All Chapters of พ่ายรักวิวาห์กำมะลอ: Chapter 11 - Chapter 20

“ถ้าภายในหนึ่งปี ผมทำให้คุณตกหลุมรักผมไม่ได้ ผมยินดีหย่า... โอเคไหมครับคุณจารวี” “ฉันเห็นใครหลายคนต่างบอกว่าโลกใบนี้มันหมุนได้เพราะความรัก ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ความรักที่ผู้คนพูดถึงมันเป็นยังไง เพราะฉันคิดว่าโลกมันหมุนไปตามกลไกของธรรมชาติมากกว่า” “อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยมีความรัก” “มีสิค่ะ แต่ในรูปแบบของแฟนฉันยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลยค่ะ” “เอามือมานี่” “ว้าย! อะไรของคุณเนี่ย” “เป็นไง! หัวใจของผมมันเต้นแรงหรือเปล่า” ฌอนคว้ามือจารวีมาแนบตรงอกข้างซ้ายของเขาเอาไว้ ซึ่งในเวลานี้มันเต้นไม่เป็นจังหวะ และแรงขึ้นตามลำดับของห้วงความปรารถนา แม้แต่หญิงสาวเองก็ไม่อาจปฏิเสธความปรารถนานี้เอาไว้ได้ เธอมองใบหน้าของชายหนุ่มราวกับต้องมนต์ เมื่อเขาโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าหาเธอ

หมับ! “ปล่อยนะ!” “ผมจะไปส่ง” “ไม่! บอกแล้วไงฉันกลับเองได้” “อย่าขัดคำสั่งผม” “แต่นี่มันนอกเวลางานนะคะ คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะบังคับฉัน” “ใช่! แล้งไง” “ว้าย! โอ๊ย!” หญิงสาวถึงกับร้องด้วยความเจ็บปวด เพราะถูกอีกฝ่ายกระชากข้อมือให้เดินตามเขาออกไปจากห้อง แล้วหลังจากนั้นเขาได้ลากเธอเข้าไปในลิฟต์ “อย่าสำออย! ผมรู้ทันมารยาของคุณหรอกน่า” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้น ซึ่งแฝงไปด้วยความเย็นชา ทำเอามินดาถึงกับกลั้นน้ำตาไว้สุดกำลัง เพราะหญิงสาวแอบหลงรักเขาข้างเดียว สุดท้ายเธอก็เข้าใจแล้ว

จารวีเริ่มสับสนในใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ทำไม ถึงได้เต็มใจยกสิ่งมีค่าให้กับฌอนไป เพราะถึงยังไงเขาก็แค่ผ่านมาทำตามข้อตกลง ที่ระบุเอาไว้ในเอกสารเท่านั้น ใบหน้างามเริ่มฉายแววกังวลใจออกมาอย่างชัดเจน ทั้งที่เธอเป็นคนตั้งเงื่อนไขขึ้นมาเอง กลับรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับตัวเองเลยสักนิด ซึ่งในสัญญาระบุเอาไว้ชัดเจน ครบหนึ่งปีเขาและเธอต้องคืนอิสรภาพให้กับอีกฝ่ายทันที หลังจากประชุมเสร็จท่านรองประธานหนุ่มถึงกับแสดงสีหนาเคร่งขรึม เพราะฝ่ายผลิตได้ทำงานผิดพลาด จนเกิดปัญหาในการส่งออกสินค้า แน่นอนว่าเขาต้องลงไปควบคุมดูแลทุกขั้นตอนเองทั้งหมด และที่สำคัญฌอนต้องเดินทางไปเจรจากับลูกค้ารายใหญ่ด้วยตนเอง “นี่ครับรายชื่อของลูกค้าที่นายน้อยต้องไปเจรจาด้วย” อัศวินวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าเจ้านายหนุ่มของเขา “กำลังการผลิตในแต่ละวัน เฉลี่ยแล้วกี่ชิ้น ถึงแสนไหมอัศวิน นายช่วยเพิ่มโอทีให้กับพนักงาน เร่งผลิตให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ที่สำคัญคุณภาพต้องมาเป็นอันดับแรก”

“ฉันคงต้องปิดกิจการ แล้วขายบ้านหลังนี้ทอดตลาด เพื่อเอาเงินมาจ่ายหนี้ทั้งหมด เพราะคุณตรีภพคงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างแน่นอน” “เป็นเพราะจาเหรอคะ ใช่จาอาจจะมีส่วนผิด แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด พ่อเคยเชื่อใครบ้างไหมคะ การตลาดของประเทศเราเป็นไปในทิศทางไหน พ่อเคยสนใจแบบชุดแฟชั่นต่าง ๆ ที่จาออกให้บ้างไหมคะ ไม่เลย! พ่อก็ยังคงเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่” จารวียืนระบายความในใจ พลางเอามือเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม เธอมองบิดาออกไปด้วยแววตาเจ็บปวด เมื่อเขาไม่เคยเห็นค่าในสิ่งที่เธอพยายามทำให้ผู้เป็นบิดามารดาภาคภูมิใจ สุดท้ายแบบที่เธออกไว้ทั้งหมด ก็กลายเป็นเพียงแค่ขยะ ที่ถูกมองข้ามอย่างสิ้นเชิง “แกอย่ามาเพ้อฝัน ออกไปแล้วอย่าคิดจะกลับมานะ ฉันจะถือว่าไม่เคยมีลูกอย่างแก!” “ฉันว่าคุณใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ยัยจาก็เหมือนกัน พ่อกำลังโกรธก็อย่าเติมเชื้อไฟลงมาสิ” “แม่ก็เป็นเสียแบบนี้ จาเข้าใจนะคะว่าช้างเท้าหน

“นายน้อยเชื่อผมหรือยัง แล้วแบบนี้เรื่องคุณจารวีเอาไงต่อครับ” “อัศวินนายไม่ควรตั้งคำถามนี้กับฉันนะ เพราะถึงยังไงฉันก็ไม่มีทางให้ใครมาแทนที่จารวีได้หรอกน่า!” ฌอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาเชื่อว่าตัวเองมีความสามารถมากพอ ที่จะทำให้จารวีพ่ายรักวิวาห์กำมะลอได้ไม่ยาก “ครับ... แต่พรุ่งนี้คงยุ่งน่าดู” “ทำไม” “ก็ท่านประธานสั่งให้ผม จัดเตรียมโต๊ะทำงานให้กับคุณปานมุกตั้งแต่เช้าน่ะสิครับ” “ถ้าเธอยังป่วนไม่เลิก เจอคุณนายญาดาแน่ แม่ของฉันไม่ได้ใจดีกับคนทั้งโลกหรอกนะอัศวิน” “เรื่องนั้นค่อยว่ากันอีกที แต่ผมมีเรื่องสำคัญกว่าอยากให้นายน้อยได้รับทราบ” “อะไร” “ตอนนี้กิจการค้าปลีกและค้าส่งของบ้านคุณจารวีกำลังเผชิญปัญหาขั้นวิกฤติ แบบนี้อีกไม่นานคงได้ปิดกิจ