All Chapters of เสน่หาบุปผารัตติกาล: Chapter 21 - Chapter 30

หลินเล่อเจินไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน หรือผ่านไปแล้วกี่วันกระนั้นในความรู้สึกส่วนลึก นางกลับรับรู้ได้ว่าไม่ใช่วันเดียวแน่นอนเพราะหลายครั้งนางสะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่นขึ้นมา บางครานางเห็นเป็นกลางวัน บางคราก็เห็นเป็นกลางคืนแล้วนางก็หลับๆ ตื่นๆ เห็นแสงจากดวงจันทร์ผลัดกับแสงจากตะวันสาดส่องตรงช่องหน้าต่างเช่นนั้นสลับไปมาหลินเล่อเจินคล้ายล่องลอย ปราณอันตรายที่ได้รับ แม้ไม่ถึงตายแต่ก็ทำคนหลับใหล สิ้นไร้เรี่ยวแรงเนิ่นนานท้ายที่สุดร่างกายบอบบางก็ค่อยๆปรับสภาพกลับมาหลินเล่อเจินใช้ชีวิตตามแบบคุณหนูในห้องหอทั่วไป ย่อมมิได้เก่งวิชายุทธ์เทียบเท่าน้องสาว ยิ่งไม่มีพลังลมปราณหรือกำลังภายในมากมายปานนั้นนางแตกต่างจากหลินซิงเยียนอย่างสิ้นเชิง น้องสาวชอบฝึกต่อสู้ ยังแอบเรียนวิทยายุทธลับหลังท่านย่าตั้งแต่เป็นเด็กตัวเล็กๆ ส่วนนางชอบเย็บปักถักร้อยมากกว่าส่วนมารดาที่ถูกบังคับให้สงบเสงี่ยมเปี่ยมมารยาทกุลสตรีก็ได้แต่แอบฝึกวรยุทธ์ให้ลูกๆ อย่างยากลำบากดังนั้นนางจึงเคยฝึกวิชาต่อสู้ตอนที่มารดาอยู่ด้วยตั้งแต่เด็กจนถึงเก้าขวบหลังจากเกิดเหตุหย่าร้าง นางจึงไม่เคยฝึกอีกเลย ยามนี้จึงเพียงสัมผัสและรับรู้ไ

เมื่อเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแรง หลินเล่อเจินจึงปล่อยตัวปล่อยใจซุกซบอ้อมอกอุ่นเป็นลมหมดสติอย่างไม่อาจฝืนทันที แต่การกระทำนี้กลับเหมือนการออดอ้อนทอดกายเชิญชวนให้คนอุ้มพาไปทำเรื่องอย่างว่ามากกว่าเจ้าของอ้อมแขน “...”เสร็จสิ้นพิธีอันเป็นมงคลให้ผู้คนรับรู้ทั่วลานพิธี หลินเล่อเจินก็ถูกวิชาเคลื่อนย้ายวัฏจักรอีกคราพริบตานางก็มายืนอยู่หน้าเตียงมงคลพร้อมเจ้าบ่าว ลมหายใจของนางสะดุดหยุดกึก เมื่อชุดเจ้าสาวถูกกระชาก ร่างเปลือยเปล่าพลันถูกผลักให้ล้มลงนอนราบบนเตียงนอนหงเฮยหลงไม่ใช่บุรุษรักหยกถนอมบุปผาทุกอย่างจึงเกิดขึ้นอย่างไม่มีผ่อนปรนนางเป็นภรรยาที่ถูกต้องของเขา...สามีผู้นี้ย่อมมอบค่ำคืนทองคำให้อย่างเหมาะสม!ผ่านค่ำคืนทองคำมาแล้ว หลินเล่อเจินยังคงร่ำไห้ น้ำตาไร้วี่แววแห้งเหือดหญิงสาวร้องไห้น้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือด กระทั่งนั่งเหม่อลอยคล้ายวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง นางมีท่าทางเช่นนั้นทุกวันหลังเข้าหอกับสามีที่เพิ่งแต่งงานระหว่างนี้ หลินเล่อเจินรับรู้แล้วว่านางไร้หนทางหนี ไม่มีช่องทางให้ไปแม้สักนิด ชีวิตของนางคงต้องติดอยู่ที่นี่ กลายเป็นภรรยาของชายคนนั้นตลอดไป ยากเปลี่ยนแปลงช่วงเวลาแห่งการทำใจยอมรั

