All Chapters of ฤทธิ์รัก: Chapter 101 - Chapter 110

เกือบห้าทุ่มครึ่ง แขกเหรื่อก็เริ่มทยอยกันกลับจนเหลือบางตา และวงเหล้าเคล้าเสวนาอันหาสาระไม่เจอของบรรดาหนุ่มหล่อฝีปากเฉียบคมทั้งสี่ก็ได้เวลาแยกวง ทั้งหมดก้าวออกจากห้องจัดเลี้ยงไปพร้อมๆ กัน แล้วต่างมาแยกย้ายกันตรงลานจอดรถของบริษัทคีรินทร์จูงสาวน้อยที่เดินไม่ค่อยจะตรงทางไปขึ้นรถยุโรปคันใหญ่ที่มีเมทิสกำลังนั่งประจำตำแหน่งคนขับ และมาร์โกเป็นฝ่ายเปิดประตูรถตอนหลังให้เจ้านายหนุ่ม พอคนเป็นนายกับสาวน้อยที่มาด้วยขึ้นไปนั่งเป็นที่เรียบร้อย มาร์โกก็ปิดประตูลง แล้วก้าวขึ้นไปนั่งข้างคนขับส่วนคามินพาน้องสาวไปขึ้นรถของตัวเองแล้วนั่งกลับด้วยกัน ขณะที่วาคินก็ขับรถของคีรินทร์กลับ เพราะตอนเช้าออกมาที่บริษัทพร้อมกับพี่ชาย และอีกหนึ่งหนุ่มเจ้าพ่ออุตสาหกรรมขนส่งทางทะเลใหญ่ที่สุดในน่านน้ำอันดามันอย่างเซบาสเตียนก็ก้าวไปขึ้นรถสปอร์ตคู่ใจของตนเองกลับเช่นกันภายในรถยุโรปคันหรู คีรินทร์ใช้ผ้าเย็นที่ขอมาจากบริกรในงานเลี้ยงเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนที่ไม่ยอมรับว่าเมา เพราะถามกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเจ้าตัวก็ยืนยันว่ามึนทุกครั้ง พร้อมกันนั้นเขาก็เช็ดเครื่องสำอางบางเบาบนใบหน้าสีระเรื่อออกให้ด้วยเลยทีเดียวขณะที่มือใหญ่ลูบไล้ผ้า

ด้านเรื่องวิวาทนั้นก็ไม่จำเป็นต้องห่วง เพราะคีรินทร์ก็รู้ดีอยู่ว่าฝีมือของน้องชายทั้งสองคนใช่ย่อยเสียเมื่อไร ก็ร่ำเรียนศิลปะการต่อสู้และใช้ชีวิตโลดโผนโจนทะยานตามประสาผู้ชายมาด้วยกันแทบนับไม่ถ้วน เชื่อว่าวาคินกับคามินไม่ได้เป็นฝ่ายถูกกระทำแน่ถ้าเกิดจะมีเรื่องขึ้นมาจริงๆ และคนที่รู้จักน้องชายของเขาดี ถ้ายังอยากตายดีอยู่จะไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิดมีเรื่องด้วยเป็นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นสองหนุ่มไม่เอาบรรดาคนงานในเหมืองกับปางไม้ ซึ่งล้วนเป็นผู้ชายอกสามศอกทั้งสิ้นซะอยู่หมัดมาจนถึงทุกวันนี้หรอกไอ้เรื่องจะไปหาความสำราญตามประสาผู้ชายนั้นก็ตัดทิ้งไปได้เลย เนื่องด้วยมีคีรดาติดตามไปด้วย วาคินกับคามินไม่ทำให้น้องสาวเห็นเป็นแน่ ด้านแม่น้องน้อยคีรดา วีรกรรมบ้าระห่ำของบรรดาพี่ชายเป็นของชอบของเธออยู่แล้ว และยิ่งถ้าได้ร่วมวงลงแรงด้วยอีกคนแม่คุณจะกระดี๊กระด๊าเป็นพิเศษ คงไม่มีหรอกที่จะปฏิเสธหรือห้ามปราม ยกเว้นจะเห็นดีเห็นงามไปด้วยอย่างเดียวเท่านั้นมันก็มีเหตุผลอยู่แค่ไม่กี่อย่างที่ทำให้ทั้งน้องชายน้องสาวกลับถึงบ้านล่าช้า คาดว่าน่าจะขับรถเล่นกัน เพราะน้องชายทั้งสองคนนานๆ ถึงจะมากรุงเทพฯ สักครั้ง บางทีอาจจะอยา

