บททั้งหมดของ MY HONEY ของรักวิศวะ: บทที่ 1 - บทที่ 10

Prologueณ สนามแข่งรถช่วงบ่ายของวันช่วงบ่ายของสนามแข่งรถถูกแดดกลืนกินจนแทบทั้งพื้นที่สั่นไหวด้วยไอร้อน ฟ้าสีฟ้าใสทอดยาวไร้เมฆ บนแอสฟัลต์สีดำสนิทมีลมร้อนพัดเอากลิ่นยางไหม้และกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยปะปนอยู่ในอากาศ เสียงเครื่องยนต์จากพิทดังคำรามเป็นระยะ สลับกับเสียงเหล็กกระทบและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมช่างที่เร่งรีบแข่งกับเวลาอัฒจันทร์ฝั่งหนึ่งมีผู้ชมที่ซื้อบัตรใต้ดินสวมหมวกแก๊ปและแว่นกันแดดนั่งเบียดกัน บางคนยกมือบังแดด บางคนถือพัดที่มีชื่อของ ซาน โบกไหวช้าๆ เหงื่อซึมตามขมับแต่สายตายังคงจับจ้องไปยังเส้นสตาร์ตอย่างไม่กะพริบ ธงหลากสีสะบัดตามแรงลมอ่อนๆ ที่พอช่วยคลายความร้อนลงได้เล็กน้อยในพิทเลน รถแข่งจอดเรียงราย ตัวถังสะท้อนแสงแดดวาบวับเหมือนคมมีด นักแข่งในชุดเรซซิ่งสีฉูดฉาดเดินผ่านไปมา ท่ามกลางเสียงซิปชุดและหมวกกันน็อกที่ถูกสวมแน่น ความตึงเครียดปะปนกับความคึกคักของการแข่งขันที่เรียกว่ารอบ เถื่อน กำลังจะเริ่มต้น ทำให้สนามแข่งรถยามบ่ายไม่ใช่แค่ร้อนจากแดด แต่ร้อนจากแรงกดดันและความคาดหวังที่อบอวลอยู่ทุกอณูของอากาศ“เจฟตกลงมึงจะวางเดิมพันเป็นเงินหรือของ?” รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเ

บทที่ 2 ตอกย้ำบนรถ เสียงสะอื้นของเมลยังดังไม่ขาดสาย แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงร้องโฮอีกแล้ว เป็นเพียงลมหายใจสะดุดขาดเป็นช่วงๆ เหมือนคนพยายามกลืนความเจ็บปวดกลับลงไป ทั้งที่มันก็ล้นออกมาอยู่ดีซานเท้าศอกกับประตูรถ มือค้ำขมับด้วยสีหน้าเอือมระอาเหมือนเดิม“นี่ หยุดร้องไห้แล้วร้องเพลงจะน่าฟังกว่านะ”เมลสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปาดแก้มอย่างลนลาน ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขารำคาญไปมากกว่านี้“ขะ…ขอโทษนะคะ ฮือ~ เมลไม่ได้ตั้งใจจะเสียงดัง”“ก็นั่นแหละ” ซานพูดห้วนๆ “แล้วคิดว่าฉันอยากฟังมากหรือไง นี่นั่งฟังมาหลายนาทีแล้ว น้ำตาจะหมดตัวหรือยัง ร้องขนาดนี้” เขาพึมพำประโยคสุดท้ายเบาๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางกระจกเมลก้มหน้าลงทันที ไหล่บางสั่นเล็กน้อย เธอพยายามกลั้นเสียง แต่ยิ่งพยายามเท่าไร น้ำตากลับยิ่งไหลเหมือนคนที่ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะควบคุมอะไรได้อีกแล้ว“นี่” ซานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมลชะงักเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างระแวง ดวงตาแดงช้ำและบวมเล็กน้อย ซานมองแล้วพูดต่อ “ชื่ออะไร”“ชะ ชื่อ…” เสียงเธอสั่นจนแทบไม่เป็นคำ เมลเม้มปากแน่น กลืนสะอื้นลงคอ “จำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอคะ เราไม่ได้สนิทกัน”“ขึ้นรถมาด้

