Semua Bab MY HONEY ของรักวิศวะ: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 10 “ภูริพัฒน์”ระหว่างรอสัญญาณไฟจราจรหน้ามหา’ลัย ซานเหลือบไปเห็นรถคุ้นตาของเพื่อนสนิทขับผ่านหน้าไปพอดี หัวใจเขากระตุกวูบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว และทันทีที่ไฟเขียวขึ้น เขาเหยียบคันเร่งตามไปห่างๆ พลางยกโทรศัพท์แนบหู“อิงค์จะไปไหน เราอยู่ข้างหลัง”(อ้าวเหรอ)“ไม่ต้องจอดนะ ขับไปเลย แค่โทรมาถามว่ารีบไปไหน”ปลายสายหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบกลับเขา(รีบไปหาแฟนสิ วันนี้พี่เขามีแข่งบอล)“อ๋อ…” เขานิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “งั้นก็ขับรถดีๆ เวลาเลี้ยวก็มองซ้ายมองขวาด้วย อย่ารีบมาก เข้าใจไหม”(ครับผม ยังเป็นห่วงกันเหมือนเดิมเลยนะ ขอบคุณมากซาน)“อืม เดี๋ยวก่อนอิงค์”(อืม)ช่วงว่างระหว่างคำสั้นๆ นั้นกลับยาวนานกว่าที่คิด ลมหายใจเขาหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว“…ขอโทษนะ”(ขอโทษเรื่องอะไร)“ก็เรื่องนั้น”ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบกลับอย่างอ่อนโยน(ไม่เห็นต้องขอโทษเลย เออซาน เราวางก่อนนะ พี่เขาโทรมาแล้ว)“อืมๆ”แต่เป็นซานเองที่กดตัดสายก่อน เขาเลี้ยวรถเข้าจอดริมฟุตพาท มือกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดชัด เสียงหัวใจเต้นถี่ดังสะท้อนอยู่ในอก เหมือนพยายามย้ำเตือนอะไรบางอย่างที่เขาพยายามจะลืม“ทำไมวะ” เขาพึมพ

บทที่ 12 หวงของ(เก่า)เมลเดินเข้ามาในบ้านก็เจอกับพ่อพอดี เธอชะงักเล็กน้อยก่อนก้มหน้าลงแล้วเดินเลี่ยงไปทางห้องครัวอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่พ้นสายตาคนเป็นพ่อ“รุ่นพี่เราน่ะ ดูเงียบๆ ขรึมๆ ดีนะ”“ค่ะ พี่เขาไม่ค่อยพูดเท่าไร” เมลตอบสั้นๆ มือกำชายเสื้อแน่น“แล้วไปเจอกันยังไง อยู่มหา’ลัยเดียวกันเหรอลูก” พ่อหรี่ตามองอย่างจับสังเกต “หรือว่ารุ่นพี่ต่างมหา’ลัย”“เอ่อ…คือว่า”เสียงโทรศัพท์ของพ่อดังขึ้นขัดจังหวะพอดี เมลแทบจะถอนหายใจออกมาเป็นคำขอบคุณในใจ เธอรีบฉวยจังหวะนั้นเดินเลี่ยงขึ้นบันไดทันที พอพ้นสายตาผู้เป็นพ่อ ร่างบางก็พิงผนังสูดลมหายใจลึกก่อนปล่อยออกช้าๆ ความตึงเครียดคลายลงเพียงชั่วคราวเท่านั้นวันต่อมา 14:30 น.เมลถือแก้วกาแฟเย็นยืนรออยู่หน้าตึกคณะของซาน แดดบ่ายส่องกระทบแก้วพลาสติกจนเกิดหยดน้ำเกาะพราว เธอยืนรอเกือบยี่สิบนาที ใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นใครสักคนเดินลงบันไดมา กระทั่งกลุ่มของเขาเดินลงมาเป็นกลุ่มสุดท้าย“พี่ซาน” เธอเรียกทันที พร้อมก้าวเข้าไปหาซานหยุดเท้า สายตาเย็นเฉียบกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าโดยไม่คิดจะปิดบังความประเมิน“ว้าว…ดูสิ สาวน้อยที่ไหนมาหาเพื่อนพี