พอเห็นว่าสาวน้อยหยุดอาเจียน ทิ้งร่างลงนั่งแหมะกับพื้นห้องน้ำพลางเกยคางกับขอบชักโครกอย่างคนหมดแรง และหลับตาพริ้มเหมือนจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่อยู่รอมร่อ คีรินทร์จึงลุกไปหยิบแก้วบนชั้นแถวอ่างล้างหน้าใส่น้ำแล้วเอามาจ่อให้ถึงปากอิ่มศิริกานดาบ้วนปากอยู่สามสี่ครั้ง เธอทำทั้งยังหลับตาแบบนั้นนั่นแหละ เพราะขณะนี้ทั้งมึนหนัก ทั้งง่วงนอนเต็มที่ มือไม้ก็อ่อนเปลี้ยไปหมดเมื่อถูกอุ้มกลับมานอนที่เตียงกว้างกลางห้องอีกครั้ง เธอก็หลับใหลไปทันทีที่หัวถึงหมอน ทิ้งให้เจ้าของเตียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนชายหนุ่มจะดึงผ้านวมปลายเตียงเอามาห่มให้คนหลับเบาๆ พลางคลี่ยิ้มบางๆ ซึ่งไม่รู้ว่ายิ้มเพราะเอ็นดูคนเมาแล้วอ้วก หรือยิ้มเยาะเย้ยชะตากรรมของตัวเอง คีรินทร์ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันใจน่ะทำให้มันปลงๆ ได้ไม่ยากนักหรอก แต่กายนี่สิมันยังตื่นไปทั้งร่าง เลือดลมก็ยังร้อนระอุแล่นพล่านไปตลอดทั้งตัว จนคีรินทร์ต้องรีบหันหลังให้คนบนเตียง ก้าวกลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ขืนอยู่ต่อคงได้ลักหลับคนเมาเป็นแน่แท้ และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลายาวนานสักแค่ไหนถึงจะดับอารมณ์ความต้องการในกายลงได้ คืนนี้คงได้นอนในห้องน้ำเสียก็ไม่รู้ ชายหนุ่มค

ทว่ารอแล้วรอเล่าคนในห้องน้ำก็ไม่ย้ายก้นงามๆ ออกมาสักที อันที่จริงแค่อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน แถมสระผมให้อีกอย่างหนึ่งก็ได้ คงไม่ใช้เวลาเป็นชั่วโมงหรอก แต่นี่แม่คุณเล่นหายเข้าไปชั่วโมงกว่าๆ จนคีรินทร์ทนไม่ไหว เขาจึงทิ้งหนังสือในมือลุกไปเคาะประตูห้องน้ำเรียก“กานดา! เข้าไปนอนในห้องน้ำหรือไง ออกมาได้แล้ว”คีรินทร์แกล้งประชดออกไปเพราะรู้ว่าทำไมคุณเธอถึงแอบอยู่ในห้องน้ำได้ตั้งนานสองนาน ก็ในห้องน้ำมันไม่มีเสื้อผ้าที่จะให้คุณเธอใช้ปกปิดร่างกายได้เลยสักชิ้น เนื่องด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวที่เคยอยู่ในนั้นก็ถูกเขาใช้แล้วโยนใส่ตะกร้าในห้องแต่งตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน แม่คุณคงกำลังหาวิธีออกมาจากห้องน้ำอย่างไม่ต้องสงสัยประตูห้องน้ำค่อยๆ แง้มออกมาช้าๆ แล้วใบหน้าสวยใสที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วผิวหน้าถึงโผล่ตามมา เธอคลี่ยิ้มจืดเจื่อนส่งให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนเอ่ยบอกเสียอ่อยๆ“ขอผ้าขนหนูหรือเสื้อคลุมให้กานหน่อยสิคะ”“คุณกับผมยังมีความลับต่อกันอีกหรือไง ผมมั่นใจว่าทุกซอกทุกมุมบนตัวคุณไม่มีส่วนไหนตกหล่นลืมสำรวจแน่นอน ฉะนั้นก็เลิกอายได้แล้วคุณน่ะ”นอกจากร่างสูงใหญ่จะไม่ยุรยาตรไปหาผ้าขนหนูหรือเสื้อคลุมต

ด้านคีรินทร์เมื่อเห็นคนอายได้แต่ก้มหน้างุดๆ พลางบีบมือบนตักอย่างคนทำอะไรไม่ถูก เขาจึงยัดที่โกนหนวดใส่ให้ในมือเล็ก พร้อมกับเอ่ยบอกเสียงจริงจัง“เอ้า! เริ่มสักทีดีกว่า เดี๋ยวถ้าครีมโกนหนวดมันเริ่มแห้งแล้วจะโกนลำบาก”“กานทำไม่เป็นจริงๆ นะคะ ถ้าใบมีดบาดหน้าคุณเข้าจะทำยังไงล่ะ”หากศิริกานดาก็ยังทักท้วงด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เพราะเธอทำไม่เป็นจริงๆ ไม่ว่าจะขนอะไรเธอก็ไม่เคยโกนทั้งนั้น ทว่าพอเธอเริ่มจะจริงจังเขาก็กลับทำเป็นเล่นไปซะอย่างงั้น“ในอนาคตคุณก็จะมีสามีหน้าบากไง ฉะนั้นก็ตั้งใจโกนให้ดีๆ บังคับมือให้นิ่งๆ เข้าไว้ แล้วรับรองหน้าตาว่าที่สามีของคุณจะยังแจ๋วเหมือนเดิม”“กานไม่ได้พูดเล่นนะคะ”“เอาน่า! ไม่ต้องกังวลไป เครื่องโกนหนวดไฟฟ้าแบบนี้มันไม่บาดหน้าเอาได้ง่ายๆ หรอก มานี่มา! ผมสอนให้”เมื่อเห็นว่าคนจะทำหน้าที่โกนหนวดหน้าตาซีเรียสอยู่ไม่คลาย และไม่ยอมเริ่มลงมือสักที คีรินทร์จึงจัดการกดปุ่มเปิดเครื่องโกนหนวด แล้วจับมือเล็กที่มือใหญ่ของเขาสามารถกุมได้เกือบมิดยกขึ้นมาค่อยๆ ถูไถไปตามปลายคางตลอดจนสองข้างแก้มซะเอง ดูเขาจะกำจัดมันได้อย่างคล่องแคล่วง่ายดายจน ศิริกานดาเผลอมองซะเพลินไม่นานผ