เสน่หาบุปผารัตติกาล

นางคือบุปผา ให้ความรู้สึกเย็นตา เปรียบดั่งดาราแห่งรัตติกาลมืดดำประดุจจันทร์ฉายในคืนค่ำนภาหม่นคนผู้หนึ่งชั่วชีวิตมิเคยขาดแคลนกลับรู้สึกแร้นแค้นเพียงใกล้ชิดนางคำนำนักเขียนสวัสดีนักอ่านที่รักทุกท่าน พบกับนิยายเซตอีกแล้ว นิยายเรื่องสองบุปผานี้เป็นแนวรักโรแมนติกเหมือนเดิม เป็นเรื่องราวของพี่น้องฝาแฝดที่ต้องเติบโตในที่แตกต่าง เพราะปัญหาเกิดจากผู้ให้กำเนิด เด็กหญิงฝาแฝดจึงต้องแยกจาก คนพี่อยู่เมืองหลวงใช้ชีวิตในกรอบอันเคร่งครัด คนน้องท่องยุทธจักรใช้ชีวิตอิสระเสรีเล่มนี้เป็นเรื่องราวของบุปผาคนพี่ สตรีผู้เปรียบเหมือนดอกราตรี[1] ให้ความรู้สึกเย็นตาสบายใจ ผู้ที่ได้สัมผัสและอยู่ใกล้ ไม่ว่ารุ่มร้อนปานใดล้วนสงบลงไม่ยากเรื่องของนางเริ่มจากเลือกอยู่เมืองหลวงด้วยเหตุผลไร้เดียงสา ชอบแบกรับทุกความรับผิดชอบไว้กับตัวเอง คาดหวังเพียงใช้ชีวิตเรียบง่าย เติบโตขึ้นอย่างงดงาม แต่งงานกับบุรุษที่หมั้นหมาย คลอดลูกชายหญิงน่ารักสดใส และอยู่ร่วมกับอนุภรรยาของสามีอย่างปรองดองตลอดไปแนะนำตัวละครหงเฮยหลงประมุขพรรคหมื่นราตรี เจ้าแห่งหุบเขาเฮยซาน ฉายาปีศาจมังกรดำ ผู้แย่งชิงเจ้าสาวผู้อื่

คราวนี้ชายหนุ่มไม่ปล่อยร่างนุ่มของอนุไม่ได้แล้ว เขาผลักร่างหอมละมุนในอ้อมอกออกจนอีกฝ่ายล้มตึง รีบสาวเท้าก้าวตามภรรยา จับแขนนางไว้อย่างโกรธกรุ่น“เจ้าห้ามไปไหนทั้งสิ้น”กัวรั่วหลานสะบัดมือสามีทิ้งอย่างไม่ใยดี“ข้าจะไป”หลินหานเจ๋อเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแทบฆ่าคนได้“หากเจ้าบังอาจทิ้งข้า กล้าเดินออกจากเรือนแห่งนี้แม้ครึ่งก้าว ข้าจะยกเจียซินขึ้นเป็นภรรยาเอกแทนเจ้า”ม่านตาดำพลันหดแคบ กัวรั่วหลานรู้สึกควันออกหู นางหันมาแค่นเสียงลอดไรฟัน “ข้าเกลียดท่าน ปล่อย!”“ไม่ปล่อย”สามีภรรยาต่างยื้อยุดฉุดกันไปมาไม่มีใครยอมใครถัดจากเหตุยื้อยุดนั้น ตรงหลังต้นเสาขนาดใหญ่ สองเด็กหญิงฝาแฝดตัวน้อยอายุเพียงเก้าขวบกำลังแอบมองบิดามารดาอยู่นานแล้วแม้ยังเล็กเป็นแค่เด็กไร้เดียงสาแต่กลับรับรู้ถึงปัญหา“พี่ใหญ่ พวกเราจะทำอย่างไรดี ท่านพ่อกับท่านแม่แตกหักกันแน่แล้ว”หลินซิงเยียน ละล่ำละลักกับพี่สาวที่คลอดก่อนตนเพียงครึ่งก้านธูป[1]อย่างทำอะไรไม่ถูกหลินเล่อเจิน ยกมือตบบ่าเล็กของน้องสาวเบาๆ อย่างต้องการปลอบประโลม “น้องพี่ หากถึงขั้นนั้นจริงๆ เจ้าไปกับท่านแม่นะ ข้าจะอยู่กับท่านพ่อเอง”หลินซิงเยียนมองพี่สาว “ไ

