All Chapters of หลงกลรัก...มาเฟียสายดุ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ตามหาผู้หญิงของพ่อณ ไนต์คลับหรูใจกลางกรุงเทพฯดวงตาคมของมาเฟียหนุ่มกำลังกวาดมองบรรดาผู้หญิงนับร้อยที่เดินผ่านไปมาท่ามกลางแสงสีในไนต์คลับกลางคืนอย่างตั้งใจราวกับว่ากำลังหาใครสักคนอยู่ ก่อนสายตาของเขาจะไปสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนคุยกับแขกอยู่ที่ชั้นล่างในชุดพนักงานเสิร์ฟทั่วไปสีขาวดำ ผมสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงไฟหากแต่รวบมัดหลวมเรียบร้อยไว้ ร่างอรชรเดินถือถาดแทรกระหว่างผู้คนไปอย่างชำนาญเพื่อเอาเครื่องดื่มไปส่งให้กับลูกค้าที่นั่งอยู่ในแต่ละโต๊ะรอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาวันนี้เขาจะต้องคิดบัญชีกับเธอทั้งต้นทั้งดอกผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกมัดรวบไปไว้ด้านหลังเรียบร้อย ส่งผลให้ใบหน้าที่หวานหยดเด่นขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟที่วิบวับภายในร้าน เขาเห็นเธอเดินถือถาดด้วยมือเดียว เอวคอดเลื้อยผ่านช่องว่างระหว่างผู้คนอย่างพริ้วไหว เมื่อได้มาชมให้เห็นกับตาเขาจึงได้รู้ว่าหญิงสาวนั้นไม่ได้ทำอาชีพบริการแขกอย่างที่คิดไว้ทว่าใครจะสน ที่เขามาวันนี้ไม่ได้มาเพียงเพื่อดูว่าหญิงสาวทำอะไรหรอก แต่จะมาเพื่อบอกให้เธอรู้ว่า นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปอะไรที่เคยได้มาง่ายๆเ

ตอนที่ 3 เอาชีวิตให้รอด“ฉันขอห้าแสนได้ไหมคะ”“ว่าไงนะ...เหอะ อัพค่าตัวจริงๆด้วยสินะ” ศิลาแค่นหัวเราะออกมาอย่างดูถูก หญิงสาวแม้จะปวดใจแต่ต่อให้เธออยากจะหนีเขาคงไม่ยอมสู้ให้เขาจ่ายในราคาที่สมควรเสียดีกว่า บางทีเธออาจะมีสิทธิ์รอดเพราะราคาสูงมาก...เขาไม่ยอม“ได้...” ร่างสูงหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดโอนเงินเข้าบัญชีของหญิงสาวทันที ปกติแล้วหากมีงานแบบนี้มาทางคลับอนุญาตให้พนักงานให้บัญชีส่วนตัวกับลูกค้าได้เพื่อโอนทิปส่วนที่พวกเธอจะได้รับเต็มๆจากแขกเมื่อแขกประทับใจไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้น น้ำอิงมองไปที่โทรศัพท์ของแขกหนุ่มก่อนจะเห็นสลิปชื่อบัญชีของตัวเองขึ้นหรา เขาจ่ายให้เธอห้าแสนจริงๆด้วย“...”“เอาล่ะต่อไปเธอก็เป็นของฉันแล้ว งั้นตอนนี้บอกมาพ่อฉันอยู่ไหน”น้ำอิงมองเขาด้วยความงุนงง คิดว่าวันนี้เขาเพียงอยากจะมาความสุขทางกายเท่านั้นไม่ใช่เหรอเขามาถามทำถามอะไร เธอไม่เข้าใจ“ฉันจะไปรู้ได้ไงคะ โอ๊ย!” ข้อมือเล็กๆถูกเขาบีบแน่น“เลิกตอแหลได้แล้ว เงินก็ได้ไปแล้วบอกมากเอาไอ้แก่นั่นไปซ่อนไว้ไหน”“ฉันไม่รู้ อื้อ ฉันไม่รู้จริงๆ” เนินอกสวยถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหนา ความเปียกแฉะบ

ตอนที่ 5 ลูกไก่ตัวน้อยราวกับรู้ทันความคิดวันนี้มีพวกวัยรุ่นขี้เมานั่งกินเหล้าอยู่หน้าทางเข้าบ้าน น้ำอิงกะว่าจะมาเอาเสื้อผ้าแล้วกลับไปที่โรงพยาบาลเท่านั้น ปกติพวกเขาจะกินแล้วหลับตรงนี้ไม่ก็ไปกินที่อื่นเนื่องจากต้องหลบสายตรวจไม่คิดเลยว่าวันนี้เลิกงานไวจะมาเจอพวกเขา“ถอยไปนะ”“ทางมันเปลี่ยว ให้พวกพี่เดินไปเป็นเพื่อนมั้ยละน้องน้ำอิง คิดค่าเดินไปส่งคนละยกสองยกแค่นั้นเอง” ไม่ทันได้ปฏิเสธชายวันรุ่นขี้เมาสามคนก็ปรี่เข้ามาล็อคแขนของเธอเอาไว้คนละข้าง คนหนึ่งจับกระเป๋าของเธอออก อีกคนจับแขนเธอเอาไว้ด้านหลัง ตั้งใจจะลากหญิงสาวให้เข้าไปในตรอกมืดข้างร้านคาราโอเกะให้ได้“ทุเรศ! ปล่อยนะ ช่วยด้วย!!!” น้ำอิงขัดขืนสุดกำลังคว้ากระเป๋าของเธอได้ ก่อนจะใช้กระเป๋าที่มีแก้วน้ำที่ใส่น้ำจากคลับมาจนเต็มฟาดไปที่หัวของหนึ่งในสามจนมันล้มคะมำ อีกสองคนตกใจเผลอปล่อยแขนของเธอจนเป็นอิสระ เมื่อพบทางหนีน้ำอิงวิ่งลัดเข้าตรอกหนีมาอย่างไม่คิดชีวิตแต่สามคนที่วับขาวิ่งมาไวกว่า ก็ตามมาจนทันและผลักเธอจนล้มลง“มานี่!”มันกระชากเธอก่อนใส่หมัดหนักเข้าไปที่ท้องของเธอจนหญิงสาวตัวงอ เสื้อตัวยาวที่เธอใส่มาหลุดออกทำให้เห็นซับในสีขาวที

ตอนที่ 7 ที่ทำงานใหม่หลังจากที่ได้สัมภาษณ์งานผ่านและเธอได้เข้ามาทำงานที่โรงแรมนี้อย่างปกติจนผ่านมาสามเดือนของการทดลองงานของเธอ วันนี้วันสุดท้าย น้ำอิงจะได้รับการเซ็นสัญญาบรรจุเป็นพนักงานประจำของโรงแรมนี้ ที่สำคัญที่สุดวันที่น้ำอิงรอคอยไม่ใช่การเลื่อนบรรจุเป็นพนักงาน แต่กลับเป็นวันที่เธอจะได้รับค่าเซอร์วิสชาร์จเต็มเดือนแถมยังได้เลื่อนเงินขึ้นเป็นเดือนละสองหมื่นอีก ก็เท่ากับว่าเดือนๆหนึ่งจะมีเงินไว้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ แถมยังเหลือเก็บนิดหน่อยโดยที่ไม่ต้องเครียดทุกเดือนเหมือนแต่ก่อนแล้ว“ตรงนี้ค่ะ...น้องน้ำอิง” พนักงานฝ่ายบุคคลชี้ให้เธอเซ็นหญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าก่อนที่ปลายปากกาแห่งสัญญาจะได้จรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น ศิลารัตน์ได้ขุดหลุมให้เธอเต็มใจเดินลงไปในนรกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“โรงแรมของเรายินดีต้อนรับนะคะ แหมทำได้ทุกอย่าง ไม่ขาด ไม่ลา ไม่สายแบบน้องน้ำอิงเนี้ยพี่ชอบ” หนิงหนิงหัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดกับพนักงานใหม่ที่พึ่งผ่านโปรไม่นาน อย่างหน้ายิ้มหน้าชื่นเธอชอบน้ำอิงมากเพราะเป็นคนน่ารักและแล้วยังคอยช่วยเหลือทุกอย่างที่ทุกคนขออีกด้วย“อ้อ น้องน้ำอิงท่านประธานเรียกพบแหนะ ...ไว้อีก20นาทีค่อยขึ้นไปแต่

ตอนที่ 9 เธอต้องเปลี่ยนงานให้ได้หลังจากวันนั้นน้ำอิงเธอก็ทำงานอย่างสงบสุขมาอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ แต่ก็ยังคงคิดหางานใหม่อยู่ดีหญิงสาวคิดว่าไม่ช้าก็เร็วอีตาโรคจิตนั่นคงได้เรียกเอาเข้าไปปู้ยี้ปู้ยำให้ได้สักวันเป็นแน่ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังหางานใหม่ไม่ได้สักที แม้แต่งานร้านอาหารเล็กๆอย่างร้านอาหาร ร้านชาบูยังไม่มีใครรับเธอเข้าทำงานเลย ด้วยเหตุผลเดียวกันหมดจนน่าแปลกใจ น้ำอิงเลยคิดว่าคงเป็นเพราะอีตานี้อยากจะเลี้ยงเธอเอาไว้ที่นี่เลยบีบให้เธออยู่กับเขาไปเรื่อยๆตกลงไอ้คุณศิลาเป็นเจ้าของประเทศนี้รึไง ทำไมใครๆถึงได้กลัวเขาไปซะหมด เอาล่ะในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับอันตรายลามกๆแบบนี้แล้วหัดเอาตัวรอด...ดีกว่าออกไปแล้วอดตายละวะน้องเธอก็ยังเรียนไม่จบ แม่ก็เพิ่งผ่าตัดยังต้องมีนัดพบแพทย์ อีกอย่างทำงานที่ก็ดีกว่าคลับอยู่นิดหนึ่งเพราะจะได้ไม่ต้องไปทันฟังคำดูถูกจากใครที่นินทาว่าเธอออกไปขายตัวตอนกลางคืน ทำงานอยู่ที่นี่ เงินทุกบาทเธอใช้หยาดเหงื่อจากการทำงานแลกมาทั้งนั้น มีอาหารให้พนักงานทานฟรี โรงแรมของอีตานั่นก็เป็นโรงแรมใหญ่คงไม่มีการค้ามนุษย์กันเกิดขึ้นในนี้หรอกหญิงสาวนั่งเหม่อลอยคิดถึงอน