All Chapters of สะดุดรักยัยกะล่อน: Chapter 41 - Chapter 50

ยามนี้เขาได้เห็นเพียงแค่เบื้องหลังที่นั่งตัวตรงอย่างงามสง่าของนาง สตรีผู้ซึ่งมักจะมีท่าทางขี้เล่นยียวนกวนประสาทเขา ออดอ้อนเขา พะเน้าพะนอเขา ได้หายไป จะเหลือก็แต่เพียงมาดของผู้นำหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่เหนือขบวนที่ติดตามโดยเหล่าบุรุษผู้ภักดีเมื่อขบวนเดินทางหยุดลงตามสัญญาณมือของเจินเจินหญิงสาวจึงกระโดดลงจากหลังม้าด้วยท่าทางปราดเปรียวสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยดวงตาดั่งหงส์มองกวาดบริเวณโดยรอบอย่างแน่วแน่จริงจัง ก่อนจะปรายตามองมายังสมุนบางส่วนให้เข้าไปล้อมวงแล้วกางแผนผังออกเพื่อให้สมุนบางคนเข้าไปฟังแผนการของนาง“พวกเจ้ากระจายกันไปทางทิศต่างๆก่อนเพื่อรอสัญญาณจากข้า”เสียงของเจินเจินเอ่ยสั่งการเพียงเบาๆไม่ให้ดังจนเกินไปกับบรรดาสมุนของนางอยู่ตรงมุมมืดหลังพุ่มไม้ ห่างออกมาจากค่ายของเหล่าทหารประจำชายแดนของแคว้นต้าไห่ ใบหน้างดงามของนางยามนี้ช่างจริงจังไม่มีล้อเล่นแต่อย่างใด เหล่าสมุนก้มหัวรับฟังคำเตรียมทำตามคำสั่งอย่างพร้อมเพรียงเงียบเชียบแต่แข็งขัน“ข้าจะเข้าไปล่อพวกมันออกมาก่อนด้วยแผนที่หนึ่ง” กล่าวจบเจินเจินก็คาบมีดสั้นในมือเอาไว้ก่อนยกมือเพื่อเกล้าผมขึ้นมัดรวบตึงเอาไว้จนหมดทั้งศีรษะก่อนจะหย

“ข้ามีปัญญาปกป้องพวกนางได้เท่านี้ล่ะ เจ้าก็เห็นว่าพวกนางยังเด็กนัก พวกทหารเหล่านี้ช่างกักขฬะยิ่ง การต้องอยู่ใต้ร่างบุรุษโดยที่ร่างกายและจิตใจยังไม่พร้อม เจ้าคิดว่าพวกนางจะทรมานมากเพียงใดกัน”เจินเจินนิ่งฟังและคิดตาม สตรีน้อยสองนางที่นั่งกันอยู่ในห้องนั้น นางพิศมองอย่างไรก็ไม่พ้นวัยสิบห้าปีอย่างแน่นอน“สองนางนั้นถูกขายเข้ามาในหอนางโลมเพียงไม่นานก็ถูกคนของค่ายทหารแห่งนี้ซื้อตัวมา พวกนางยังไม่เคยได้ขึ้นเตียงกับใคร นอกจากข้าแล้วก็ไม่มีคณิกาคนใดคิดยื่นมือช่วย เจ้าคิดว่าอย่างไร” จบคำเสี่ยวเหมยก็เดินกรีดกรายจากไปทิ้งเจินเจินที่กำลังยืนอึ้งอยู่กับที่อย่างไม่ใยดีภายในที่พักของรองแม่ทัพ....“อา...” เสียงของบุรุษคนหนึ่งดังมาจากในห้องพักของรองแม่ทัพผู้ซึ่งเรียกใช้บริการจากหญิงคณิกา “จะหนีไปไหน”“อ๊ะ! ท่าน” เสียงที่ดังตามมาเป็นเสียงของเสี่ยวเหมยนั่นเอง “ข้า...เจ็บ...” เจินเจินที่แอบตามเสี่ยวเหมยมากำลังมองดูทั้งสองอยู่จากตรงมุมมืดภายในที่พักแห่งนี้หญิงสาวเห็นได้ชัดเจนว่าบุรุษผู้นี้ช่างเป็นบุคคลที่ไม่คิดจะถนอมบุปผาแต่อย่างใดด้วยสีหน้าของเสี่ยวเหมยนั้นแสดงออกชัดเจนว่ากำลังเจ็บปวดจากการปร

