sagen.

Sogar Ivy hatte aufgehört zu kauen.

Ich konnte meinen Ohren nicht trauen.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
45 Chapters
ตอนที่ 1 ตามหาผู้หญิงของพ่อ
ตอนที่ 1 ตามหาผู้หญิงของพ่อณ ไนต์คลับหรูใจกลางกรุงเทพฯดวงตาคมของมาเฟียหนุ่มกำลังกวาดมองบรรดาผู้หญิงนับร้อยที่เดินผ่านไปมาท่ามกลางแสงสีในไนต์คลับกลางคืนอย่างตั้งใจราวกับว่ากำลังหาใครสักคนอยู่ ก่อนสายตาของเขาจะไปสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนคุยกับแขกอยู่ที่ชั้นล่างในชุดพนักงานเสิร์ฟทั่วไปสีขาวดำ ผมสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงไฟหากแต่รวบมัดหลวมเรียบร้อยไว้ ร่างอรชรเดินถือถาดแทรกระหว่างผู้คนไปอย่างชำนาญเพื่อเอาเครื่องดื่มไปส่งให้กับลูกค้าที่นั่งอยู่ในแต่ละโต๊ะรอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาวันนี้เขาจะต้องคิดบัญชีกับเธอทั้งต้นทั้งดอกผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกมัดรวบไปไว้ด้านหลังเรียบร้อย ส่งผลให้ใบหน้าที่หวานหยดเด่นขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟที่วิบวับภายในร้าน เขาเห็นเธอเดินถือถาดด้วยมือเดียว เอวคอดเลื้อยผ่านช่องว่างระหว่างผู้คนอย่างพริ้วไหว เมื่อได้มาชมให้เห็นกับตาเขาจึงได้รู้ว่าหญิงสาวนั้นไม่ได้ทำอาชีพบริการแขกอย่างที่คิดไว้ทว่าใครจะสน ที่เขามาวันนี้ไม่ได้มาเพียงเพื่อดูว่าหญิงสาวทำอะไรหรอก แต่จะมาเพื่อบอกให้เธอรู้ว่า นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปอะไรที่เคยได้มาง่ายๆเ
Read more
ตอนที่ 2 ล็อกเป้าหมาย
ตอนที่ 2 ล็อกเป้าหมายน้ำอิงนิ่งไปสักครู่ ในใจเริ่มคำนวณรายได้ที่จะได้รับในคืนนี้ก่อนจะเริ่มสนใจขึ้นมา หรือบางทีเธอจะลองไปทำดูสักคืนเพราะได้ยินมาว่าแคทตี้ ชั้นบนทิปหนึ่งวันได้เป็นแสน ไหนจะค่าแรงเดือนนี้อีก3เท่า บวกทิปถ้าหากเป็นอย่างนั้นเธอก็คงมีเงินไปใช้หนี้แล้วก็เหลือเก็บไว้เรียนได้แน่ๆแพนด้าถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งเมื่อน้ำอิงพยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย แต่ต่อให้สาวน้อยคนนี้ไม่รับข้อเสนอเธอก็คงต้องใช้108 วิธีบังคับไปจนได้นั่นแหละยังดีที่แค่เสนอเงินนิดหน่อยให้ก็ยอมแล้ว ใครจะกล้าขัดแขกผู้มีอำนาจเกินเจ้าของร้านคนนั้นได้ จึงทำได้แค่วิธีมาหว่านล้อมสาวน้อยให้ยอมเท่านั้นจากประสบการณ์ที่ทำร้านแบบนี้มาเกือบ10ปี เธอรู้ดีว่ากลิ่นเงินนั้นมันหอมหวานสำหรับชนชั้นรากหญ้าแค่ไหน แล้วหน้าตาสะสวยอย่างนี้ถึงไม่ทำวันนี้ วันหน้าหล่อนก็ต้องมีวันขึ้นไปทำอยู่ดีเพราะค่าตอบแทนชั้นบนกับข้างล่างต่างกันราวฟ้ากับเหว เรียกว่าทำครั้งเดียวสบายไปอีกหลายเดือน แล้วเธอก็เห็นพนักงานใหม่เข้ามาแรกๆก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น แต่พอเห็นเงินดีคร้านจะรบเร้าให้เธอส่งขึ้นไปอีกแทบทุกราย"แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างคะ...""แค่ชงเหล้าพูดออดอ้อ
Read more
ตอนที่ 3 เอาชีวิตให้รอด
ตอนที่ 3 เอาชีวิตให้รอด“ฉันขอห้าแสนได้ไหมคะ”“ว่าไงนะ...เหอะ อัพค่าตัวจริงๆด้วยสินะ” ศิลาแค่นหัวเราะออกมาอย่างดูถูก หญิงสาวแม้จะปวดใจแต่ต่อให้เธออยากจะหนีเขาคงไม่ยอมสู้ให้เขาจ่ายในราคาที่สมควรเสียดีกว่า บางทีเธออาจะมีสิทธิ์รอดเพราะราคาสูงมาก...เขาไม่ยอม“ได้...” ร่างสูงหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดโอนเงินเข้าบัญชีของหญิงสาวทันที ปกติแล้วหากมีงานแบบนี้มาทางคลับอนุญาตให้พนักงานให้บัญชีส่วนตัวกับลูกค้าได้เพื่อโอนทิปส่วนที่พวกเธอจะได้รับเต็มๆจากแขกเมื่อแขกประทับใจไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้น น้ำอิงมองไปที่โทรศัพท์ของแขกหนุ่มก่อนจะเห็นสลิปชื่อบัญชีของตัวเองขึ้นหรา เขาจ่ายให้เธอห้าแสนจริงๆด้วย“...”“เอาล่ะต่อไปเธอก็เป็นของฉันแล้ว งั้นตอนนี้บอกมาพ่อฉันอยู่ไหน”น้ำอิงมองเขาด้วยความงุนงง คิดว่าวันนี้เขาเพียงอยากจะมาความสุขทางกายเท่านั้นไม่ใช่เหรอเขามาถามทำถามอะไร เธอไม่เข้าใจ“ฉันจะไปรู้ได้ไงคะ โอ๊ย!” ข้อมือเล็กๆถูกเขาบีบแน่น“เลิกตอแหลได้แล้ว เงินก็ได้ไปแล้วบอกมากเอาไอ้แก่นั่นไปซ่อนไว้ไหน”“ฉันไม่รู้ อื้อ ฉันไม่รู้จริงๆ” เนินอกสวยถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหนา ความเปียกแฉะบ
Read more
ตอนที่ 4 แผลที่บาดลึก
ตอนที่ 4 แผลที่บาดลึกกว่าจะได้กลับมาถึงบ้านก็เกือบเช้าหญิงสาวประคองร่างของตัวเองให้เดินกลับมาด้วยสภาพของเธอราวกับคนที่มีแต่ร่างกายไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆเพราะนั่งร้องไห้อยู่ในห้องวีวีไอพีอยู่หลายชั่วโมง มองจำนวนเงินหลายแสนที่ถูกโอนเข้ามาแล้วก็ยิ่งรังเกียจตัวเอง“กลับมาแล้วเหรอลูก” หญิงวัยกลางคนเงยหน้ามองลูกสาวที่เดินเข้ามาในบ้านขณะที่เธอพึ่งตื่นมาเตรียมของเพื่อไปขายที่ตลาดตอนเช้า“ค่ะแม่ นี่ทำอะไรอยู่คะ” น้ำอิงยิ้มให้แม่ของเธอเพื่อปกปิดร่องรอยฟกช้ำและความอัปยศในหัวใจ“ทำไมกลับช้านักล่ะลูก หรือที่ทำงานมีปัญหา” น้ำอิงอยากจะร้องไห้ไปฟ้องแม่ว่ามีคนใจร้ายรังแกเธอ ดูถูกเธอว่าเธอทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน ถึงแม้จะเป็นตามที่เขาพูดแต่น้ำอิงก็อยากให้มีใครสักคนปลอบขวัญปลอบใจ ทว่าเมื่อมองเห็นใบหน้าขาวซีดและร่างกายที่อ่อนโรยราแล้วยิ่งไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดที่จะทำให้ไม่สบายใจ“พอดีแขกเอาแต่ใจนิดหน่อยน่ะค่ะแม่ กว่าจะกลับไปได้เล่นเอาเหงื่อตกฮ่าๆ ว่าแต่เเม่เถอะจะออกไปขายของเหรอคะ ทำไมไม่นอนพักผ่อนอย่างที่หมอสั่ง ทำงานหนักเป็นอะไรไปอีกหนูจะอยู่กับใครคะ” น้ำอิงเปลี่ยนเรื่องก่อนเดินเข้าไปช่วยแม่ของเธอจัดของเข้ารถเข
