All Chapters of เสน่หาบุปผารัตติกาล: Chapter 11 - Chapter 20

ผู้ฟังมีสีหน้ามิอาจเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร?”“ดังนั้น ต่อไปนี้คิดถึงแต่ตัวเองก็พอ เจ้าไม่ต้องคิดถึงผู้อื่นอีกแล้ว คนพวกนั้นไม่มีค่าพอให้เจ้าต้องใส่ใจอะไรอีก โดยเฉพาะคู่หมั้นคนนั้น”“ท่านแม่ ข้าเคยคุยเปิดอกกับพี่อวิ้นเกี่ยวกับเรื่องนี้ และข้าก็ให้อภัยเขาแล้วเจ้าค่ะ”กัวรั่วหลานเอ่ยอย่างรู้เท่าทัน “เขาพูดว่าขอโทษ แล้วขอโอกาสแบบหว่านล้อมด้วยคำหวานกระมัง?”หลินเล่อเจินพยักหน้าอย่างอึ้งๆ “เขาบอกว่าสิ่งที่ทำแค่ผิดพลาดไป หากแต่งงานอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต เขาจะดีกับลูกแค่คนเดียว สตรีอื่นไม่ข้องเกี่ยว หรือต่อให้ต้องมีใคร เขาจะให้ข้าเป็นคนจัดการผ่าเผย ไม่หักหลังลอบคบหาอีก”กัวรั่วหลานจับปลายคางบุตรีคนโต “เจินเอ๋อร์ลูกแม่ หากเจ้าคิดว่าลู่อวิ้นจะตัดสตรีอื่นให้เด็ดขาดอย่างหมดจดหลังแต่งงานกับเจ้าจึงเพียงแอบเลี้ยงดูนอกเรือน มิได้รับขึ้นเกี้ยวมาเป็นอนุ นั่นคือเจ้าคิดผิด หรือเจ้าคิดว่าเขาจะรักใคร่ภรรยาเช่นเจ้าด้วยใจ ทะนุถนอมด้วยชีวิต คิดประคองฟูมฟักไว้ในอุ้งมือ ให้เกียรติตลอดไป อีกคนเขาคิดแค่เรื่องบนเตียง เพียงตระกองกอดใต้ร่าง เติมเต็มให้อิ่มเอมเรื่องชายหญิงอย่างไม่ต้องถนอมหรือยั้งมืออันใดนั่น ยิ่งเป็น

ข่าวการคัดเลือกภรรยาเจ้าสำนักพยัคฆ์เมฆาประกาศไปยังสำนักของยุทธภพไม่กี่แห่ง ทว่าบรรดาสตรีกลับเสนอตัวเข้ารับการคัดเลือกชนิดมืดฟ้ามัวดิน วันงานประชันมาถึง หญิงสาวมากมายล้วนเข้ามาอย่างสามัคคีพร้อมพรั่งพวกนางถึงขั้นลงแรงมาประชันฝีมือด้วยตนเองโจวเฟิงปรากฎกายอยู่บนแท่นสูงตำแหน่งประธาน มองภาพนั้นด้วยกิริยาเรียบเฉย มิได้ยินดียินร้ายใดๆผิดกับเหล่าสตรีทั้งหลายที่ตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างมาก แม้พวกนางจะมีโอกาสเพียงได้เห็นแผ่นหลังตั้งสง่าของเขาจากบนหอคอย แต่แค่เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้พวกนางหวั่นไหวเคลิบเคลิ้มไปทั้งจิตและวิญญาณ การได้จินตนาการถึงรูปร่างสูงใหญ่อันสมบูรณ์แบบภายใต้เสื้อคลุมสีขาวตัวยาวที่คลุมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเผยเพียงดวงตาคมคายคู่นั้น ก็เพียงพอให้พวกนางใจสั่นแล้วการคัดเลือกสตรีที่เหมาะสมคู่ควรกับตำแหน่งสะใภ้แห่งพยัคฆ์เมฆางานนี้ กัวรั่วหลานย่อมไม่พลาดแน่นอน นางส่งตัวแทนสำนักวิหคบุปผามาหลายคนทีเดียวหนึ่งในนั้นคือหลินซิงเยียนบุตรสาวคนเล็กของนางที่มักเป็นตัวแทนสำนักเสมอ ไม่ว่าประลองที่ใดล้วนทำได้ดี ที่สำคัญ นางคาดการณ์เอาไว้ไม่ผิดสักนิด สำนักพยัคฆ์เมฆาต้อง