ในห้องนอนของหลินเล่อเจินหลังจากตกผลึกความคิดอย่างคนปลงกับชีวิตได้แล้ว หญิงสาวก็ค่อยๆ ลุกขึ้นออกจากเตียงนอน เดินเอื่อยเฉื่อยไปที่ริมหน้าต่าง ทอดสายตาไปยังเบื้องล่างที่กว้างใหญ่ไพศาล หัวใจเคว้งคว้างหาใดเปรียบหลายปีรอบกายรายล้อมไปด้วยผู้คนหลากหลายตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นท่านปู่ท่านย่าที่รักนางแต่กลับอคติกับท่านแม่ พวกท่านถึงขั้นสนับสนุนให้ท่านพ่อหักหลังท่านแม่จนกระทั่งทั้งสองแตกหัก จากนั้นยังเป่าหูนางมาโดยตลอดว่าให้เกลียดชังท่านแม่หลังเรือนบิดาก็เต็มไปด้วยสตรีเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ หน้าเนื้อใจเสือ ส่วนบิดาเองก็เจ้าชู้ทิฐิ แม้จะรักเอ็นดูนางที่เป็นลูกของอดีตภรรยา แต่นานวันเข้าก็เย็นชาไร้ใจ ทำตัวเหมือนไม่รักใคร คล้ายทำเพื่อต้องการเกราะปกป้องตัวเองอดีตคู่หมั้นแซ่ลู่คนนั้นยังเชื่อน้ำใจไม่ได้สักนิดเดียว ส่วนสหายในเมืองหลวงของนางแต่ละคนล้วนปั้นหน้ายิ้มให้ มอบวาจาดอกไม้ซ่อนหนามไม่รู้เท่าไร รู้หน้าไม่รู้ใจแท้จริงหลินเล่อเจินเติบโตมาท่ามกลางมนุษย์สีเทาเหล่านี้ ต้องทำตัวกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อมที่มีจำพวกคนกินคนเช่นนี้นางจึงสรุปได้ว่าการแต่งงานกับเจ้าสำนักที่ยิ่งใหญ่คงไม่เลวร้ายกว่าที่เคยเจอนักหรอกห

หลังจากกินโจ๊กครึ่งถ้วย หงเยว่ถามคนสนิทเสียงเบา “พี่ชายเล่า คงโมโหมากกระมังที่ข้าทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้”ชิงชิงพยักหน้าหงึกหงัก “ราวกับพายุเลยเจ้าค่ะ โธ่เอ๋ย คุณหนูอย่าทำแบบนี้อีกนะเจ้าคะ บ่าวตกใจยิ่งนัก เป็นห่วงคุณหนูเหลือเกิน ร้องไห้จนตาบวมไปหมดเจ้าค่ะ นอนไม่หลับสักคืน หมดความงามไปหลายส่วนเลยทีเดียว”ชิงชิงเติบโตมากับหงเยว่ ตามรับใช้ตั้งแต่เด็กจนกลายเป็นสาวสะพรั่ง ฝึกแต่งหน้าทาชาดด้วยกันทุกวัน ยังผลัดกันชื่นชมความงามของแต่ละฝ่ายอย่างไม่มีเบื่อหน่ายเรียกได้ว่าสนิทสนมแน่นแฟ้นอย่างยิ่ง“อือ...ข้าหลับไปไม่กี่วัน เจ้าขี้ริ้วขึ้นมากทีเดียว”“คุณหนูของบ่าวก็ซูบเซียวมากทีเดียว ปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องบำรุงร่างกายนะเจ้าคะ บำรุงผิว บำรุงความงามด้วย”“รู้แล้วๆ เจ้าขี้บ่นเกินไปแล้ว”เมื่อโจ๊กพร่องเกือบหมดถ้วยหงเยว่จึงดื่มยาตามด้วยดื่มน้ำกลั้วปากจากนั้นค่อยแค่นเสียงถามอย่างเย็นชา“พี่ชายคงไปตามฆ่าคนเพื่อแก้แค้นให้ข้าแล้วกระมัง เจ้าได้เห็นศพนังซิงเยียนหรือไม่?”ชิงชิงส่ายหน้าพรืด “ท่านเจ้าสำนักไม่ได้ฆ่าคน แต่กลับจับตัวมาบังคับแต่งงาน ทรมานอยู่ในเรือนหวงหลง เห็นว่าเพ

เมื่อมาถึง นางก็เปิดประตูผลัวะ เรียกดังลั่น“พี่ชาย!”หงเฮยหลงเพิ่งประชุมกับสมุนเหยี่ยวราตรีเสร็จพอดีกำลังนั่งจิบชาคุยงานกับซุนอี้กุนซือคนสนิท เขาเหยียดยิ้ม “เจ้าหายดีแล้วนี่ เรี่ยวแรงเยอะปานนี้ เห็นพี่สะใภ้หรือยัง อยากสั่งสอนนางหรือไม่? ข้าจะได้สั่งคนไปลากตัวนางมา” ขณะพูดออกไปแบบนั้นกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง หวังว่าหงเยว่จะไม่เอาแต่ใจเกินไป “อ่า ข้าหมายถึง บอกมา ข้าจะไปจัดการให้ด้วยตัวเอง” ชายหนุ่มแก้ต่างอย่างจริงจัง จากนั้นก็โบกมือไล่น้องสาวอย่างไม่ใส่ใจเขาว่าอีก “เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าไม่ให้ศัตรูหัวใจของเจ้าอยู่สุขสบายเกินไปแน่นอน พี่ชายคนนี้จะมอบความทรมานให้นางอย่างสาสมเอง” ส่วนวิธีทรมานคนเป็นภรรยา เดี๋ยวคืนนี้ค่อยว่ากัน อาจเปลี่ยนท่าและลีลารวมถึงสถานที่หงเฮยหลงยังคงไม่รู้ตัวว่าความโหดเหี้ยมเฉียบขาดหายไปทางใดหมดแล้วฝ่ายหงเยว่ นางเม้มปากส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ไม่! พี่ชาย ท่านจะโหดเหี้ยมเลือดเย็นกับศัตรูอย่างไรก็ย่อมได้ แต่ต้องไม่ทำกับผู้บริสุทธิ์รู้หรือไม่?”หงเฮยหลงเลิกคิ้ว “?”หญิงสาวตรงเข้ามาจับบ่ากว้างของเขาเขย่าแรงๆ ให้หันมาประจันหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า