Read more
ตอนที่ 5 ลูกไก่ตัวน้อย
ตอนที่ 5 ลูกไก่ตัวน้อยราวกับรู้ทันความคิดวันนี้มีพวกวัยรุ่นขี้เมานั่งกินเหล้าอยู่หน้าทางเข้าบ้าน น้ำอิงกะว่าจะมาเอาเสื้อผ้าแล้วกลับไปที่โรงพยาบาลเท่านั้น ปกติพวกเขาจะกินแล้วหลับตรงนี้ไม่ก็ไปกินที่อื่นเนื่องจากต้องหลบสายตรวจไม่คิดเลยว่าวันนี้เลิกงานไวจะมาเจอพวกเขา“ถอยไปนะ”“ทางมันเปลี่ยว ให้พวกพี่เดินไปเป็นเพื่อนมั้ยละน้องน้ำอิง คิดค่าเดินไปส่งคนละยกสองยกแค่นั้นเอง” ไม่ทันได้ปฏิเสธชายวันรุ่นขี้เมาสามคนก็ปรี่เข้ามาล็อคแขนของเธอเอาไว้คนละข้าง คนหนึ่งจับกระเป๋าของเธอออก อีกคนจับแขนเธอเอาไว้ด้านหลัง ตั้งใจจะลากหญิงสาวให้เข้าไปในตรอกมืดข้างร้านคาราโอเกะให้ได้“ทุเรศ! ปล่อยนะ ช่วยด้วย!!!” น้ำอิงขัดขืนสุดกำลังคว้ากระเป๋าของเธอได้ ก่อนจะใช้กระเป๋าที่มีแก้วน้ำที่ใส่น้ำจากคลับมาจนเต็มฟาดไปที่หัวของหนึ่งในสามจนมันล้มคะมำ อีกสองคนตกใจเผลอปล่อยแขนของเธอจนเป็นอิสระ เมื่อพบทางหนีน้ำอิงวิ่งลัดเข้าตรอกหนีมาอย่างไม่คิดชีวิตแต่สามคนที่วับขาวิ่งมาไวกว่า ก็ตามมาจนทันและผลักเธอจนล้มลง“มานี่!”มันกระชากเธอก่อนใส่หมัดหนักเข้าไปที่ท้องของเธอจนหญิงสาวตัวงอ เสื้อตัวยาวที่เธอใส่มาหลุดออกทำให้เห็นซับในสีขาวที
Read more
ตอนที่ 6 เริ่มต้นหางานใหม่
ตอนที่ 6 เริ่มต้นหางานใหม่“อืม....คุณศิลาขา เป็นยังไงบ้างค่ะ” หญิงสาวที่นั่งทำงานอย่างตั้งใจอยู่ระหว่างขาของชายหนุ่มรูปหล่อซีอีโอ แห่งคานส์แอนซ์ซี กรุ้ป เขานอนคาบซิการ์อยู่บนเตียงนอนอย่างสบายใจมือหนึ่งคาบแท่งอัดควันอีกมือกดศีรษะหญิงสาวให้ซุกซนอยู่บนเอ็นร้อนของเขาอย่างไม่คิดจะให้เงยหัวขึ้นมาจนกว่าเขาจะพอใจ ร่างแกร่งเริ่มตอบสนองรสพิศสวาทสาวผมแดง ช่างเร่าร้อนเกิดคำบรรยายขณะที่ร่างกายกำลังถูกปรนนิบัติจากหญิงสาวดาราระดับแนวหน้าที่เขาจ้างมานอนด้วยไม่ใช่สิ...นอนด้วยอะไรกันแบบนี้จะเรียกนอนด้วยกันได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่เคยต้องใช้ร่างกายกับเธอเลยแม้แต่นิด นอกจากปากบางของเธอที่เขาโปรดให้ครอบครองแท่งเนื้อของเขาและช่วยเขาให้ถึงสวรรค์ตามที่เขาต้องการก็เท่านั้นศิลารัตน์โปรดปราณการถูกปรนนิบัติจากปากของหญิงสาวให้แก่ร่างกายของเขาเป็นที่สุด ทว่ากลับรังเกียจการสอดใส่หรือมีเพศสัมพันธ์กับพวกหล่อน ร่างกายที่ผ่านชายมานับสิบมิได้ทำให้เขารู้สึกว่ามีคุณค่า หญิงสาวที่ซื้อได้ด้วยเงินมีค่าเพียงแค่ต้องยอมก้มหัวให้กับเขาเวลาที่เขาต้องการเท่านั้น“นี่นะเหรอ ที่เขาร่ำลือกันว่าลีลาเด็ดดวงยิ่งกว่าใครๆ หึ โสเภณีในเลา
