เสน่หาบุปผารัตติกาล

นางคือบุปผา ให้ความรู้สึกเย็นตา

เปรียบดั่งดาราแห่งรัตติกาลมืดดำ

ประดุจจันทร์ฉายในคืนค่ำนภาหม่น

คนผู้หนึ่งชั่วชีวิตมิเคยขาดแคลน

กลับรู้สึกแร้นแค้นเพียงใกล้ชิดนาง

คำนำนักเขียน

สวัสดีนักอ่านที่รักทุกท่าน พบกับนิยายเซตอีกแล้ว นิยายเรื่องสองบุปผานี้เป็นแนวรักโรแมนติกเหมือนเดิม   เป็นเรื่องราวของพี่น้องฝาแฝดที่ต้องเติบโตในที่แตกต่าง             

เพราะปัญหาเกิดจากผู้ให้กำเนิด เด็กหญิงฝาแฝดจึงต้องแยกจาก คนพี่อยู่เมืองหลวงใช้ชีวิตในกรอบอันเคร่งครัด คนน้องท่องยุทธจักรใช้ชีวิตอิสระเสรี

เล่มนี้เป็นเรื่องราวของบุปผาคนพี่ สตรีผู้เปรียบเหมือนดอกราตรี[1] ให้ความรู้สึกเย็นตาสบายใจ ผู้ที่ได้สัมผัสและอยู่ใกล้ ไม่ว่ารุ่มร้อนปานใดล้วนสงบลงไม่ยาก

เรื่องของนางเริ่มจากเลือกอยู่เมืองหลวงด้วยเหตุผลไร้เดียงสา ชอบแบกรับทุกความรับผิดชอบไว้กับตัวเอง             คาดหวังเพียงใช้ชีวิตเรียบง่าย เติบโตขึ้นอย่างงดงาม แต่งงานกับบุรุษที่หมั้นหมาย คลอดลูกชายหญิงน่ารักสดใส และอยู่ร่วมกับอนุภรรยาของสามีอย่างปรองดองตลอดไป

แนะนำตัวละคร

หงเฮยหลง

ประมุขพรรคหมื่นราตรี เจ้าแห่งหุบเขาเฮยซาน ฉายาปีศาจมังกรดำ ผู้แย่งชิงเจ้าสาวผู้อื่นมาเป็นของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ สุดท้ายกลับหลงหัวปักหัวปำถอนตัวไม่ขึ้น

เพราะเจ้าแห่งหมื่นราตรี มีบุปผาราตรีเพียงผู้เดียว

หลินเล่อเจิน

นางคือสตรีอาภัพ บุรุษที่ได้หมั้นหมายไม่มีใครจริงใจสักคน หนทางแต่งงานกับสามีที่ดีช่างมืดมน นางคงต้องทำใจ...

หลินซิงเยียน

น้องสาวฝาแฝดของหลินเล่อเจิน รักพี่สาวมากที่สุด ทำทุกอย่างเพื่อพี่สาวคนสำคัญเท่านั้น

หงเยว่

น้องสาวของหงเฮยหลง นางคือผู้จุดฉนวนแห่งแค้น

โจวเฟิง

เพราะหัวใจของเขารักผู้หญิงได้เพียงหนึ่ง มิอาจแบ่งใจรักนางใดถึงสองคนในเวลาเดียวกัน...

เมื่อดอกไม้ผลิบานในใจ ความรักสุกงอมเต็มที่            ก่อเกิดสายใยในสัมพันธ์จนแนบแน่น

ชายหญิงคู่หนึ่งจึงถึงคราวได้แต่งงานกันเสียที  คำมั่นสัญญารักเดียวใจเดียวที่เจ้าบ่าวกล่าวไว้ในคืนมงคลนำพาความสุขล้นให้แก่คนเป็นเจ้าสาวอย่างท่วมท้นล้นหัวใจ ชีวิตหลังแต่งงานราบรื่นไร้ที่ติ สามีภรรยารักใคร่ปรองดอง ครองคู่หวานชื่นเนิ่นนาน กระทั่งมีลูกด้วยกันถึงสองคน ความรักของพวกเขาเปี่ยมล้นด้วยความสุขและสงบ

