All Chapters of พ่ายรักวิวาห์กำมะลอ: Chapter 41 - Chapter 50

หลายวันผ่านไป จารวีถูกกดดันให้ออกแบบกล่องบรรจุภัณฑ์ให้เสร็จทันเวลา ทั้งที่งานของเธอล้นมือแทบทุกวัน แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะถึงยังไงปานมุกก็เป็นถึงลูกสาวเจ้าของหุ้นส่วนบริษัทเมื่อจารวีกลับจากที่ทำงาน หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มน้อย ๆ แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจใยดี เมื่อเห็นว่ามีใครอยู่ในห้องครัว ฌอนกำลังตั้งอกตั้งใจตักอาหารใส่ชามอย่างพิถีพิถัน เพราะเขาหวังว่าจารวีจะรู้สึกดี “อ้าว! กลับมาแล้วเหรอครับ... เหนื่อยไหม มานั่งนี่เลยครับที่รักของผม ที่ทำงานเป็นไงบ้าง เพื่อนร่วมงานใจดีกับคุณหรือเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวออกมาด้วยความห่วงใย หลังจากอัศวินรายงานเรื่องเพื่อนร่วมงานของจารวีให้กับเขาได้ทราบ “ขอบคุณนะคะ แต่ไม่เป็นไรคะ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” จารวีเดินรู้สึกอุ่นใจและดีมาก ๆ ที่ชายหนุ่มห่วงใยเธอ แต่เธอก็ไม่อยากเอาเรื่องงานมาสร้างความรำคาญใจให้กับฌอน หญิงสาวจึงเลือกที่จะเดินเข้าห้องไป

“แม่ไม่รู้ว่าการบริหารของพ่อผิดพลาดตรงไหน ทำไมทุกอย่างถึงได้ดิ่งลง ทั้งที่ผ่านมาไม่ว่าจะเผชิญกับวิกฤติเลวร้ายแค่ไหน ก็ยังหาทางออกได้ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงมีแค่ทางเลือกเดียว” “ผมไม่มีทางแต่งงานกับปานมุกเด็ดขาด” “แม่รู้... แม่พยายามแล้ว แต่ก็คว้าน้ำเหลวกลับมาทุกที แม่รู้ดีว่าลูกรักหนูจารวีมากแค่ไหน” “แม่เคยเจอเธอแล้วหรือยังครับ” “วิเวียนเคยพามาพบครั้งหนึ่ง เธอน่ารักดี ดูเก่งฉลาดปราดเปรียว แต่...” “แต่อะไรครับแม่” ฌอนกระตือรือร้นเอ่ยถามมารดาออกไปด้วยสีหน้าอยากรู้เต็มที “แต่ทำไมเธอถึงดูไม่ค่อยสนุกกับงานที่ทำเลย” “ก็เพราะว่าจารวีต้องทำงานอื่น นอกเหนือจากงานที่เธอได้รับมอบหมายจากคุณวิเวียน” “หมายความว่ายังไง” “หลายโปรเจ็กต์ที่ปานมุกรับผิดชอบ ผู้อยู่เบื้องหลังยอมอดหลับอดนอน เพื่อให้งานออกมาดีก็คือจารวี” “จริงเหรอ...”

“ถ้าเห็นฉันจะเดินมาถามหรือไง บางเรื่องก็ดูฉลาดนะ แต่บางทีก็โหง...โง่!” ปานมุกตะคอกน้ำเสียงห้วน ๆ ใส่หน้าจารวี จนผู้เป็นสามีของเธอเห็นแล้ว โมโหเลือดขึ้นหน้า “แต่ผมว่าคนที่ดูโง่ น่าจะเป็นคนที่ใช้คนอื่นทำงานแทนตัวเองมากกว่านะครับ” จะด่าเมียเขาก็ต้องถูกสวนกลับแบบนี้ เพราะพี่แกหวงและห่วงเมียสุด ๆ “คุณฌอน!/คุณฌอน!” ปานมุกและจารวีอุทานออกมาพร้อมกัน แต่ความรู้สึกที่เจอหน้าเขานั้นคนละอารมณ์ เพราะปานมุกยิ้มร่าราวกับว่าเห็นคนรักมาหา ส่วนจารวีปรับสีหน้าแทบไม่ทันเธอทั้งตื่นตระหนกตกใจกังวลไปร้อยแปด กลัวใครต่อใครจะรู้ว่าเธอกับฌอนเป็นอะไรกัน “คุณฌอนขา... จะมาหามุกก็ไม่บอก นี่ก็ใกล้มื้อกลางวันแล้วเราไปทานข้าวด้วยกันนะคะ แล้วค่อยแวะดูชุดหมั้นตอนเช้า ส่วนงานกลางคืนฉลองสมรสมุกให้ดีไซด์เนอร์ชื่อดังจัดการให้แล้วค่ะ” หล่อนไม่พูดเปล่ารีบขยับตัวเข้าหาชายหนุ่ม พลางคล้องแขนเขาเอาไว้ด้วยท่าทีสนิทสนม หล่อนแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขาจนออกนอกหน้า จารวีทำเป็นหมางเมินต่อคำพูดและภาพบาดตาบาดใจ แต่คนที่รู้สึก