Read more
ตอนที่ 7 ที่ทำงานใหม่
ตอนที่ 7 ที่ทำงานใหม่หลังจากที่ได้สัมภาษณ์งานผ่านและเธอได้เข้ามาทำงานที่โรงแรมนี้อย่างปกติจนผ่านมาสามเดือนของการทดลองงานของเธอ วันนี้วันสุดท้าย น้ำอิงจะได้รับการเซ็นสัญญาบรรจุเป็นพนักงานประจำของโรงแรมนี้ ที่สำคัญที่สุดวันที่น้ำอิงรอคอยไม่ใช่การเลื่อนบรรจุเป็นพนักงาน แต่กลับเป็นวันที่เธอจะได้รับค่าเซอร์วิสชาร์จเต็มเดือนแถมยังได้เลื่อนเงินขึ้นเป็นเดือนละสองหมื่นอีก ก็เท่ากับว่าเดือนๆหนึ่งจะมีเงินไว้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ แถมยังเหลือเก็บนิดหน่อยโดยที่ไม่ต้องเครียดทุกเดือนเหมือนแต่ก่อนแล้ว“ตรงนี้ค่ะ...น้องน้ำอิง” พนักงานฝ่ายบุคคลชี้ให้เธอเซ็นหญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าก่อนที่ปลายปากกาแห่งสัญญาจะได้จรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น ศิลารัตน์ได้ขุดหลุมให้เธอเต็มใจเดินลงไปในนรกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“โรงแรมของเรายินดีต้อนรับนะคะ แหมทำได้ทุกอย่าง ไม่ขาด ไม่ลา ไม่สายแบบน้องน้ำอิงเนี้ยพี่ชอบ” หนิงหนิงหัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดกับพนักงานใหม่ที่พึ่งผ่านโปรไม่นาน อย่างหน้ายิ้มหน้าชื่นเธอชอบน้ำอิงมากเพราะเป็นคนน่ารักและแล้วยังคอยช่วยเหลือทุกอย่างที่ทุกคนขออีกด้วย“อ้อ น้องน้ำอิงท่านประธานเรียกพบแหนะ ...ไว้อีก20นาทีค่อยขึ้นไปแต่
Read more
ตอนที่ 8 เผชิญหน้า
ตอนที่ 8 เผชิญหน้าอึ้ม ....ริมฝีปากที่กำลังต่อว่าสั่งสอนคนที่ไม่มีความเป็นคนอยู่ได้ถูกปิดไว้จนหล่อนกลืนคำพูดลงไปจนหมด เธอถูกเขาลงโทษด้วยปากที่ร้อนเหมือนดั่งไฟของเขากำลังบดขยี้คนปากดีหน้าสวยตรงหน้าที่อยู่ในอ้อมกอดสวาทปลอมๆของเขาที่รุนแรงและป่าเถื่อนริมฝีปากเล็กที่พ่นคำด่าออกมาไม่หยุดเพราะรู้สึกเหลือจะอดกับคนไร้สามัญสำนึกกับเรื่องที่เขาทำลายชีวิตคนอื่นเป็นผักปลา ถูกรุกจูบอย่างรุนแรงพร้อมกับบดขยี้ราวกับอยากจะจับเธอกดด้วยริมฝีปากนี้จนขาดอากาศหายใจตายไป น้ำอิงเม้มปากแน่นก่อนจะถูกเขาขบกัด ริมฝีปากปากบางจนเลือดออกไหลคลุ้งคาวไปทั้งปาก ด้วยความเจ็บปนถูกบังคับทำเอาเธอต้องคลายปากที่เม้มปิดออกมาทันที ลิ้นหนาสอดใส่เข้าล้วงหาน้ำหวานที่แสนหอมรันจวนใจอย่างกระหายบ้าเลือดโดยไม่สนคนตัวเล็กที่พยายามดิ้นหนี้เขาทุกวิถีทาง“อื้ม ปล่อยไอ้บ้า...อ้าย!!” เธอถูกเขาอุ้มมาอีกห้องก่อนตัวของเธอจะถูกโยนไปที่เตียงอย่างแรงจนเธอจุกจนต้องตัวบิดไปมา เขาถอดเข็มขัดของตัวเองออกมาก่อนจะมัดข้อมือเล็กๆแล้วลากเธอไปมัดติดกับหัวเตียง“นี่คุณหยุดทำอะไรแบบนี้สักที! ฉันจะลาออกจากที่นี่ก็ได้ ปล่อย โอ้ย...” ดูเหมือนว่าคำขอร้อง