ทว่าน่าเสียดายที่สุดท้ายความสุขสงบนั้นต้องจบลง เนื่องจากฝ่ายสามีจำต้องเดินทางไปทำงานแดนไกล

และเมื่อชายผู้หนึ่งแม้รักมากมายแต่ต้องห่างหายจากภรรยาและลูกๆ ที่น่ารักนานนับปี กลับอดทนข่มกลั้นกับความยั่วยวนของความงามสดใสจากหญิงต่างแดนไม่ไหว

เขาลักลอบสานสัมพันธ์กับโฉมสะคราญอย่างลับๆ จนแอบมีลูกชายด้วยกันอยู่นอกเรือนก่อนตัดสินใจพากันมายอมรับความผิดกับภรรยาร่วมผูกผมในวันนี้

แต่การจะบอกว่ายอมรับผิดกับภรรยาอาจไม่ถูกนัก   เพราะหากจะบอกว่ารู้สึกผิดกับอนุนอกเรือนจึงพาอีกฝ่ายมาหยามภรรยาถึงในจวนย่อมถูกต้องมากกว่า

คนเป็นภรรยาคิดเช่นนั้น

เนื่องจากตลอดเวลาที่สนทนาปัญหาหลังเรือน              ฝ่ายภรรยาสังเกตเห็นสายตาสามีที่บ่งบอกว่าเห็นอกเป็นใจและละอายใจนั้น ล้วนตกอยู่บนเรือนร่างอันบอบบางยวนตาชวนทะนุถนอมของอนุคนงาม แต่ยามมองมาที่ภรรยาคนนี้กลับมีแต่สายตาแห่งความผิดหวัง

“รั่วหลาน เจ้าร้ายกาจนัก ไฉนต้องทำร้ายเจียซิน” สามีถามขณะตระกองกอดอนุนอกเรือน

กัวรั่วหลาน ยืนมองหน้าสามีด้วยหัวใจร้าวราน              เขาไม่ใช่หลินหานเจ๋อคนเดิมของนางอีกต่อไป

คิดพลางแค่นเสียงเยียบเย็น “หากข้าร้ายกาจจริง คงสังหารอนุของท่านไปแล้ว ไหนเลยจะเมตตาเพียงตบหน้าแค่ไม่กี่ฉาด รีดเค้นเลือดชั่วไร้ยางอายออกมาแค่ไม่กี่หยด”

หลินหานเจ๋อประคองร่างอ้อนแอ้นของถานเจียซิน ที่กำลังสั่นเทาเพราะขลาดเขลาจนหวาดหวั่นไปหมดด้วยสองแขนของตนที่อบอุ่น ท่วงท่าพร้อมปกป้องตลอดเวลา

“หากเจ้าโกรธก็ควรมาลงที่ข้า จะตีจะต่อว่าล้วนทำต่อข้าได้ทั้งสิ้น เจียซินไม่ควรต้องมารองรับโทสะนี้ของเจ้า”

ถานเจียซินเงยหน้ามองหลินหานเจ๋ออย่างซาบซึ้งใจ “ท่านพี่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ทุกสิ่งเป็นข้าผิดเอง พวกท่านอย่าผิดใจกันเพราะข้าไปมากกว่านี้ ข้ายินดีกลับออกไป” นางกล่าวเสียงหวานราวนกขมิ้นบินมาสะกิดอย่างนุ่มนวลเพื่อเปิดทางให้คนได้พบแสงสว่างยามกำลังประสบพบปัญหาปิดกั้นเสมือนหุบเขาอันรกทึบมืดดำไร้ซึ่งทางออก

ชายหนุ่มหันมอง ดุเสียงทุ้มนุ่ม “ไม่เป็นไรได้อย่างไร เลือดออกขนาดนี้” นิ้วแกร่งไล้เกลี่ยแก้มนวลที่มีรอยเล็บจนเลือดซึมเบาๆ เช็ดมุมปากที่มีโลหิตสายหนึ่งให้อย่างใส่ใจ “เจ้าอุตส่าห์เสียสละตัวเองเพื่อข้า คลอดบุตรชายให้ข้า”

[1] ดอกราตรี หรือ หอมดึก บานและส่งกลิ่นในตอนกลางคืน กลิ่นหอมแรง