บทที่ 4 สุภาพบุรุษ(มั้ง)ซานขับรถวนไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้เลยว่าควรเลี้ยวซ้ายหรือขวาดี สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจจอดรถชิดฟุตพาทข้างทาง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหาที่พักแถวนั้นแทนริมฝีปากขบกันแน่นเล็กน้อย ดวงตาเหลือบมองคนข้างๆ ด้วยความหงุดหงิดที่กลบไม่มิด“ช่วยไม่ได้” เขาพึมพำเสียงต่ำเหมือนบอกตัวเองมากกว่าจะพูดกับใคร “เธอไม่ยอมบอกเองว่าบ้านอยู่ตรงไหน”ซานพาเมลเข้าไปเช็กอินที่รีสอร์ตเล็กๆ ริมถนน ตัวอาคารเงียบสงบ ไฟสีส้มสลัวทอดยาวไปตามทางเดินหินกรวด เหมาะจะเป็นที่พักชั่วคราวมากกว่าที่เขาคิดไว้ตอนแรกเขาพาเธอขึ้นห้อง และวางกุญแจไว้บนโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกมาเหมือนหน้าที่ของเขาจบลงแค่นั้น แต่ฝีเท้ากลับชะงักอยู่ตรงลูกบิดประตู เสียงหายใจแผ่วๆ จากด้านหลังทำให้ซานเผลอกำมือแน่น ความคิดตีกันยุ่งเหยิง‘ปล่อยเธอไว้คนเดียวตอนนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการทอดทิ้ง’เขาถอนหายใจยาวอย่างคนยอมแพ้ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แค่ดึงเก้าอี้มานั่งใกล้เตียง ดึงผ้าห่มให้คลุมตัวเธอจนถึงคอขึ้นอีกนิด“อู้~ อ๊า~ บะ เบาๆ ได้ไหมคะ เสียวมาก จะแตกแล้ว”ซานชะงักเล็กน้อย เมื่อเสียงห้องข้า

บทที่ 6 ตัวร้ายซานเดินมาหยุดอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดหน้าตึกคณะของเมล ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาไต้ฝุ่นที่โทรหาเขาก่อนหน้าแต่ไม่ได้รับสาย“อืม โทรมาหากูแต่เช้าขนาดนี้ จะให้ตามงานให้หรือไง”(รู้งานมากเพื่อน ฝากด้วยนะ กูอาจจะสายหน่อย เดี๋ยวพาตังค์ไปหาหมอก่อน)“น้องตังค์เป็นอะไร”(ภูมิแพ้ เดี๋ยวสักสิบโมงกูเข้าไป)“เออ รีบมาหน่อย”(ครับผม)ปลายสายตัดไป ซานเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมโดยไม่เสียเวลามองรอบตัว“พี่ซาน” เสียงเล็กติดหอบดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมองเพียงแวบเดียว“มีอะไร”“ไปด้วยได้ไหมคะ”“จะไปไหน” น้ำเสียงเขาเรียบสนิท “หรือเธอจะโดดเรียน”“วันนี้เข้ามาส่งงานค่ะ ไม่ได้เรียน”“อืม” ซานพยักหน้าเบาๆ แต่แววตาไม่ได้อ่อนลง “ฉันมีเรียน งานก็เยอะ ไม่ได้มีเวลาพาใครไปไหน”“เมลไม่กวนค่ะ แค่นั่งไปด้วย”“ไม่จำเป็น” เขาตัดบทสั้นๆ ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์เมลก้มหน้าลง คำพูดที่เหลือค้างอยู่ในลำคอถูกกลืนหาย เธอขยับถอยออกไปหนึ่งก้าว ทว่าก่อนจะสตาร์ตรถซานก็หยุดมือไว้ครู่หนึ่ง แล้วเพยิดหน้าไปทางเบาะหลังอย่างไม่มองหน้า“ขึ้นมา ถ้าจะไปจริงๆ”เมลเงยหน้าขึ้นอย่า

บทที่ 8 ตีสนิทอีกฟากของถนน หลังจากรถของซานขับผ่านไปแล้ว เจฟยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ สันกรามแข็งเกร็งขบเข้าหากันแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังเส้นทางเดิมราวกับหวังว่าภาพเมื่อครู่จะย้อนกลับมารถคันแล้วคันเล่าวิ่งขวักไขว่ผ่านสายตา แต่ไม่มีคันไหนดึงเขาออกจากภาพจำที่ฝังแน่นอยู่ในหัวได้เลย ภาพของเมลที่นั่งซ้อนท้าย เธอกอดเอวซานไว้แน่นอย่างไม่ลังเล และภาพของซานที่ก้มลงผูกสายรองเท้าให้เธอด้วยท่าทีที่คุ้นเคยเกินกว่าจะเรียกว่าแค่คนรู้จักมันชัดเจนเกินไป ชัดจนเจ็บปวดที่หัวใจคล้ายถูกบีบซ้ำๆเจฟหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าราวกับยอมรับความจริงที่ไม่อยากเชื่อ“ลืมกันแล้วจริงๆ เหรอเมล” คำถามนั้นไม่มีใครตอบ และถนนเบื้องหน้าก็ยังทอดยาวต่อไป เหมือนความสัมพันธ์ของเขากับเมลที่ไม่มีวันย้อนกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้วด้านซาน เขาขับรถมาจนถึงร้านกาแฟในซอยแคบๆ เจ้าประจำที่มานั่งจิบกาแฟเพื่อหลบจากความวุ่นวายภายนอก ร้านกาแฟเป็นร้านใต้ตึกเก่าที่มีโต๊ะเพียงสองโต๊ะเท่านั้น แถมเจ้าของร้านยังเป็นวัยรุ่น“อ้าวเฮีย วันนี้มาแต่หัววันเลย”“อืม เอาเหมือนเดิมนะ วันนี้ขอเพิ่มน้ำเชื่อมอีกหนึ่งปั้ม” ซานตอบเรียบๆ“ได้ครับ ว