Semua Bab ฤทธิ์รัก: Bab 81 - Bab 90

หญิงสาวอยากจะปฏิเสธพอๆ กับไม่อยากรบกวนคนเจ็บนั่นแหละ และถ้าจะรบเร้าให้คีรดาไปส่งกลางดึกเอาตอนนี้เชื่อแน่ว่าคงไม่ผ่านด่านคนหน้าช้ำเป็นแถบนั้นไปได้หรอก ทางเลือกของเธอจึงมีแค่ต้องค้างที่นี่อย่างไม่มีทางเลี่ยงเท่านั้นด้านคีรดาก็พอรู้อยู่แล้วว่าที่พี่ชายไม่ไปส่งศิริกานดาที่บ้านแต่กลับพามาที่นี่เพราะอะไร ความจริงถึงจะดึกดื่นสักแค่ไหนจะไปส่งที่บ้านก็ย่อมได้ แต่คนเป็นพี่ก็ไม่ทำ คงอยากให้เพื่อนสาวของเธอมาค้างที่บ้าน แต่ด้วยเหตุผลอันใดนั้นเธอก็ไม่รู้หรอก คีรดาจึงได้แต่หยิบเป้ของศิริกานดาออกจากท้ายรถมาให้ด้วย“พาไปนอนกับเราที่ห้องน่ะแหละ”เมื่อได้ยินพี่ชายบอกมาแบบนั้น คีรดาก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนส่งเป้เสื้อผ้าให้เจ้าของเอาไปถือ แล้วถึงคว้ามือเพื่อนรักพาขึ้นบันไดก้าวผ่านประตูเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้คีรินทร์ก้าวตามหลังมาเงียบๆขณะถูกเจ้าบ้านสาวจับจูงให้เดินตามผ่านห้องโถงกว้างขวางหรูหรา จนกระทั่งไต่บันไดวนกลางคฤหาสน์เพื่อพาขึ้นไปยังห้องพักบนชั้นสอง ศิริกานดาก็อดหันกลับลงไปมองคนที่ทอดฝีเท้าช้าๆ ก้าวตามมาห่างๆ นั้นไม่ได้ เธอเห็นร่างสูงใหญ่ไปหยุดอยู่ตรงบาร์เครื่องดื่มซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับบันได ก่อนเขาจะดึงขวดเห

ทว่าฟังคำตอบของแม่เพื่อนรักตัวดีที่กำลังจะส่งเธอไปประเคนให้คนเป็นพี่ชายซะก่อน มันน่าซัดให้สักตุ้บเสียจริงๆ เลย“จะชุดไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ ต่อให้แกใส่มิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้าถ้าพี่คิงส์เขาจะถอดซะอย่างแกก็ห้ามไม่ได้หรอก เชื่อฉันสิไอ้กาน”‘ไอ้เพื่อนบ้านี่! ไม่ให้กำลังใจแล้วยังพูดซะขวัญเรากระเจิงไปไกลลิบเลย’คีรดาทั้งดึงทั้งลากคนทำตัวแข็งขืนอยู่เป็นระยะๆ เหมือนคนกล้าๆ กลัวๆ มาตามทางเดินปูหินอ่อนที่มีต้นไม้สูงท่วมหัวอยู่สองข้างทาง ถ้าเป็นตอนกลางวันคงจะร่มรื่นน่าดู หากตอนกลางคืนก็ดูไม่น่ากลัวอะไรนัก เพราะมีโคมไฟบนเสาส่องให้ความสว่างอยู่ตลอดทาง สองสาวเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าเรือนไม้หลังเล็กซึ่งตัวเรือนเกือบครึ่งยื่นอยู่ในสระน้ำขนาดไม่ใหญ่มากนัก ที่เจ้าบ้านสาวบอกว่าเป็นสถานที่ทำงานของพี่ชาย จากแสงไฟที่เล็ดลอดออกมาให้เห็นทำให้ทั้งคู่รู้ว่าคนอยู่ข้างในนั้นยังไม่นอนคนทำหน้าที่มาส่งดึงมือเพื่อนรักขึ้นมาแล้วยัดถาดให้ไป ก่อนหันไปเคาะประตูห้องดังๆ สามทีอย่างเป็นงานเป็นการ แล้วคีรดาก็เดินหนีกลับไปยังทางเดิมทันที ซึ่งมันฉับไวซะจนศิริกานดาไม่ทันได้ตั้งตัวและเตรียมใจแม้แต่น้อย เธอ