และแล้วแผนการของเจินเจินกับเสี่ยวเหมยก็เกิดขึ้น... เจินเจินเพียงแอบอยู่ตรงมุมมืดเพื่อรอจังหวะที่เหมาะสมส่วนเสี่ยวเหมยก็กระทำการปรนนิบัติตามหน้าที่เช่นยามปรกติเหมือนที่เคยกระทำมาโดยตลอดเมื่อกิจกรรมสุดสยิวเริ่มขึ้นและดำเนินไป ในระหว่างที่บุรุษกำลังอยู่เหนือเรือนร่างของสตรีด้วยสติทั้งหมดกำลังหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ตึงเครียดและกำลังได้รับการปลดปล่อยแต่ก่อนที่จะถึงจุดที่สุขสมจังหวะนั้นเองที่เปิดทางให้เจินเจินได้เข้าไปจัดการได้โดยสะดวก ฉับ!เสียงตวัดดาบในมือของเจินเจินเพียงครั้งเดียวบุรุษผู้เก่งกาจก็ชะงักงันแข็งค้างกลางอากาศเสี่ยวเหมยใช้จังหวะนี้ผลักร่างของบุรุษผู้นั้นจนพลิกกายตกเตียงล้มพับสลบเหมือดไปในทันที สตรีทั้งสองต่างมองสบตากันก่อนจะส่งยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตร เสี่ยวเหมยรีบลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เรียบร้อยก่อนจะรีบเดินมาสมทบกับเจินเจินหญิงสาวรีบถามหางานชิ้นต่อไปอย่างกระตือรือร้นพร้อมให้ความร่วมมือเต็มที่ “ต้องทำอย่างไรต่อ”“เจ้าเคยเห็นองค์ชายหรือไม่” เจินเจินถามออกไปเกี่ยวกับเป้าหมายที่สำคัญ“เคยเห็นนะ แต่...” เสี่ยวเหมยตอบตามจริง “องค์ชายอะไรนั่น ดูท่าทางน่ากลัวย

เจินเจินที่แอบมองอยู่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบออกมาจากการซุ่มแอบดูอยู่ หญิงสาวพุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะผลักร่างกำยำขององค์ชายเว่ยหม่าเจิ้งจนเซถลาออกห่างจากตัวของเสี่ยวเหมยและเตียงนอนเสี่ยวเหมยเห็นดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นไปหลบอยู่ด้านหลังของเจินเจินในทันทีเว่ยหม่าเจิ้งถึงกับชะงักงันกับสตรีผู้มาใหม่ นางเป็นใคร กล้าดีอย่างไร นาง...กล้าผลักเขาเชียวรึ!เมื่อเจินเจินแยกชายหนุ่มออกจากเสี่ยวเหมยได้แล้ว นางจึงเพียงยืนคุมเชิงให้เสี่ยวเหมยนิ่งๆ หญิงสาวรู้สึกไม่ถูกชะตากับบุรุษผู้นี้เอาเสียเลยเว่ยหม่าเจิ้งและเจินเจินจึงยืนจ้องหน้ากันและกันอยู่อย่างนั้นนานหลายอึดใจ...เจินเจินจ้องมองเว่ยหม่าเจิ้งด้วยดวงตาเรียวสวยแฝงความน่ายำเกรงไม่มีล้อเล่น นางกำลังประเมินฝ่ายตรงข้ามพร้อมเปิดศึกหากเป็นยามที่บุรุษกำลังพลั้งเผลอ นางสามารถสังหารได้อย่างรวดเร็วชนิดตาไม่ทันกระพริบแต่ยามนี้ บุรุษผู้นี้ยังคงมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน นางต้องรอบคอบเข้าไว้มิเช่นนั้น อาจเสียท่าได้โดยง่ายเว่ยหม่าเจิ้งมองเจินเจินด้วยสายตาประเมินค่าประเมินราคา เขาสังเกตเห็นหญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนสตรีทั่วไปของเมืองหลวง นางดูแตกต่าง นางดูสวยส

เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายของค่ายทหารประจำชายแดนของแคว้นต้าไห่แห่งนี้ยังคงดำเนินต่อไปพร้อมเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำมอดไหม้ลุกลามไปทั่วทั้งค่ายตั้งแต่โรงเก็บเสบียงไปจนตลอดที่พักต่างๆ เสียงต่อสู้ฟาดฟันกันของเหล่าทหารและพวกสมุนของเจินเจินยังคงดังกึกก้อง องค์ชายเว่ยหม่าเจิ้งยังคงโดนรุมทึ้งจากสมุนหลายคนที่หลี่เซียวเหยาสั่งการเสียงเข้มให้เข้าไปจัดการโทษฐานล่วงเกินเจินเจินจนสุดท้ายเว่ยหม่าเจิ้งจึงถูกจับมัดเอาไว้ได้ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสร้างความเสียหายและเรียกร้องความสนใจให้กับฝั่งเมืองหลวงของแคว้นต้าไห่ได้เป็นอย่างดีทุกอย่างจึงเป็นไปตามแผนการที่เจินเจินได้ตั้งใจเอาไว้และถึงแม้ว่าจะมีเหตุการณ์สั่นสะเทือนด้วยภาพของความเสียหายอย่างหนักหน่วงอยู่มากมายอย่างนั้นกลับมีมุมเล็กๆมุมหนึ่งที่คล้ายกำลังอยู่ท่ามกลางสวนสวยโรยด้วยกลีบดอกไม้นานาพรรณก็ไม่ปาน มุมนั้นปรากฏภาพของหนึ่งชายหนึ่งหญิงกำลังยืนจ้องตากันและกันอย่างหวานซึ้งประหนึ่งดั่งใต้หล้านี้มีเพียงเราสอง มิได้มีใครหรือมีเหตุร้ายอันใดเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อยเจินเจินยังคงยืนใช้สายตาหวานเยิ้มลึกล้ำเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของหลี่เซียวเหย