Read more
ตอนที่ 9 เธอต้องเปลี่ยนงานให้ได้
ตอนที่ 9 เธอต้องเปลี่ยนงานให้ได้หลังจากวันนั้นน้ำอิงเธอก็ทำงานอย่างสงบสุขมาอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ แต่ก็ยังคงคิดหางานใหม่อยู่ดีหญิงสาวคิดว่าไม่ช้าก็เร็วอีตาโรคจิตนั่นคงได้เรียกเอาเข้าไปปู้ยี้ปู้ยำให้ได้สักวันเป็นแน่ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังหางานใหม่ไม่ได้สักที แม้แต่งานร้านอาหารเล็กๆอย่างร้านอาหาร ร้านชาบูยังไม่มีใครรับเธอเข้าทำงานเลย ด้วยเหตุผลเดียวกันหมดจนน่าแปลกใจ น้ำอิงเลยคิดว่าคงเป็นเพราะอีตานี้อยากจะเลี้ยงเธอเอาไว้ที่นี่เลยบีบให้เธออยู่กับเขาไปเรื่อยๆตกลงไอ้คุณศิลาเป็นเจ้าของประเทศนี้รึไง ทำไมใครๆถึงได้กลัวเขาไปซะหมด เอาล่ะในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับอันตรายลามกๆแบบนี้แล้วหัดเอาตัวรอด...ดีกว่าออกไปแล้วอดตายละวะน้องเธอก็ยังเรียนไม่จบ แม่ก็เพิ่งผ่าตัดยังต้องมีนัดพบแพทย์ อีกอย่างทำงานที่ก็ดีกว่าคลับอยู่นิดหนึ่งเพราะจะได้ไม่ต้องไปทันฟังคำดูถูกจากใครที่นินทาว่าเธอออกไปขายตัวตอนกลางคืน ทำงานอยู่ที่นี่ เงินทุกบาทเธอใช้หยาดเหงื่อจากการทำงานแลกมาทั้งนั้น มีอาหารให้พนักงานทานฟรี โรงแรมของอีตานั่นก็เป็นโรงแรมใหญ่คงไม่มีการค้ามนุษย์กันเกิดขึ้นในนี้หรอกหญิงสาวนั่งเหม่อลอยคิดถึงอน
Read more
ตอนที่ 10 ตอแยไม่เลิก
ตอนที่ 10 ตอแยไม่เลิกวันต่อมา“น้ำอิงไปเอาผ้าปูโต๊ะที่ห้องเก็บของมาให้พี่หน่อยสิ งานเลี้ยงวันนี้เราจะใช้ผ้าสองสีนะ อ้อแล้วก็อย่าลืมไปนัดสต๊อกผ้ามาให้พี่ด้วยเผื่อขาดเหลืออะไรพี่จะได้ส่งเรื่องไปขอเบิกงบที่ฝ่ายจัดซื้อ” “ค่ะ เอ่อแล้วให้อิงเอาผ้าลงมาด้วยมั้ยคะ”“จ๊ะ เอามาหมดนั่นแหละ เดินไปถามพี่โก้แม่บ้านก่อนนะว่ารถอยู่ไหนผ้ามันหนักหอบมาคนเดียวไม่ไหวหรอก”“ได้ค่ะ” พนักงานรุ่นพี่ขอให้น้ำอิงช่วยงานของเธอที่มีล้นมือเต็มไปหมด น้ำอิงเองก็เต็มใจที่จะช่วยหญิงสาวเดินออกจากห้องจัดงานแล้วเลี้ยงซ้ายไปทางด้านหลังลิฟต์ตัวหลักของแขก ปกติแล้วโรงแรมนี้จะมีลิฟต์ใช้งานอยู่ 4ทางด้วยกัน ตัวแรกจะอยู่ที่ด้านหน้าเป็นลิฟต์ตัวหลักที่ตรงไปยังฟอนต์ของโรงแรมที่อยู่ชั้น5 อีกตัวจะเป็นลิฟต์ส่งของอยู่ทางด้านหลังข้างบันไดหนีไฟ ลิฟต์ตัวที่สามจะอยู่ที่ลานจอดรถด้านหลังของตึกเป็นลิฟต์ที่พนักงานใช้กัน ส่วนอีกตัวจะเป็นลิฟต์ของผู้บริหารที่ขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารซึ่งลิฟต์ตัวนี้จะอยู่ทางบันไดหนีไฟใกล้ๆกับลิฟต์ส่งของจอดทุกชั้น แต่พนักงานไม่มีสิทธิ์ใช้“อยู่ไหนนะ สีขาว11 สีชมพู12” เธอท่องสิ่งที่ตัวเองมาเอาให้ขึ้นใจก่อนจะเดินเลือกข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status