ศิริกานดาสะดุ้งตื่นจากอาการตกตะลึงทันที เปลี่ยนมาอายหน้าแดงก่ำลามเลียไปตลอดใบหูจนถึงลำคอ พลางก้มหน้าหนีสายตาคมเข้มที่กำลังทอประกายระยิบระยับเป็นพัลวัน เธอพยายามดึงมือออกจากอุ้งมือใหญ่เหนียวหนึบแต่มันก็ไม่หลุด จึงจำต้องรีบทักท้วงและเปลี่ยนเรื่องโดยด่วน“ปล่อยสิคะ คุณจะได้กินยา”อย่าคิดว่าคีรินทร์จะปล่อย ในเมื่อลูกกวางตัวน้อยๆ หลงเข้ามาอยู่ในกรงเสือ ถึงแม้วัยจะไม่เหมาะแกการเป็นอาหาร แต่จะไม่ฟัดเล่นเสียหน่อยมันก็เสียชาติเสือ มือใหญ่ดันปลายคางมนบังคับให้เงยขึ้นมาจ้องหน้าแล้วเอ่ยถามเสียงจริงจัง“บอกมาก่อน สิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้ถูกยัยควีนบังคับมาหรือเปล่า”“ถ้ากานไม่อยากทำ ต่อให้ยัยควีนบังคับยังไงกานก็ไม่มาทำหรอกค่ะ”ศิรกานดาเลือกที่จะตอบอ้อมๆ และใช้น้ำเสียงเบาๆ ก็คนถามก้มลงมาจนจมูกแทบจะชนจมูกอยู่แล้ว เธอจะพูดดังไปทำไม“รวมถึงตั้งใจใส่ชุดนอนบางจ๋อยสั้นจู๋นี่มาหาผมด้วยน่ะหรือ”ถามพร้อมกวาดตาคมกริบอ้อยอิ่งลงไปตลอดเรือนร่างยวนตายวนใจชวนให้เลือดคนมองร้อนระอุสูบฉีดแล่นพล่านตั้งแต่ได้เห็นเธอยืนอยู่หน้าบ้านนั้นแล้ว อดกลั้นมาจนถึงขณะนี้ได้ก็สุดจะทนเต็มกลืน ส่วนคนถูกจ้องราวกับจะกลืนกินก็หน้าแดงเถือกร

สองหนุ่มร่างบึกบึนอยู่ในสูทสากลเนี้ยบเรียบร้อยไม่ต่างกันใช้กุญแจสำรองเปิดประตูก้าวเข้ามาในบ้านพักหลังน้อยในเวลาหกโมงเช้าตรงเป๊ะ เนื่องจากสิบโมงของวันนี้จะมีการประชุมใหญ่บอร์ดบริหารของธุรกิจในเครือเคพี แม็คเวล กรุ๊ปที่อยู่ในเมืองไทยทั้งหมด ผู้ช่วยมือซ้ายกับมือขวาของเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่คับประเทศอย่างมาร์โกและเมทิสจึงจำต้องเข้ามากวาดแฟ้มงานในห้องทำงานของคนเป็นนายเอาไปเตรียมข้อมูลกันแต่เช้าแต่สายตาอันเฉียบคมของผู้ช่วยทั้งสองก็ต้องสะดุดเข้ากับแก้วเหล้า ขวดเหล้า และข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา ซึ่งบอกให้รู้ว่ามีคนมาใช้บ้านพักหลังนี้เมื่อคืนนี้ แล้วคนที่จะมากิน นอน ทำงานในสถานที่แห่งนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้น ดวงตาต่างสีสองคู่จึงมองเลยไปยังเตียงกว้างตรงมุมห้องอีกด้านโดยอัตโนมัติ และเป็นดังที่คาดเมื่อเห็นร่างของเจ้านายนอนอุตุอยู่บนเตียงกว้างหลังใหญ่หากผู้ช่วยหนุ่มทั้งสองนายที่รั้งตำแหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัวของประธานเคพี แม็คเวล กรุ๊ปก็ไม่ได้แปลกใจหรือสงสัยใดๆ เพราะปกติคืนไหนมีงานต่อจนดึกเจ้านายของพวกเขาก็จะค้างที่นี่ตลอด เมทิสพยักพเยิดหน้าให้คู่หูหน้าโหดเป็นฝ่ายไปปลุกคนที่หลับอยู่บนเตียง ส่ว

คีรินทร์ถอนใจหนักๆ อย่างทำอะไรไม่ได้ อยากจะลุกไปเตะมันเอาให้หายโมโหสักที แต่ก็ไม่อยากทิ้งคนที่กำลังอายจัดออกจากอ้อมแขน และนึกอีกทีก็ไม่ใช่ความผิดของลูกน้องตนซะทีเดียว จะไปโทษไอ้น้องบ้านั่นก็ไม่ได้อีกเช่นกัน เพราะเวลามันมากรุงเทพฯ ก็ชอบมาขลุกอยู่ที่นี่เป็นประจำ“ออกไปมาร์โก แล้วฉันจะคิดบัญชีกับแกทีหลัง” คนเป็นนายเอ่ยสั่งเสียงเข้ม และไม่วายยังแกล้งขู่สำทับให้ลูกสมุนอยู่ไม่สุขไปอีกเล็กๆ น้อยๆมาร์โกรีบจ้ำอ้าวออกจากบ้านหลังน้อยไม่เหลียวหลัง ดูจากหน้าตากราดเกรี้ยวน่าเสียวไส้ของเจ้านายหนุ่ม ตอนนี้เผ่นได้ก็ต้องเผ่นก่อนละ ไม่ลุกมาเหยียบเข้าให้ก็บุญเท่าไรแล้วพอคล้อยหลังผู้ช่วยมือขวา คีรินทร์ก็ปล่อยคนใต้ร่าง แล้วรั้งให้เธอลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ก่อนก้มลงไปคว้าเสื้อคลุมตัวใหญ่ของตนเองที่อยู่ข้างเตียงเอามาสวมให้อย่างรวดเร็ว เพราะดูท่าแล้วคนอายจัดยังจับต้นชนปลายไม่ถูก คงแต่งตัวเองไม่รอดแน่พอดีกับคนที่หายเข้าไปในห้องน้ำก้าวกลับออกมาอีกครั้ง พร้อมใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดตาออกมาด้วย วาคินมาหยุดยืนพิงหลังกับผนังห้องน้ำ พลางส่งสายตายิ้มๆ เข้าสู้ดวงตาขุ่นเขียวของพี่ชาย ก่อนกวาดตาเลยไปสำรวจสาวน้อยหน้าตาหม