All Chapters of สะดุดรักยัยกะล่อน: Chapter 31 - Chapter 40

"สอนยั่วยวนรึ?" เจินเจินเริ่มคล้อยตาม "ย่อมได้" นางเป็นสตรีหลงตัวเองจึงเป็นเช่นนี้ "พวกเจ้าดูข้านะ" จบคำเจินเจินก็ยกขาขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะในศาลา ยื่นปลายเท้าจิกลงบนพื้นโต๊ะ พลางแอ่นกายขึ้นแล้วใช้มือข้างหนึ่งแหวกสาบเสื้อออกจนเห็นเนินอกอวบอิ่มรำไรก่อนเคลื่อนมือมาวางไว้ตรงช่วงลำคอและไหล่ ส่วนอีกข้างก็เหยียดตรงออกไปทางด้านหลัง "ทำตาม..." นางสั่งเหล่าอนุชายากระพริบตาปริบๆก่อนจะทำท่าทางตามนางแต่โดยดี"พวกเจ้าต้องนั่งท่านี้อยู่บนเตียงรอเลย อยู่ท่านี้เลยนะ รอจนกว่าองค์ชายสี่จะเสด็จเข้ามา" เจินเจินอธิบายประกอบท่าทางอย่างจริงจังด้วยมาดของผู้นำอย่างแท้จริง"แล้วถ้าองค์ชายสี่ไม่เสด็จเข้ามาเล่า" สตรีคนเดิมที่ท่าทางฉลาดเฉลียวกว่าใครเอ่ยขึ้นอีก"เจ้าก็นอนหลับไปสิ จะรอทำมารดาใครเรอะ" เจินเจินตอบเรื่อยๆตามจริง พลางเปลี่ยนท่าทางยั่วยวนในแบบต่างๆ"ลองท่านี้ ทำตาม!" เหล่าสตรีจึงเปลี่ยนท่าทางตามคำอย่างแสนซื่อไม่เปลี่ยนแปลงบรรยากาศภายในศาลากลางสวนสวยของตำหนักหลี่เซียวเหยาจึงปรากฎร่างของเหล่าสตรีพากันฝึกซ้อมทำท่ายั่วยวนต่างๆนานากันอย่างขะมักเขม้นหลี่เซียวเหยาที่เดินมาเห็นเข้าพอดีถึงกับชะงักงั

เขาค่อยๆเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากได้รูปของนางให้เผยอออกเพื่อรับกลีบปากของเขาที่แทรกเข้าหาเขาจูบนางอย่างดูดดื่มคลอเคลียพลางไล้ปลายลิ้นอย่างยั่วยวนอยู่ตรงริมฝีปากของนางเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนออกเพื่อซุกไซ้ไปทางปลายคาง แล้วค่อยๆไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆที่ลำคอระหงก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปอีกอย่างเชื่องช้าและหยุดอยู่ที่ทรวงอกอวบอั๋นหยุ่นนุ่ม ชายหนุ่มยังคงใช้ริมฝีปากของเขาดูดเม้มที่จุดสำคัญเพื่อดึงอารมณ์ของหญิงสาวให้สนใจแค่เพียงเขาและมันก็ได้ผล...เจินเจินเริ่มเคลิ้บเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา จนมีเสียงครางเบาๆอยู่ในลำคอจู่ๆหลี่เซียวเหยาก็หยุดการกระทำเสียกลางคันเจินเจินที่กำลังได้อารมณ์ถึงกับสะดุดค้างกลางอากาศ หยุดทำไมกันเล่า? เจินเจินถามในใจด้วยสีหน้าที่บ่งบอกอารมณ์ไม่ถูก"ว่าอย่างไร..." หลี่เซียวเหยายังคงคาดคั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างจงใจ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างร้ายกาจ ดวงตาที่เคยดำสนิทลึกล้ำยามนี้กำลังทอประกายแวววาวอย่างตั้งใจ ริมฝีปากแดงสดที่พร้อมจะจัดการกับเจินเจินได้ทุกเมื่อยกยิ้มขึ้นอย่างผู้มีชัยในการยั่วยวนครานี้เจินเจินได้แต่เหม่อมองชายหนุ่มอย่างหลงไหล ก่อนเม้มร

สัมผัสจากบุรุษเพศ มีเพียงเขาที่นางต้องการหลี่เซียวเหยาเริ่มปลดสาบเสื้อของเจินเจินที่เพิ่งใส่ได้แค่เพียงไม่นาน เมื่อผ้าคาดเอวกระตุกออก มือเรียวยาวของเขาจึงค่อยๆล้วงเข้าไปในสาบเสื้อนั้นของนางเพื่อแยกมันออกจากกันจนเผยช่วงไหล่กลมกลึงนวลเนียนให้ปรากฎแก่สายตาเขาเอื้อมฝ่ามือร้อนลวกล้วงเข้าไปในเอี้ยมตัวบางแล้วเคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มของนางเบาๆใช้หัวแม่มือเกลี่ยเน้นๆบนยอดเนินนั้นริมฝีปากของเขายังคงขบเม้มอยู่กับริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่ม ปลายลิ้นของเขายังคงแทรกซึมควานหาความหวานล้ำจากริมฝีปากของนางอย่างต่อเนื่องเจินเจินเองก็ไม่น้อยหน้า มือเรียวสวยของนางกำลังล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของชายหนุ่มเพื่อสัมผัสเลื่อนไล้แผงอกบึกบึนของเขาก่อนจะใช้มืออีกข้างหนึ่งปลดสาบเสื้อแล้วแหวกออกจากลำตัวของเขา ในขณะที่ริมฝีปากของนางยังคงแนบสนิทกับริมฝีปากของเขาอย่างแนบแน่นพลางตอบสนองด้วยความดูดดื่มจนเรียกเสียงครางให้ออกมาจากลำคอของเขาสองหนุ่มสาวผลัดกันลูบคลำเคล้นคลึงเรือนร่างของกันและกันอย่างอ้อยอิ่ง เนิ่นนาน ผ่านสัมผัสแผ่วเบาแต่ร้อนระอุของฝ่ามือของกันและกันเพียงไม่นานเสื้อผ้าของชายหนุ่มหญิงสาวที่เพิ่งสวมใส่แค่เพียง