บทที่ 14 มาให้คำตอบปลายนิ้วของซานที่กำลังแตะอยู่เหนือจอชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องประโยคนั้นนิ่ง ราวกับกำลังอ่านซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เข้าใจผิด แล้วเสียงหัวเราะต่ำก็หลุดออกมา“ใจกล้าดีนี่” เขาลุกขึ้นมาเอนหลังพิงพนักโซฟา สายตายังไม่ละจากหน้าจอ หัวใจไม่ได้เต้นแรง แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิดความสนใจขึ้นมาอย่างจังช่องแชตขึ้นคำว่า กำลังพิมพ์… อีกครั้งเหมือนเธอกำลังลุ้นคำตอบจากเขาเมล : หรือว่าเร็วไปเมล : เมลพูดเล่นก็ได้นะคะ >//มุมปากหนายกขึ้นช้าๆ ความรู้สึกเอ็นดูปนเอาแต่ใจเล็กๆ ผุดขึ้นในอก เขาปล่อยให้เธอร้อนรนอยู่อีกอึดใจ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปซาน : คบกับฉัน?ซาน : เธอคิดดีแล้วเหรอส่งข้อความแล้วก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจกข้างโซฟา ตั้งใจไม่ถือรอเหมือนคนก่อนหน้าครืด~โทรศัพท์สั่นทันที เขาเหลือบมองแต่ยังไม่หยิบขึ้นอ่านครืด~มันสั่นอีกครั้ง สุดท้ายก็หยิบขึ้นมาช้าๆ อย่างคนกุมเกมไว้ในมือเมล : คิดดีแล้วค่ะเมล : เมลไม่ได้ล้อเล่นเมล : ถ้าพี่ซานไม่อยากคบ เมลก็จะได้ตัดใจประโยคสุดท้ายทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าคมจางลงเล็กน้อย ซานเงียบไปครู่หนึ่ง คราวนี้ไม่ใช่การแกล้งเว้นจังหวะ แต่เ

บทที่ 16 จูบลบรอยซานโน้มตัวลงช้าๆ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเมล“กลัวเหรอ” เสียงเขาแผ่วลง แต่ยังแฝงแรงกดดันบางอย่างเมลส่ายหน้าเบาๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก“ปะ เปล่าค่ะ”“งั้นก็อย่าทำหน้าเหมือนจะหนีสิ” เขายกมือขึ้นแตะปลายคางเธอ บังคับให้เงยหน้ามองกันตรงๆ “ฉันไม่ได้จะทำร้ายเธอ” คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง ซานก้มลงใกล้กว่าเดิม ลมหายใจอุ่นๆ แตะผิวแก้มเธออย่างจงใจ “บอกว่ามีแค่จูบกับหอมแก้มใช่ไหม”“ค่ะ”“งั้นรอยพวกนั้น ฉันลบให้เอง”ยังไม่ทันที่เมลจะถามความหมาย ริมฝีปากของเขาก็แตะลงบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา ต่างจากท่าทีดุดันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้รีบร้อน แต่ค่อยๆ ซ้ำรอยเดิมอย่างตั้งใจ ราวกับจะทับทุกความทรงจำเก่าให้จางหาย“พี่ซาน…” เสียงเธอสั่นนิดๆ มือเผลอกำชายเสื้อเขาไว้แน่น ซานเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าเขาไม่ได้ล้อเล่นอีกต่อไป“จำไว้นะ ต่อไปนี้ ถ้ามีใครถามว่าใครจูบเธอครั้งล่าสุด” เขาโน้มลงอีกครั้ง คราวนี้แตะริมฝีปากเธอเบาๆ ชั่ววินาทีหนึ่ง ก่อนจะผละออกอย่างจงใจให้เธอรู้สึกค้างคา “ให้ตอบชื่อฉัน”หัวใจเมลเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน ความประหม่าแปรเปลี่ยนเป็น

บทที่ 18 เปลี่ยนไปซานหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นเมลทำหน้ามึนใส่เขา“เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว ไม่ได้จะไล่ไปตายสักหน่อย” เขายิ้มบางๆ ให้เธอ “เข้าบ้านได้แล้วภัทรพร” มือใหญ่ยกขึ้นยีผมนุ่มอย่างแผ่วเบา ทว่าในวินาทีนั้น ภาพใบหน้าบึ้งตึงของซินดี้กลับซ้อนทับเข้ามาในความทรงจำอย่างไม่ทันตั้งตัว ยิ่งทำให้เขารู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้ามากขึ้นไปอีก“ค่ะ” เมลคว้ากระเป๋า เปิดประตูลงจากรถก่อนจะหันมาโบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มตาหยี “ขับรถกลับดีๆ นะคะ อย่าซิ่งมากล่ะ”ซานเลิกคิ้วเล็กน้อย“เป็นห่วงหรือไง”“ก็ต้องเป็นห่วงสิคะ แล้วเจอกันค่ะภูริพัฒน์”“อืม” เขาถอยรถออกจากหน้าบ้าน ก่อนขับหายไปตามถนนเงียบๆ ยามเย็นในขณะนั้นพ่อของเมลก็เดินออกมาชะโงกมองหน้าบ้าน“ใครมาส่งล่ะวันนี้”“ก็พี่คนเดิมค่ะ” เมลตอบพลางถอดรองเท้าวางบนชั้น “ทำไมคะ พ่อดูสนใจพี่เขามากกว่า…” เธอเม้มปากเล็กน้อย เกือบหลุดพูดชื่อใครบางคนออกไป “เขามีอะไรหรือเปล่าคะ”พ่อหรี่ตามองลูกสาว แล้วตอบกลับตามตรง“ก็ดูทรงแบดๆ ไม่ค่อยจริงใจเท่าไร แล้วตกลงเรากับรุ่นพี่เป็นอะไรกัน จะบอกว่าแค่พี่สนิทกันไม่ได้แล้วนะ ถ้ามาส่งกันทุกวันแบบนี้”เมลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหา