《เสน่หาบุปผารัตติกาล》全部章節：第 41 章 - 第 49 章

สามีภรรยาที่ปากบอกว่าชอบร่วมรักไม่ชอบตัวคนกลับนอนกอดกันโดยไม่มีล่วงล้ำสักราตรีเดิมทีหงเฮยหลงชอบกอดนางที่ด้านหน้าตรงๆ ทว่าอีกคนกำลังตั้งครรภ์ เขาจึงเปลี่ยนท่าเป็นนอนกอดซ้อนแผ่นหลัง สองมือประคองท้องกลมๆ เอาไว้มั่นอย่างถนอม“เจ้าแค่บอกชอบข้ามันยากนักหรือไร?”เขายังคงดื้อแพ่งอยากฟังให้ได้หลินเล่อเจินอมยิ้มกล่าว “รอคลอดลูกก่อนเป็นไร แล้วข้าจะบอกท่าน หวังว่าท่านจะไม่ขับไล่ข้าไปจากที่นี่ เอาไว้แค่ลูก”“ไม่มีทาง ข้าไม่ทำแบบนั้นแน่”“จริงหรือ?”“วาจาข้าคำไหนคำนั้น เชื่อถือได้”“อ้อ...เช่นนั้น ท่านพี่ชอบข้าหรือไม่?”เดี๋ยวนี้นางช่างกล้าหาญและเก่งกาจมากกว่าเดิมนัก หงเฮยหลงให้รู้สึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน“ข้าชอบร่วมรักกับเจ้าเท่านั้น จำไม่ได้หรือไร?”วันคืนดำเนินต่อไปเช่นนี้กระทั่งหลินเล่อเจินคลอดลูกชายฝาแฝดให้สามี เลี้ยงลูกให้เขา อยู่กับเขาตลอดเวลาไม่ห่างหาย เพื่อหวังว่าสักวันจะได้ยินคำนั้น คำที่มากกว่าชอบร่วมรัก แล้วในที่สุด นางก็ได้ยินเขากระซิบบอกยามราตรีก่อนนิทรา“เล่อเจิน ข้ารักเจ้า...”หงเฮยหลงไม่แน่ใจว่ารักเมื่อใด แต่รักแน่นอนหลินเล่อเจินอมยิ้ม น้ำตาปริ่มๆ ตรงขอบตาทว่าระหว่า

หงเฮยหลงเป็นเช่นนี้ ต่อหน้าผู้อื่นเขาไร้ความปราณี ไม่คิดพูดจาด้วยดีมีเมตตาอันใด มีเพียงอยู่กับภรรยาเท่านั้นถึงจะมีบุคลิกอีกด้านชายหนุ่มพยักหน้าให้น้องภรรยา สั่งเสียงเย็นเยียบ “ลงไป หากไม่ชนะห้ามขึ้นมา”ซิงเยียนมีหรือจะกล้าอยู่นาน นางรีบกระโดดลงไปในหลุมนั้นทันทีหงเฮยหลงมองผู้คนในหลุมลึกนั้นอย่างเงียบงัน เพียงฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นยื่นไปเบื้องหน้า กลิ่นอายมรณะพลันพวยพุ่งออกมาพร้อมกลุ่มควันสีดำจากฝ่ามือนั้นพริบตานั้น กลุ่มควันดำพลันเปลี่ยนเป็นมังกรดำหลายร้อยตัว ลอยฉวัดเฉวียนเหนือหลุมลึก ก่อนร่อนลงต่ำ แล้วกลายร่างเป็นมนุษย์นักรบเงาที่ตัวโตสูงใหญ่และกำยำแม้ไร้ใบหน้าไม่มีจมูกเพราะเป็นเพียงเงาดำแต่กลับมีดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งหมายสังหาร ทั่วตัวมีเกราะหนักลักษณะคล้ายห่มเกล็ดมังกร มือสองข้างถือดาบใหญ่ เงามังกรดำนับร้อยเหล่านั้นตั้งกระบวนท่าพร้อมฆ่าทุกตน สมุนมารทุกคนเบิกตากว้าง ซิงเยียนก็เช่นกัน เสี้ยวเวลานั้นการฟาดฟันพลันถือกำเนิดเสียงต่อสู้ดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขาเฮยซาน ท่ามกลางเสียงต่อสู้เดือดพล่าน หงเฮยหลงยืนตระหง่าน ทั่วร่างแผ่ซ่านด้วยม่านหมอกสีดำเสมือนไอมารที่อำมหิ

นอกจากหวงแหนภรรยาอันเป็นที่รัก หงเฮยหลงยังหวงแหนลูกๆ ด้วยเรื่องอันใดเขาจะปล่อยให้ไปไกลตาตามลำพังชายหนุ่มปรึกษาท่านหมอก่อนเดินทางแล้วว่าสามารถพาภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ในระยะนี้ไปด้วยได้ดังนั้น รถม้าบุนวมนุ่มอุ่นจึงถูกจัดเตรียมอย่างดี โดยมีสารถีคือซิ่วเย่ ส่วนผู้คุ้มกันย่อมเป็นเขาเองหงเฮยหลงขี่ม้าคอยติดตามอยู่ด้านข้างรถม้าฝั่งที่หลินเล่อเจินนั่งอยู่“ลูกๆ เล่า ข้าไม่ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วเลย”“กินอิ่มก็เลยนอนหลับกันหมดแล้วเจ้าค่ะ”หลินเล่อเจินเปิดผ้าม่านรถม้ายื่นใบหน้าออกมา มองทิวทัศน์รอบด้านอย่างอารมณ์ดี“ท่านพี่ ตรงนั้นมีน้ำตก”หงเฮยหลงเลิกคิ้ว “อยากลงมาเดินเล่นหรือไม่?”“อืม...”ชายหนุ่มจึงลงจากหลังม้าตรงเข้ามารอรับภรรยา เขาประคองหลินเล่อเจินพลางสั่งซิ่วเย่“เฝ้าคุณชายน้อยทั้งสองให้ดี หากพวกเขาตื่นขึ้นมาก็พาไปหาข้ากับนายหญิงที่น้ำตก”“เจ้าค่ะท่านเจ้าสำนัก”สกุณาขับขานก้องกังวานทั่วพนาผสานเสียงธาราที่ตกกระทบซอกหิน ช่างไพเราะเสนาะโสตอย่างยิ่งหลินเล่อเจินนั่งพักตรงโขดหินริมน้ำตกเย็นใส นางพกขนมถั่วแดงมาด้วยจึงนำออกมาให้สามีลองชิม“อร่อยหรือไม่?”หงเฮยหลงกัดคำหนึ่ง “เจ้าทำเป็นด้ว

ชายหนุ่มวาดแขนออกด้านหน้าแผ่วเบา เพียงเท่านี้ สตรีที่คล้ายหลับไหลพลันขยับชิดใกล้แล้วซุกซบเข้าหาไออุ่นที่คุ้นเคย นางแนบแก้มกับแผงอกแข็งแรงหามุมสบายที่สุดพริ้มตาหลับไม่ขยับไปทางอื่นอีกหงเฮยหลงก้มหน้าจุมพิตหน้าผากนวลเนียนเบาๆ อ้อมแขนของเขาแม้เคยเป็นสถานที่อันตราย ทว่าตอนนี้และตลอดไปมันจะเป็นอาณาเขตปลอดภัยชั่วชีวิตของนาง“เหนื่อยมากเลยหรือ?” เขาถามพลางเกลี่ยแก้มนุ่ม รู้ดีว่าภรรยาเพียงหลับตามิได้หลับลึกขนาดนั้น“อือ...” หลินเล่อเจินพำพึมอย่างอ่อนล้า กว่าจะเอาเจ้าจอมซนทั้งสี่เข้านอนได้ไม่ง่ายนะท่านพี่ยามนี้หญิงสาวคลอดลูกครรภ์ที่สองแล้ว มีลูกสี่คน แฝดชายและแฝดหญิง ทุกคืนจึงค่อนข้างวุ่นวายมากทีเดียวนางกล่าวอีกว่า “หากท่านอยากทำรอดึกอีกหน่อยค่อยสะกิดข้าแล้วกัน”หางตาหงเฮยหลงกระตุก “เจ้าอยากหลับก็หลับสิ เห็นข้าหื่นกระหายปานใด”หลินเล่อเจินพูดงึมงำทั้งที่ยังหลับตา “ว่าไม่ได้เจ้าค่ะ ข้ามิได้ปรนนิบัติท่านนานแล้ว ปีกว่ากระมัง รู้สึกผิดนัก” เขาไม่ซื้อคณิกาไม่รับสาวใช้ห้องข้างด้วย นางให้ละอายใจยิ่ง นางพูดยิ้มๆ “ท่านพี่ชอบร่วมรักเกินไปพอไม่ได้ทำ คงเก็บกดมากเป็นแน่ ระวังป่วยนะ”หงเฮยหลงให้รู้สึกเ