Semua Bab MY HONEY ของรักวิศวะ: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 40 เดือดวันต่อมา ณ โรงพยาบาล 06:30 น.มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนผิวเนียนเริ่มแดงช้ำ ดวงตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ราวกับกลัวว่าเพียงแค่ละสายตาไป เขาจะหายไปจากตรงนี้“ยะ อย่าเป็นอะไรนะคะ” เสียงของเธอสั่นเครือแทบจะเป็นเพียงลมหายใจ “อย่าทิ้งเมลไปนะ…” เธอค่อยๆ โน้มตัวลง ฟุบหน้ากับขอบเตียงอย่างหมดแรง มือเล็กเอื้อมไปกุมมือของซานไว้หลวมๆ ราวกับกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้เขาเจ็บความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังชัดเจนไม่จางหายสายโทรศัพท์ในยามเช้ามืดจากไทเกอร์ เสียงเร่งร้อนและตึงเครียดที่บอกว่าซานถูกลอบทำร้ายที่คลับตั้งแต่วินาทีนั้น โลกของเธอก็เหมือนหยุดหมุน ตอนนี้เขานอนอยู่ตรงหน้า แต่กลับไกลเหลือเกิน…ร่างกายที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเฉียบ สีหน้าที่เคยมีชีวิตชีวากลับซีดเซียว และลมหายใจที่แผ่วเบาก็ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นตาม“เมลไม่โอเคเลยนะ ถ้าไม่มีพี่ซาน” เธอกระซิบทั้งน้ำตา นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยขณะบีบมือเขาแน่นขึ้น “ได้ยินไหมคะ ตื่นมาคุยกับเมลหน่อยนะ” หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหลังมือของเขาแต่กลับเงียบงัน ไม่มีเสียงต

บทที่ 42 น่าสมเพชวันต่อมาเช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดอ่อนที่สาดลอดผ่านผ้าม่านบางในห้องนอนของคอนโดหรู บรรยากาศภายนอกดูเหมือนจะสงบ แต่ความจริงแล้วกลับเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง จนคนข้างในขมวดคิ้วพร้อมเหลือบตามองปัง! ปัง! ปัง!“เปิดประตู!”ภายในห้อง เจฟที่กำลังนั่งพิงโซฟาด้วยสภาพสะลึมสะลือ ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายยังไม่ฟื้นจากฤทธิ์ยาที่เพิ่งเสพเข้าไปเมื่อคืน เขาหันไปมองประตูอย่างมึนงง เสียงเคาะยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด“ใครวะ แม่ง!” เขาพึมพำเสียงแหบ ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับโอนเอนแทบทรงตัวไม่อยู่ปัง!เสียงกระแทกดังสนั่น ก่อนที่ประตูจะถูกพังเปิดออกอย่างแรง เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายกรูกันเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองทั่วบริเวณ ก่อนจะล็อกเป้าไปที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้อง“นายคฌา แซ่ลี้ หรือเจฟ คุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นและครอบครองยาเสพติดให้โทษ!”“เฮ้ย! อะไรวะ! พวกมึงเป็นใคร!” เจฟโวยวาย พยายามถอยหนี แต่สภาพร่างกายที่ยังมึนเมาทำให้เขาแทบไม่มีแรงจะต่อต้าน ตำรวจสองนายพุ่งเข้าจับแขนทั้งสองข้าง กดตัวเขาลงก

บทที่ 44 ก้าวไปทีละขั้น“รักเหรอ…” เขาทวนคำนั้นเบาๆ ก่อนเงยหน้ามองเมลแล้วยิ้ม “ก็จริงนะ เรายังไม่เคยพูดคำว่ารักกันเลย นี่เป็นครั้งแรกของเธอนะ ที่บอกรักฉัน”“แล้วยังไงคะ”“ก็ไม่ยังไง รู้สึกหัวใจเต้นเร็วดี”เมลกะพริบตาปริบๆ มองเขาราวกับกำลังรอฟังอะไรบางอย่างจากเขาซานเงยหน้าสบตากับเมลตรงๆ แล้วโน้มตัวเข้าใกล้ ริมฝีปากหนาประทับจูบลงบนกลับปากนุ่มเบาๆ ก่อนจะแนบหน้าผากกับหน้าผากเธอ“รัก”“รัก?”“รักเธอนั่นแหละ มาขนาดนี้แล้วอะ ลองคบมันไม่มีจริงหรอก มีแต่รักกับไม่รักเท่านั้น” ซานยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันเป็นแฟนแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้ามายุ่งหรอก”“แฟนเมลแข็งแรงที่สุด” เธอเกยคางกับต้นแขนเขาและทำหน้าทะเล้นใส่ “กล้ามก็โต แถมหุ่นยังดีอีก”“หึหึ ขี้โม้”“ไม่ได้โม้ แต่ว่าหิวไม่ใช่เหรอคะ กินข้าวต้มก่อนไหม”“อืม”ซานผละตัวออกจากเมลแล้วดึงมือเมลออกจากเคาน์เตอร์ก่อนจะพาเธอเดินไปนั่งที่โตณะอาหาร“นั่งเถอะ เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” เขาบอกเสียงเรียบ แต่แววตากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมลนั่งลงที่เก้าอี้ มองแผ่นหลังของเขาที่กำลังตักข้าวต้มใส่ถ้วยอย่างตั้งใจ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบ

