Todos os capítulos de เสน่หาบุปผารัตติกาล: Capítulo 31 - Capítulo 40

หากรู้แต่แรกเรื่องราวคงไม่เป็นเช่นนี้ นางไม่มีทางรับปากเรื่องหมั้นหมาย จนกลายเป็นทำร้ายผู้อื่นให้เจ็บช้ำ คาดว่าทั้งมารดาและน้องสาวคงไม่ล่วงรู้เช่นกันโจวเฟิงผู้นั้นช่างยากแท้หยั่งถึงโดยสิ้นเชิง!คิดไปคิดมาหลินเล่อเจินก็เริ่มตระหนักว่าโชคดียิ่งนักที่ซิงเยียนเองก็มีคู่หมั้นคนใหม่ไปแล้วเช่นนี้เรื่องที่นางหายตัวย่อมไม่ตกเป็นภาระของน้องให้ต้องแต่งกับบุรุษจอมลวงโลกเช่นโจวเฟิงคงเหลือเพียงนางที่ต้องยอมรับชะตากรรมให้ได้ขณะคิดมาถึงตรงนี้ ภาพของสามีพลันปรากฏชัดเต็มภวังค์หงเฮยหลง...คนผู้นั้นคงโกรธเกลียดนางมากที่ทำร้ายน้องสาวเขา การจับนางมาไว้ข้างกายเช่นนี้นับว่าเขามีเมตตาแล้วจริงๆ ต่อไปนางจะทำตัวเป็นภรรยาที่ดีชดเชยความผิดให้เขาซิ่วเย่เอียงหน้ามองหลินเล่อเจินอย่างไม่ค่อยเข้าใจ เห็นได้ชัดว่าผิดตัวยังอุตส่าห์แบกรับ ช่างเป็นสตรีที่ดีโดยแท้ ต่อไปนางจะไม่พูดจาแย่ๆ ใส่อีกก็แล้วกัน อ่อ ไม่นับที่เผลอปล่อยให้องค์หญิงตบ ภายหน้าจะไม่ให้ใครล่วงเกินอีกแล้วทุกคนล้วนมีความคิดเช่นนั้น หงเฮยหลงเองก็เช่นกัน ทว่าเขาเป็นบุรุษแข็งกระด้าง ความคิดชดเชยจึงไม่ซับซ้อน ยิ่งไม่ละเอียดอ่อน อีกทั้งยังไม่ค่อยมีเรื่องอื่น

แสงเทียนวูบไหว สองคนเงียบงัน กะพริบตาใส่กัน ผ่านไปอึดใจ หลินเล่อเจินเป็นฝ่ายหลบตา นางกัดปาก เสมองไปทางอื่น “ข้าหมายถึง เวลาล่วงเลยมามากแล้ว ไม่นานจะเช้าแล้ว ข้าจะปรนนิบัติท่านอย่างดี แลกกับการอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง อย่าได้แค้นเคืองโกรธกันอีกเลย”หงเฮยหลงกระอักกระอ่วน เมื่อนึกถึงว่าจับมาผิดคน ชายหนุ่มให้รู้สึกทำสีหน้าไม่ถูกอยู่บ้าง กระนั้นด้วยศักดิ์ศรีแห่งบุรุษเพศค้ำคอ คนจึงไม่ยอมอ่อนข้อเขากระแอม เอ่ยเสียงเคร่งเย็นชา “ไม่อยากให้แค้นก็จงทำตัวดีๆ ทำหน้าที่ภรรยา อ้อ...ฮูหยินของข้า”ว่าพลางลุกขึ้นแล้วโน้มตัวลงอุ้มคนงามเข้าอ้อมแขน จากนั้นเสื้อผ้าพลันหลุดร่วงออกจากตัวของพวกเขาหงเฮยหลงตวัดแขนรัดรอบเรือนร่างอ้อนแอ้นใต้ร่างพร้อมประทับจุมพิตพรมเนื้อเนียนหอมหวานจนถ้วนทั่วเขาจะจูบนาง เม้มนาง ทิ้งรอยแดงไว้เต็มตัวนาง จับจองเนื้อนวลมิให้เหลือพื้นที่ผิวขาวเนียนสักตารางริ้น[1]กระทั่งเสียงครางผสานเสียงเคลื่อนไหวบนเตียงนอนสิ้นสุดลงในรอบที่สี่ของค่ำคืนวสันต์ รอบด้านพลันเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงจากเปลวไฟกำลังเผาไหม้ไส้เทียนหลินเล่อเจินปรือตามองชายหนุ่มผู้ยัดเย