เสียงเพล้งๆ ดังต่อเนื่อง พื้นห้องเต็มไปด้วยสิ่งของแตกเกลื่อนกระจัดกระจายหงเยว่ยกมือปิดหน้าร้องไห้ฟูมฟาย ในห้วงภวังค์มีเพียงภาพของชายในดวงใจบุรุษชุดขาว เจ้าสำนักพยัคฆ์เมฆา นางหลงรักเขา เฝ้าเอาใจนานนับปี จนมีราตรีน้ำผึ้งด้วยกัน จุมพิตอ้อยอิ่งแสนหวานในคืนนั้นยังติดตรึงมิเสื่อมคลาย ทว่ากับคล้ายเพียงฝันไป เมื่อเขาต้องแต่งงานและรักเพียงภรรยาที่เหมาะสมคู่ควรเท่านั้น!หงเยว่รู้สึกแตกสลายไม่เหลือดีจากข่าวการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างพยัคฆ์เมฆากับวิหคบุปผานังสตรีชั่วช้าซิงเยียน! กล้าแย่งชิงบุรุษของข้า! หน้าด้านไร้ยางอาย วิชายุทธเก่งกว่าข้าแล้วอย่างไร? ข้าเกลียดเจ้า! เกลียด! เกลียด!หงเยว่ร่ำไห้ปานขาดใจเริ่มไร้สติสัมปชัญญะทุกขณะ หางตาพลันเหลือเห็นเสาหินรับคานกลางห้องนอนส่วนตัว สาวน้อยพุ่งตัวใส่อย่างเจ็บช้ำน้ำใจ ไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไปหุบเขาต้าซานถูกแบ่งแยกไป๋ซานกับเฮยซาน ฝั่งไป๋ซานเปรียบได้กับฝ่ายธรรมมะ มีสำนักใหญ่เทียมกันคือพยัคฆ์เมฆาและวิหคบุปผานอกนั้นสำนักเล็กล้วนปกครองกันอย่างสงบเสงี่ยม มิกล้าล่วงเกินสองสำนักใหญ่ในขณะฝั่งเฮยซาน เปรียบได้กับฝ่ายอธรรม มีเพียงสำนักแห่งหนึ่งท

หลินเล่อเจินจึงเลียบเคียงถามจากคนอื่นที่มิใช่มารดา คาดหวังว่าจะได้ยินสิ่งที่แตกต่าง ปรากฏกว่าทุกคนเอาแต่ชมบุรุษผู้นั้นไม่ขาดปากเช่นเดียวกันสาวใช้นางหนึ่งยกมือแนบแก้มพูดคล้ายละเมอว่า “บ่าวเคยเห็นเขาไกลๆ แผ่นหลังที่ตั้งตรงของเขาบ่งบอกได้ถึงหินผาอบอุ่นที่สามารถปกป้องผู้คนได้ บ่าวปรารถนาเป็นคนที่ได้รับการคุ้มครองจากบุรุษเช่นเขาเหลือเกินเจ้าค่ะ”สาวใช้อีกคนตบศีรษะสาวใช้คนแรกที่เด็กกว่า ดุว่า “คนเขาเกินเอื้อม เจ้ายังกล้าทำท่าเพ้อพกอีกรึ?”คนถูกตำหนิแลบลิ้นกลอกตา “ข้าแค่บอกความจริงต่อคุณหนูหลินปะไรว่าใครๆ ก็คิดเช่นนี้ แม้แต่ข้ายังคิดเลย โอ๊ย! หยิกข้าทำไมเล่า?”“เจ้านี่นะ ต่อหน้าคุณหนูแท้ๆ ข้าจะตีให้ตาย”“อ๊า!”หลินเล่อเจินมองสาวใช้ทั้งสองตีกันไปมา คนแรกนั้นเป็นสาวใช้ที่มีอายุเพียงสิบสองปี ท่าทีเพ้อฝันจึงไม่เก็บข่มตามประสาเด็กหญิงทั่วไป นางไหนเลยจะถือสา เพียงสรุปได้ว่าเขาก็แค่บุรุษที่กุมชะตาดอกท้อคนหนึ่งเท่านั้น ไม่คู่ควรให้นางต้องใส่ใจสืบความอีก ขอเพียงหลังแต่งงาน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนให้ดีก็พอหน้าที่ของนางก็คือเป็นภรรยาที่ดีและสืบทายาท เมื่อถึงเวลาหากต้องช่วงชิงความโปรดปรานก็จะทำให้ดีเ

หุบเขาแดนเหนือมักมีอากาศหนาวตลอดทั้งปี แต่วันนี้อากาศดี ตะวันที่สาดส่องลงมาทำให้อบอุ่นหลินเล่อเจินเห็นเช่นนี้จึงคิดว่าควรเดินเที่ยวที่ตลาดกลางหุบเขาต้าซานเพื่อหาซื้อของกินของใช้ที่น้องสาวชอบไปฝากสักหน่อยแม้วันนี้นางจะมาเที่ยวกับคู่หมั้น แต่นางยังมีสาวใช้ที่เป็นจอมยุทธ์หญิงติดตามมาด้วยอีกหนึ่งคน นามว่าอี้เอ๋อร์ อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุยคลายเหงาโจวเฟิงผู้นั้นมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับใบหน้าเสมอ ทว่ากลับเหมือนคนเย็นชาไร้ใจอย่างไรอย่างนั้นหลินเล่อเจินเองก็เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเท่าใด นางจึงไม่คิดชวนเขาคุย เอาไว้หลังแต่งค่อยทำความรู้จักก็ได้ ยามนี้นางจึงเพียงสนทนากับสาวใช้เท่านั้นหญิงสาวรู้สึกแปลกตากับตลาดของชาวยุทธ์อยู่บ้าง เนื่องจากที่นี่แตกต่างจากตลาดในเมืองหลวงมากจริงๆ โดยเฉพาะร้านขายเสื้อผ้าที่แปลกตาอีกทั้งยังหลากหลาย มิใช่เพียงสีสันแต่รวมถึงรูปแบบการตัดเย็บประหนึ่งรวมเอาแบบจากทุกแคว้นมารวมกันแต่ทุกชุดล้วนเน้นสวมเพื่อต่อสู้ มีลูกเล่นที่โดดเด่น มีสีสัน ทั้งแขนสอบแขนกว้างต่างตัดเย็บออกมาได้ผิดแผกจากเสื้อผ้าในเมืองหลวงที่เน้นแค่ความสวยงามสวมใส่สบายหลินเล่อเจินซื้อเสื้