ต้นเหตุที่จู่ๆมารดาของหลี่เซียวเหยาพาสตรีมาให้ชายหนุ่มถึงที่นั้นเป็นเพราะเซียงอวี๋นั่นเองเซียงอวี๋นั้นเมื่อจับหลี่เซียวเหยาไม่สำเร็จเมื่อครั้งวางยาปลุกกำหนัดหลี่เซียวเหยา จึงจำต้องเลิกตอแยหลี่เซียวเหยาเนื่องด้วยเหตุการวางยาหลี่เซียวเหยาที่เป็นถึงองค์ชาย นางจึงถูกทำโทษอย่างหนักและโดนเนรเทศให้ออกไปจากแคว้นต้าหลี่แต่ต่อมาเซียงอวี๋นั้นบังเอิญได้รับความช่วยเหลือจาก หลิงอวิ๋นซึ่งเคยเป็นเพื่อนรักกันกับเซียงอวี๋ ตัวเซียงอวี๋จึงคิดแผนการขึ้นมาใหม่อันที่จริงสตรีนามว่าหลิงอวิ๋นนั้นนางได้มีคนรักอยู่แล้ว แต่เซียงอวี๋ก็ทำให้ทั้งสองเลิกรากันเพียงในเวลาแค่ไม่นาน ด้วยการหว่านล้อมหลิงอวิ๋นโดยการยกตำแหน่งชายาเอกในองค์ชายสี่หลี่เซียวเหยาแห่งแคว้นต้าหลี่มาหลอกล่อ โดยการชักนำ หลิงอวิ๋นเข้าหาเซียงหวงกุ้ยเฟยมารดาของหลี่เซียวเหยาสตรีทั้งสองนางนี้ ทั้งเซียงอวี๋และหลิงอวิ๋นนั้นมีสัญญาใจต่อกันว่าถ้าหลิงอวิ๋นได้เป็นชายาเอกเซียงอวี๋จะต้องได้เป็นชายารองหากแผนการผลักดันให้หลิงอวิ๋นเป็นชายาเอกสำเร็จ ตำแหน่งชายารองของเซียงอวี๋ก็คงเป็นไปได้ไม่ยาก เซียงอวี๋คิดอย่างนั้นและด้วยฐานะของหลิงอวิ๋นนั้นที่เป็นถึงคุณห

“แค่ท่านไม่ไล่ข้าออกมาจากห้องของท่านเหมือนเมื่อก่อนก็ดียิ่งแล้ว” เจินเจินกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใสใส่หน้าของหลี่เซียวเหยาที่ก้มลงมองนางในระยะประชิดเขายกมุมปากขึ้นยิ้มอบอุ่นไม่ต่างจากดวงตาก่อนโน้มจมูกคมสันเข้าหาแก้มนวล แล้วหอมแก้มนางฟอดหนึ่งหญิงสาวถึงกับแก้มแดงเห่อร้อนขึ้นมาเพราะปรกติแล้วมักจะเป็นนางที่เป็นฝ่ายเข้าหาเขาแล้วหอมแก้มเขาอยู่ตลอดมาเจินเจินเงยหน้าขึ้นมองหลี่เซียวเหยาด้วยสายตาระริกสั่นไหวอมยิ้มกรุ้มกริ่มจนชายหนุ่มต้องก้มหน้าหอมแก้มนางอีกข้างหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเบา “ข้าขอโทษ...”“ท่านขอโทษข้าเรื่องอันใด” นางถามออกไปแม้จะรู้อยู่แก่ใจเกี่ยวกับสตรีของเขาที่มีนามว่าหลิงอวิ๋นที่มารดาของเขาพามาหาเขาอย่างเปิดเผย “ข้ามิได้มีสิ่งใดพิเศษกับสตรีนางนั้นก็จริงแต่กับเสด็จแม่ของข้า ข้าย่อมต้องดูแลเอาใจใส่มิอาจเพิกเฉย” เขาเอ่ยอธิบายขณะยังคงกอดกระชับร่างของนางให้แนบกับอกอบอุ่นของเขา“ท่านโชคดียิ่ง ที่ยังมีมารดาให้คอยใส่ใจ” นางกล่าวตามจริง เพราะตัวนางเองยังไม่มีบุญที่จะได้ดูแลมารดาของตนแม้ว่าจะมีความต้องการมากมายแค่ไหนก็ยังไม่มีโอกาสนั้นเลย สำหรับนางแล้ว สตรีมิได้มีเอาไว้แค่อุ่นเตียงหรื