บทที่ 46 ON TOP แทนคำขอบคุณ NC++ผ่านไปครึ่งชั่วโมง อาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ ทุกคนต่างตักอาหารใส่จานตัวเอง และซานก็ไม่ลืมตัดให้เมลและพ่อเธอด้วย“เห็นขับรถมอเตอร์ไซค์ไปบ้านครั้งหนึ่ง เราชอบเล่นรถเหมือนกันเหรอ”“อ๋อ ครับ ชอบความเร็ว”“พี่ซานเป็นนักแข่งค่ะ” เมลพูดแทรกขึ้นอย่างภูมิใจ“หืม? เราเคยไปดูพี่เขาแข่งหรือยังไง?”“แฟนคลับ และเป็นแฟนผมครับ” ซานตอบคำถามนั้นแทนเมล “เราเจอกันก็ตอนที่ผมแข่งรถชนะ” เขาไม่ได้ลงรายละเอียดมากว่าเจอกับเมลได้ยังไง“เราเรียนจบแล้วใช่ไหม” พ่อถามต่อ“ครับ เพิ่งจบ กำลังเตรียมตัวรับช่วงต่อจากพ่อ ที่บ้านผมทำธุรกิจหลายอย่าง ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีเงินเลี้ยงเมลนะครับ”“หึหึ” พ่อหัวเราะเบาๆ “ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น ห่วงแต่ลูกสาวพ่อจะไปป่วนซานเวลาทำงานมากกว่า”“พ่อ~”“ไม่หรอกครับ ผมจะคุยกับพ่อด้วย ว่าถ้าเมลเรียนจบให้มาฝึกงานที่บริษัทจะได้ไหม”“พี่ซาน”“แบบนั้นก็ดีเลยสิ พ่อจะได้ไม่ต้องพะวงกับเมลหลังเรียนจบว่าจะมีงานทำไหม”“ไว้ใจผมครับ ถึงเมื่อก่อนจะเคย…ไม่เข้าตาใคร แต่ตอนนี้มีคนของใจแล้ว ผมไม่เปลี่ยนใจแน่นอน”ผู้เป็นพ่อมองหน้าลูกสาว ก่อนจะหลุดยิ้มให้กับท่าทางเขินอายของเมล“อย่า

บทที่ 48 ‘เพราะกูแคร์แฟนกูมากกว่า’หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ทุกคนพากันออกมานั่งพักผ่อนที่สวนหลังบ้าน บรรยากาศเงียบสงบ เสียงน้ำตกเล็กๆ ในสวนหย่อมไหลคลอเบาๆ ช่วยเติมเต็มความผ่อนคลายได้อย่างลงตัว“ซาน พาน้องมาซะมืดค่ำแบบนี้ พ่อน้องจะว่าเอาหรือเปล่าลูก” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามพลางวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะ“ผมไปคุยกับพ่อเมลอย่างจริงจังแล้วครับแม่” ซานตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงพ่อกับแม่หันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะเอ่ยถามต่อ “แล้วไปคุยอะไรบ้างล่ะ ไม่ได้ทำให้พ่อน้องตกใจใช่ไหม”“ผมบอกท่านตรงๆ ครับ ว่าความสัมพันธ์ของผมกับเมลมันจริงจัง” ซานหันไปมองหน้าเมลแววตาอ่อนลง “จริงๆ ผมเคยบอกไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนั้นมันยังไม่ชัดเจนเท่าไร เลยนัดท่านไปทานข้าวเมื่อวาน เพื่อคุยกันให้ชัดเจนครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ พ่อเมลรับรู้และไว้ใจผมแล้ว”“เก่งนะคะเนี่ย ไปพูดจนพ่อเขายกลูกสาวให้ได้เลย” ซินดี้แกล้งแซวพี่ชาย แต่ก็โดนแม่ปรายตามองปราม เธอเลยรีบหยิบผลไม้ขึ้นมากินกลบเกลื่อน“หนูเมลนี่เป็นแฟนคนแรกของพี่ซานเลยนะ ที่พามาเปิดตัวกับที่บ้าน” แม่พูดด้วยรอยยิ้มเมลรีบหันไปมองซานทันที “จริงเหรอคะ พี่ซานเคยมีแฟนหลายคนเหรอ”“แ