หลายวันผ่านไป ไม่ว่าจารวีจะทำอะไรเธอรู้สึกอึดอัดไปเสียหมด ในแต่ละวันที่หญิงสาวต้องเผชิญกับความกดดันจากเพื่อนร่วมงาน ทำให้จารวีรู้สึกเหนื่อยและท้อ เพราะปานมุกไม่มีทางปล่อยให้หญิงสาวทำงานที่นี่ได้อย่างสงบอีกต่อไป “หน้าไม่อายคิดจะแย่งผู้ชายของฉันเหรอ” เมื่อจารวีเข้าห้องน้ำ เธอถูกปานมุกดักรอ พร้อมทั้งเอาตัวขวางเอาไว้ไม่ให้หญิงสาวเดินออกไป เพราะหล่อนอยากสั่งสอนคนที่ย่ำยีหัวใจ “ฉันไม่เคยคิดแย่งของใคร หลบไปค่ะฉันมีงานต้องทำ” “ฉันกับคุณฌอนเรากำลังจะแต่งงานกัน” “บอกฉันทำไมคะ หรือว่าอยากให้ฉันไปร่วมยินดีด้วย” จารวียังคงแสดงจุดยืนของเธอ หญิงสาวไม่คิดระรานใครก่อน แต่ถ้าปานมุกล้ำเส้นเธอก็พร้อมตอบโต้ทันที “เธอมั่นหน้าจังเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าฉันกับคุณฌอนมีแพลนจะไปฮันนีมูนที่ต่างประเทศ” “เหรอค่ะ”

ณ บ้านสวน เวลาผ่านไปเร็วมาก สามเดือนแล้วที่ฌอนไม่มีจารวีอยู่ข้างกาย ในแต่ละวันชายหนุ่มได้อุทิศชีวิตให้กับงานและของมึนเมา เขาดื่มเหล้าจนติดเป็นนิสัย ไม่แม้แต่จะสนใจคำห้ามปรามของบิดามารดา งานแต่งถูกเลื่อนมาเรื่อย ๆ จนปานมุกเริ่มชินชา แต่หล่อนก็ไม่ได้ลดละความพยายาม ยังไงก็จะแต่งงานกับฌอนให้ได้“มึงจะดื่มให้ตายเลยรึไง!” นายแพทย์หนุ่มคว้าแก้วบรั่นดีจากมือของฌอนมาถือเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเขาดื่มเกินลิมิตที่กำหนดเอาไว้ “ถ้าโลกใบนี้ไม่มีคนอย่างกู มึงคิดว่าคุณจารวีจะดีใจไหมวะไอ้หมอ” ฌอนยังคงอยู่ในภาวะซึมเศร้า แม้ดื่มเหล้าให้เมา เขากลับไม่ดีขึ้นเลย ยิ่งรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะแตก ฟ้ากำลังจะถล่มยังไงอย่างนั้น “ไม่หรอกมั้ง... แต่วันนี้กูเจอเธอด้วยนะ เธอมากับคุณตรีภพ ท่าทางกำลังจะมีข่าวดี เพราะเห็นคนทั้งคู่ตรงไปยังแผนกสูตินรีเวช พอดีกูมีเคสด่วนเลยไม่ได้ทักทายกัน” “มึงก็ขยันขยี้จัง! หัวใจของกูมันพังจนไม่รู้จะพังยังไงแล้ว ความฝันความหวังที่