Semua Bab MY HONEY ของรักวิศวะ: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 21 ลองขิม NC++เสียงทะลึ่งดังขึ้นเบาๆ คลอกับเสียงครางต่ำในคอของซาน เขาทั้งดูดดึงและเม้มยอดถันเธออย่างสนุก ไม่สนใจมือเรียวที่พยายามดันใบหน้าออก“เสียวเหรอ” เขาผละริมฝีปากออกแล้วเงยหน้าถามเมลด้วยเสียงติดหอบนิดๆ “ครางออกมาสิ จะกลั้นเสียงครางไว้ทำไม ดูดิ หน้าแดงหมดแล้ว” ฝ่ามือหนาทาบลงบนแก้มแดงซ่านอย่างเบามือ“สะ เสียว ช่วยอย่าเม้มได้ไหม มันเจ็บค่ะ”“เจ็บจริงดิ?”“จริง” เมลหลบสายตา ตอนนี้หัวใจเธอเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ ร่างกายร้อนวูบวาบอย่างอธิบายไม่ถูก สัมผัสอุ่นและเปียกแฉะยังติดอยู่ตรงหน้าอก “อื้อ~ บอกว่าอย่าเม้มไงคะ แกล้งเมลเหรอ”“แกล้งตรงไหน ไม่ได้เม้มสักหน่อย ดูไหมล่ะ” ซานช้อนตามองหญิงสาว ขณะที่เขาแลบลิ้นออกมาแตะลงตรงยอดถันเธอ ก่อนที่จะกระดกปลายลิ้นขึ้นลงเบาๆ“อ๊ะ…อื้อ~ พี่ซาน” เมลหลับตาพริ้ม เชิดหน้าขึ้นเปล่งเสียงครางหวานเบาๆ อย่างเสียวซ่าน “อึก…อ๊า~ ทะ ทำไมดื้อดึงแบบนี้คะ เมลบอกอย่าเม้มไง”“ก็เห็นคราง เลยเม้มต่อ”“ไม่ได้…” เมลกัดปากแน่น ก่อนจะเบือนหน้าไปมองทางอื่น “แต่อย่าเม้มอีกได้ไหม มันเจ็บ…นิดๆ เมลไม่ชิน”“ได้ค่ะ” ซานยิ้มกริ่ม แล้วถอดเสื้อเธอออก “บอกแล้วว่าไม่ต้องใส่ เพราะยั

บทที่ 23 เริ่มรู้สึกรถของซานเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าประตูรั้วบ้านเมล เขาปลดล็อกรถแล้วก้มมองเข้าไปในตัวบ้านคล้ายจะเช็กความเรียบร้อย“ถ้าพ่อถาม ก็บอกว่าฉันมาส่ง”“ค่ะ” เมลเปิดประตูลงจากรถ ก่อนก้มตัวเล็กน้อยเพื่อคุยกับคนที่ยังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย “ถึงแล้วไลน์มาบอกเมลหน่อยนะคะ”“อืม” ซานพยักหน้ารับ มองตามเธอจนประตูบ้านปิดลงสนิท แล้วจึงค่อย ๆ เคลื่อนรถออกไปช้า ๆเมลย่องเท้าเข้าบ้าน หวังจะไม่รบกวนพ่อที่กำลังดูทีวีอยู่ แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะท่านหันมามองเธอเต็มตา“กลับบ้านค่ำนะเรา มีแฟนแล้วเป็นแบบนี้เหรอ”“ขอโทษค่ะ เมลลืมไลน์บอกพ่อว่าจะกลับค่ำ”“วันหลังจะกลับดึกกลับค่ำก็โทรมาบอกกันบ้าง พ่อเป็นห่วง แล้วนี่พี่เขามาส่งใช่ไหม”“ค่ะ แล้วก็นี่ค่ะ ของหวาน” เธอวางถุงลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างโซฟา “อร่อยมากนะคะ พี่เขาซื้อมาฝาก”“เดี๋ยวก่อน” เมลชะงักเท้าทันที “แฟนเราชื่ออะไรนะ พ่อจำไม่ได้ ไม่รู้ว่าเราเคยบอกหรือยัง” ผู้เป็นพ่อเหลือบมองถุงของหวาน ก่อนจะหันกลับมามองลูกสาว“ชื่อซานค่ะ พี่ซาน”“อ๋อ อืม…ดีแล้ว คราวหน้าเจอกัน พ่อจะได้เรียกถูก”“ค่ะ งั้นเมลขอตัวก่อนนะคะ” เธอก้มหน้าเล็กน้อยแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสอ

บทที่ 25 ค้างคืนด้วยกันเมลหันหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขิน ก่อนจะหันกลับมาทำตาแข็งใส่เขา“ไม่ต้องมาแกล้งเมลเลยค่ะ”“แกล้งอะไรล่ะ ก็บอกแล้วว่าลงโทษเด็กมาช้า”“ก็ช้าเพราะไปซื้อของมาให้กินไงคะ ไม่ฟังเหตุผลเลย”ซานยิ้มมุมปาก ก่อนยกมือขึ้นยีผมเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู“บางทีเหตุผลอาจไม่สำคัญเท่ากับการที่ฉันอยากลงโทษก็ได้นะ”“…”! เมลเม้มปากแน่น แล้วรีบเดินเลี่ยงไปทางโต๊ะ หยิบถุงของกินไปแกะใส่จานให้เขา “จะกินอะไรก่อนดีคะ”“เธอ” เขาตอบหน้าตาเฉย แถมยังยกนิ้วชี้มาทางเมลอีกต่างหาก“ภูริพัฒน์ เลิกเล่นค่ะ”“ครับ คุณภัทรพร” ซานทำท่ารูดซิปปาก ก่อนผายมือไปทางห้องครัวเหมือนยอมจำนน“ค่ะ” เธอหายเข้าไปในครัวอยู่ราวห้านาที ก่อนจะยกจานอาหารออกมาเสิร์ฟที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น “นี่สลัดค่ะ แล้วก็มีโจ๊กกับปาท่องโก๋นะคะ แล้วก็มีแกงพะแนงเนื้อ ต้มเลือดหมู แล้วก็ผัดผักค่ะ”ซานเลิกคิ้วเล็กน้อย มองของเต็มโต๊ะด้วยรอยยิ้ม“กะจะเอาให้อ้วนกลมในวันเดียวเลยหรือไง”“ก็ไม่รู้ว่าพี่ชอบอะไรนี่คะ เลยซื้อมาหลายอย่างหน่อย ของหวานก็มีนะคะ”“งั้นขอสลัดกับโจ๊กก่อนแล้วกัน เบาๆ ก่อน”“แล้วจะไม่หิวอีกเหรอคะ” เธอหันไปมองของที่ยังวางอยู่ในครัว แต่ยั

บทที่ 27 บังเอิญซานส่ายหน้าอย่างยิ้มๆ ก่อนจะได้เวลาของเขาเข้าไปอาบน้ำต่อจากเธอเมลยืนเช็ดผมอยู่ในห้องแต่งตัวของซาน แต่สายตาเธอกลับไม่ได้หยุดอยู่ที่กระจกเงาตรงหน้า เพราะกำลังกวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความตื่นเต้น“ของประดับเยอะจัง ของแบรนด์เนมทั้งนั้นเลย” เธอเอี้ยวตัวมองไปอีกฝั่ง ก่อนจะหันไปสำรวจอีกด้านหนึ่ง แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์ใส่เครื่องประดับ “ว้าว ชอบใส่สร้อยข้อมือมากนะเนี่ย มีทุกแบรนด์เลย”ในนาทีต่อมา เสียงประตูห้องแต่งตัวเลื่อนเปิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงของซาน“มองหาอะไรอยู่” เขาเดินเช็ดผมเข้ามาหาเธอ ก่อนจะใช้มือดันตัวเมลเบาๆ จนหลังเธอชนกับตู้เสื้อผ้า แล้วก้มลงแตะปลายจมูกกับแก้มแดงเรื่อของเธออย่างแผ่วเบา“เมลแค่ดูของที่พี่ซานชอบค่ะ คงชอบสร้อยข้อมือมากใช่ไหม เห็นมีหลายแบบเลย”ซานปรายตามองไปยังสร้อยข้อมือพวกนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเมล“อืม ชอบใส่ มันเท่ดี” เขาผละตัวออกไปเล็กน้อย แต่แทนที่จะเดินออกจากห้อง กลับรั้งตัวเมลเข้ามาใกล้แล้วกดไหล่ให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้“วันมะรืนมีแข่งรถ ไปรอที่สนามได้ไหม”เมลขมวดคิ้วนิดๆ เงยหน้ามองซาน“แข่งอีกแล้วเหรอคะ ไม่ได้พนันอะไรกับใค

บทที่ 29 กำลังใจซินดี้กอดอกแน่น ชี้นิ้วไปยังข้อมือพี่ชาย“ให้โอกาสพูด ว่ามาเลยค่ะ ตอนนี้! เดี๋ยวนี้! ซินมีเวลานั่งฟังได้ทั้งคืน อ๊ะ!” ซินดี้รีบยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองทันทีที่โดนคนเป็นพี่ดีด ถึงไม่แรงมากแต่ด้วยความหงุดหงิดก็ทำให้เธอทำหน้าบูดบึ้งใส่ซาน“เวอร์แล้ว”“เจ็บนะคะ ขอโทษยัง”“ไม่ขอโทษ นี่กำลังล้ำเส้นพี่อยู่รู้ตัวไหม”“ไม่ได้ล้ำเส้น นี่น้องสาวนะ”“น้องแล้วยังไง ไม่ใช่แม่ แต่แม่ก็ไม่ได้ยุ่งกับพี่เรื่องนี้”“ขี้โกง!” ซินดี้เบ้ปากใส่พี่ชาย เมื่อรู้ว่าเถียงไปก็ไม่ชนะ เธอจึงก้าวขึ้นไปยืนบนโซฟา และกอดอกมองหน้าซาน “เล่ามาเลย มีแฟนใช่ไหม หรือพาสาวที่ไหนมานอนกกในห้อง”“รู้ดี” ซานเดินเลี่ยงไปห้องครัว หยิบโค้กกระป๋องออกมาเปิดดื่มดับกระหาย ก่อนจะเดินกลับมานั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามซินดี้ “ลงมาเถอะน่า หัวทิ่มลงนั่นกระทืบต่อนะบอกก่อน”“พี่ซาน!!!” ซินดี้โวยวาย แต่ก็ยอมลงมานั่งบนโซฟาดีๆ “ถ้าพี่ซานมีแฟนได้ ซินก็มีได้”“ได้ แต่ไม่ใช่ไอ้เปอร์!”“ทำไม! แบบนี้ไม่แฟร์นะคะ”“แต่ลืมไปว่ะ ว่าคนอย่างไอ้เปอร์ไม่มองน้องกูหรอก” เขากระดกโค้กเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่ซินดี้มองเขม็ง “กลับบ้านได้แล้วน่า แล้วคร