เจิ้งจื่อหนิงยิ้มรับการทักทาย วันนี้นางมาด้วยไมตรี ไม่มีแล้วท่าทีเกรี้ยวกราด เพราะกว่าจะรักษาใบหน้าให้หายได้ มันไม่ง่าย!“เจ้ากำลังอารมณ์ดีกระมังถึงเดินไปยิ้มไปเช่นนั้น คิดถึงใครอยู่หรือ?”หลินเล่อเจินพลันหน้าแดง “เปล่าเพคะ หม่อมฉันแค่รู้สึกดีที่ได้เดินชมดอกท้อจากตรงนี้เท่านั้น”“อ้อ...” เจิ้งจื่อหนิงพยักหน้ายิ้มหวาน “วันนี้ข้าเองก็อารมณ์ดีเช่นกัน สำนึกผิดแล้วด้วย จึงถือโอกาสมาขอโทษ เจ้าคงรับคำขอโทษของข้า” ว่าพลางผายมือไปด้านหลังหลินเล่อเจินหันมองคำขอโทษนั้นของอีกฝ่ายนิ่งๆ จึงได้เห็นสาวงามไร้ที่ติสองคนค่อยๆ เดินเข้ามา แต่ละคนนับเป็นโฉมสะคราญปานนางสวรรค์ แลดูหวานฉ่ำหยาดเยิ้มราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า รูปลักษณ์ยั่วยวนชวนหลงใหลปานนั้น หญิงสาวหรี่ตาเจิ้งจื่อหนิงยังคงยิ้มขณะกล่าวอีกว่า “หวังว่าเจ้าจะรับคำขอโทษของข้าไว้ทั้งหมด เป็นภรรยาเฮยหลงไม่ง่าย หวังว่าพวกนางจะช่วยแบ่งเบาเจ้าได้บ้างไม่มากก็น้อยนะ อย่าลืมว่าเป็นสตรีหลังเรือนของบุรุษสักคน เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ต่อให้เราตั้งครรภ์ เรื่องแบบนั้นของสามีก็ไม่ควรขาดหาย แต่ความโปรดปรานของเขาไม่ควรแบ่งออกไปไกลนอกเรือน เจ้ารับพวกนางไว้ในเรือน รับรอง

วันเวลาเหมือนติดปีกโบยบินหลินเล่อเจินยังคงอยู่ในเรือนหวงหลงไม่ได้ไปที่ไหน แม้นางทำใจยอมรับได้แล้ว แต่ทว่าหลายครั้งยังคิดถึงมารดากับน้องสาวจนนอนไม่หลับอยู่ดีกระนั้นพอมีใครบางคนมาล้มตัวลงนอนด้านข้าง นางกลับนอนหลับได้สนิทอย่างประหลาดกลางคืนเป็นเช่นนั้น ส่วนกลางวันก็เช่นนี้ นางรับรู้ได้ถึงกระแสร้อนรุ่มของใครคนนั้นตลอดเวลา เพราะเขาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ คอยถามไถ่อย่างดุดันคุกคามว่า “เจ้าชอบข้าแล้วกระมัง เห็นนั่งยิ้มคนเดียว”คนแอบยิ้มหุบปากทันที “ท่านพี่พูดอะไรกันเจ้าคะ ข้าแค่อารมณ์ดีเกินไป ขนมที่ท่านสั่งคนทำให้ รสชาติดียิ่ง”มือหนาที่โอบรอบเอวอ้อนแอ้นกับปลายคางคมสันที่ซบซอกคอหอมชะงักกึกพร้อมกันทันใด หงเฮยหลงสบถอย่างหงุดหงิด “อ้อ เจ้าชอบขนม?”“เจ้าค่ะ”“ไม่ได้ชอบข้า?” คนถามหน้าบึ้ง คล้ายเด็กชายตัวโตที่พร้อมอาละวาดยามไม่ได้ดั่งใจหลินเล่อเจินรู้สึกทำตัวไม่ถูกขณะถูกสวมกอดทีเผลอตอนนั่งกินขนมเช่นนี้ จึงก้มหน้าตอบเสียงเบา “เจ้าค่ะ”หงเฮยหลงหรี่ตา นางคล้ายคิดถึงคนแดนไกล...ใคร?คิดพลางแค่นเสียงฮึในลำคอ สะบัดชายผ้าดังพรึบ ลุกขึ้นพูดเสียงอึมครึมขณะเปิดประตูเตรียมเดินจากไป “ไม่ชอบข้าไม

เรือนหวงหลงหลินเล่อเจินยามนี้ได้รับการประคบประหงมจากสามีจนกลายเป็นแม่หมูตัวอ้วนที่คล้ายสมบูรณ์อิ่มเอมเต็มที่ ทว่าในใจลึกๆ กลับรู้สึกขาดหายตลอดเวลาแต่นางมิกล้าเผยออกมาให้ใครบางคนบังเกิดโทสะ ประเดี๋ยวเกรี้ยวกราดจับนางกดลงบนเตียงอีกจะแย่คนเขาท้องอยู่นะแม้หลุบตามิกล้าสบ ก้มหน้าหลบเลี่ยงด้วยรอยยิ้ม หากแต่หงเฮยหลงย่อมมองเห็นชายหนุ่มลอบมองอยู่นานจนรู้สึกหงุดหงิดอีกแล้ว หลังจากนอนแผ่หราอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงอยู่บนตั่งตัวยาว ท้ายที่สุดก็ลุกขึ้นนั่ง ใช้ดวงตาที่คมเข้มแต่ดำคล้ำจ้องเขม็ง“เจ้าบอกมาตามตรง คิดอะไรอยู่กันแน่”กระแสเสียงแหบแห้งนัก ช่างเป็นการแพ้ท้องแทนผู้อื่นที่ทรมานอย่างยิ่ง ไม่ได้หลับได้นอนเลยรู้หรือไม่?หลินเล่อเจินให้รู้สึกลำบากใจเกินไปจริงๆ “ท่านพี่ ข้าพูดได้หรือ?”“พูด!”หงเฮยหลงพร้อมเกรี้ยวกราด เขาหยิบผลไม้ในถาดใส่ปากอย่างรีบร้อน เมื่อลิ้นรับรสก็แทบหลั่งน้ำตา อา...ดียิ่งหลินเล่อเจินมองอยู่รู้สึกเปรี้ยวแทนจนเผลอสูดปาก นางช่วยหยิบให้เขากิน “ท่านพี่ ลองชิมผลนี้เจ้าค่ะ”“อืม...”เมื่อได้กินผลไม้ก็ให้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นจึงถามเสียงอ่อนลงกว่าเดิมมาก “เจ้าว่ามาเถิด ต้องการสิ่งใด”ท