เด็กหยิงสีหน้าจริงจังยิ่ง “เพียงแต่ท่านแม่ไม่เคยเชื่อว่าท่านพ่อหมดรักเหมือนกับที่อนุถานพูดพร่ำย้ำเตือนให้ฟัง ท่านแม่เพียงรอฟังคำปฏิเสธจากปากท่านพ่อมาโดยตลอด นางรอที่จะอภัยให้ท่าน”พูดไปพูดมาน้ำตาก็เอ่อคลอ “ทว่าท้ายที่สุดท่านพ่อกลับพาอนุถานมาเหยียบย่ำท่านแม่ถึงเรือนด้วยความจริงที่เคยได้ยินจากปากอนุถานทุกประการ”หลินหานเจ๋อสูดลมหายใจ ขณะที่เด็กหญิงมิอาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ นางเสียงสั่นเครือ“เช่นนี้จะมิให้ท่านแม่รู้สึกถูกเหยียดหยามได้อย่างไร โทสะของท่านแม่ที่เผยต่อท่านพ่อในวันนั้น ล้วนอยู่ในแผนการชั่วช้าของสตรีอ่อนหวานนามอนุถานเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น โต๊ะหนังสือพลันถูกตบดังปัง พู่กันหักระเนระนาด หลินหานเจ๋อเพิ่งกระจ่างว่าสตรีแสนดีที่เขานึกเอ็นดูกลับเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ชั่วร้ายที่สุดที่แท้ ถานเจียซินคือต้นเหตุที่ทำครอบครัวของเขาพังพาบย่อยยับทำเขาถูกภรรยาอันเป็นที่รักเกลียดจนต้องหย่าร้าง!หนทางคืนดีช่างมืดมนไร้ความหวังอย่างสิ้นเชิง หลินหานเจ๋อรู้ดี สตรีอย่างกัวรั่วหลานฆ่าได้แต่หยามไม่ได้!ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนกล้ามเนื้อสั่นเกร็งหลินเล่อเจินจับมือบิดาเบาๆ ไม่พูดอะไรต่อจากนั้น เรื่องที

เจ็ดปีผันผ่าน ภายใต้การลอบจัดการของเด็กหญิงหลินเล่อเจิน จวนหลินจึงอยู่ในความสงบสุขไร้ความยุ่งเหยิงวุ่นวาย นางเป็นพี่หญิงใหญ่ที่น้องชายเชื่อฟังทุกคำ บิดาเองก็ตามใจ ผู้เฒ่าล้วนไว้วางใจ ทั้งฮูหยินเอกคนใหม่อย่างเหอรั่วซีและบรรดาอนุที่บิดารับมาเพียงเพื่อปรนเปรอล้วนไม่มีใครกล้าล่วงเกินนางสักคน แม้แต่ถานเจียซินเองที่ยังคงเศร้าใจเรื่องลูกชายตัวเองที่กลายเป็นลูกคนอื่นมิคลาย นางคลั่งแค้นเจียนตายแต่ทำอันใดมิได้กระทั่งคล้ายหนูป่วยใกล้ตายเต็มทีเรื่องราวเป็นเช่นนี้ หลินเล่อเจินล้วนรู้สึกพึงพอใจ เพียงแต่...หญิงสาวรู้ดีว่ามารดาไม่มีวันกลับมาหาบิดา กระนั้นนางยังคงคาดหวังว่าความรักของพวกเขายังคงอยู่ ตลอดเวลาหลินเล่อเจินจึงทำให้บิดาคิดถึงมารดาทุกวัน ไม่ว่าท่านจะทรมานปานใด แต่ต้องจดจำไว้ห้ามลืมเลือนทว่าสุดท้าย นางก็ได้ตระหนักและรู้ซึ้งว่าการจมปลักกับคนรักที่หนีหายไม่หวนคืนนั้นคือดาบสองคมความทุกข์ตรมไม่เคยปราณีใครทุกวันหลินหานเจ๋อยังคงเอาแต่คิดถึงอดีตภรรยานามกัวรั่วหลานจนไม่เป็นอันทำอะไร เขาหมกมุ่นครุ่นคิด ระลึกถึงเรื่องราวผิดพลาดจนฟุ้งซ่านบ่อยครั้ง กระทั่งส่งผลให้กระบวนการขบ

สำนักวิหคบุปผาตั้งตระหง่านบนยอดเขาไป๋ซานทิศตะวันออกของแดนเหนือต้าซานอากาศโดยรอบเย็นเยียบชวนเหน็บหนาวถึงกระดูก ทว่าภายในห้องกลับอบอุ่นและผ่อนคลาย สบายอกสบายใจหลินเล่อเจินค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งหลังจากลืมตาและเริ่มได้สติแจ่มชัดขึ้นมาหลังจากดื่มชานางก็หลับไป จากนั้นก็ถูกซิงเยียนผู้เป็นน้องสาวเอาตัวมาไว้ที่นี่ ด้วยวิธีลักพาตัวมา! เมื่อระลึกได้ หลินเล่อเจินจึงยกมือขึ้นคลึงขมับอย่างกลัดกลุ้ม น้องสาวผู้นี้ซุกซนยิ่ง เฮ้อ!“เจินเอ๋อร์อย่าโกรธน้องเลย เจ้าไม่ยอมรับปากว่าจะมาอยู่กับแม่ น้องถึงได้ลงมือเช่นนี้อย่างไรเล่า”เสียงนั้นดังมาจากทางประตูหน้าห้องหลินเล่อเจินเงยหน้ามองจึงได้เห็นเจ้าของเสียงคือสตรีรูปลักษณ์งดงามโฉบเฉี่ยวผู้หนึ่งอีกฝ่ายสวมชุดสีแดง ท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียว ค่อยๆ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มดุจจันทร์ฉาย ทั้งนุ่มนวลและร้อนแรงแสบตาประหนึ่งบุปผารัตติกาลในคืนวสันต์ร้อนระอุเสน่หาอันยวนตาพาใจถวิลหานี้แน่นอนว่าย่อมมอบให้ลูกๆ คนละครึ่ง และแน่นอนว่าในส่วนที่นุ่มนวลอ่อนโยนล้วนมอบให้บุตรีคนโตจนสิ้นหลินเล่อเจินเบิกตายิ้มกว้าง“ท่านแม่!”กัวรั่วหลานนั่งลงบนเตียงนอน รั้งร่างบุตรสาวมากอ