All Chapters of พ่ายรักวิวาห์กำมะลอ: Chapter 51 - Chapter 60

“เพราะตาแก่นั่นแท้ ๆ แม่ก็โกรธเขาเหมือนกัน ยังไงลูกก็ไม่ได้สู้เพียงลำพัง จำไว้นะฌอน... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ยังมีแม่คนนี้อยู่ข้าง ๆ ลูกเสมอ” ญาดาเดินเข้าไปสวมกอดลูกชายเอาไว้ ก่อนจะเดินออกมา แล้วตรงไปยังห้องของท่านประธานทันที “เป็นยังไง ผลงานของคุณ พอใจหรือยัง!” น้ำเสียงของผู้เป็นภรรยา ทำให้ท่านประธานถึงกับปรายตามองอย่างไม่พอใจ “ยังไงงานแต่งก็ต้องมีขึ้นอีกครั้ง ผมได้กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว ในอีกสองวันที่จะถึงนี้ ต่อให้ไอ้ฌอนมันไม่อยากแต่ง ยังไงมันก็ต้องแต่ง!” น้ำเสียงของเขาฟังดูวางอำนาจ แต่ญาดาผู้เป็นภรรยากลับรู้สึกว่า เขาเป็นเพียงพ่อคนหนึ่งที่เอาแต่ใจตัวเอง “ตอนนี้สภาพของลูกไม่ต่างจากร่างที่ไร้วิญญาณ ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ลูกชายคนเดิมกลับมา”“ก็เพราะที่ผ่านมา คุณคอยให้ท้ายลูกแบบนี้ไง ไอ้ฌอนมันถึงเอาแต่ใจ ไปคว้าเอาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาทำเมีย” “คุณก็เลยพรากดวงใจของฌอนไป คิดหรือเปล่าว่าลูกจะเสียใจแค่ไหน ความรัก

ในขณะที่ญาดาจัดการเก็บกวาดบ้าน เธอได้สะดุดตากับภาพถ่าย ซึ่งเป็นภาพแต่งงานของฌอนกับจารวี ไม่ว่าภาพนี้จะเกิดจากการวิวาห์กำมะลอหรือไม่ก็ตามที แต่รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของคนทั้งคู่ บวกกับแววตาสุดซึ้ง มันช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเหลือล้น บางครั้งความรักก็มักจะมาในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึงได้เสมอ เฉกเช่นฌอนกับจารวีพวกเขาได้ตกหลุมรักกันและกันตั้งแต่แรกเจอ ทางด้านฌาน เขายังคงนั่งคิดทบทวนอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือปานมุกเดินเข้ามา หลังจากที่หล่อนเห็นสภาพของฌอน บวกกับคำอธิบายของนายแพทย์ เมื่อเล่าถึงอาการของชายหนุ่ม ซึ่งเขากำลังตกอยู่ในสภาวะแบบนี้ ฌอนอาจกับมาเดินไม่ได้ แต่ใช่ว่าไม่มีโอกาสหาย เพียงแค่ชายหนุ่มต้องทำกายภาพบำบัด ตามคำแนะนำของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านอย่างเคร่งครัด “มุกเหนื่อยกับทุกเรื่องมามามากพอแล้ว หน้าที่ดูแลคุณฌอนให้พยาบาลดูแลดีแล้วค่ะ” หล่อนพยายามพูดให้ดูดี เพราะไม่อยากมีสามีเป็นคนพิการ “เวลานี้ฌอนต้องการกำลังใจจากใครสักคน ท

เมื่อเห็นว่าลูกชาย พยายามที่จะกลับมาเดินให้ได้ เพราะมีจารวีเป็นแรงบันดาลใจ จึงทำให้ท่านประธานเห็นคุณค่าของเธอ ฌานตัดสินใจไปพบจารวีด้วยตัวเอง “นั่งรอก่อนนะคะ พอดีว่ายัยจาเพิ่งหลับไป” ระรินพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย หลังจากจารุภาเดินไปตามน้องสาวมาพบกับท่านประธาน “สรุปแล้วคุณต้องการอะไรจากลูกสาวของผมกันแน่” คราวนี้จาตุภูมิได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้ม หลังจากนั่งพูดคุยกันได้สักพัก “ผมอยากให้จารวีกลับไปทำหน้าที่ภรรยา” “พอลูกชายนอนเป็นผักแล้วนึกถึงลูกสาวของผมทันที ทำไมก่อนหน้านี้ถึงได้ไล่ลูกสาวของผมยังกับหมูกับหมา” คราวนี้จาตุภูมิไม่ทน เขาเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาทันที เมื่อรู้ว่าจารวีถูกชายตรงหน้าทำร้ายจิตใจมาอย่างแสนสาหัส “เพราะผมเข้าใจเธอผิด ตอนนี้จึงมาขอโทษด้วยตัวเอง ปกติแล้วผมไม่ใช่คนอ่อนโยนและยอมใครง่าย ๆ แต่พอเห็นลูกชายมีสภาพไม่ต่างจากตายทั้งเป็น ทำให้ผมรู้ว่าชีวิตของเขามันจะมีค่า ก็ต่อเมื่อมีจารวีอยู่ข้า

ในเวลานี้ คนน่าสงสารที่สุดเห็นจะเป็นตรีภพ หลังจากชายหนุ่มส่งจารวีกลับคืนสู่อ้อมกอดของครอบครัว เขาก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับงาน แม้จะเป็นวันหยุด แต่เขากลับเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องทำงาน จนป้าพิณอดห่วงความรู้สึกของชายหนุ่มไม่ได้ เพราะสุดท้ายเขาก็ไม่เหลือใคร แม้แต่มินดายังหนีไปอย่างไม่ไยดี“บ้านเราดูเงียบไปเลยนะคะ ถ้ามีเด็กสักคนมาวิ่งเล่นซุกซน คงสร้างสีสันให้กับชีวิตของเราได้เป็นอย่างดี” ป้าพิณถือถ้วยกาแฟเข้ามาให้ตรีภพ พลางพูดออกมาด้วยประโยค ที่ทำชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้“เด็กคนนั้นที่ป้าพูดถึง คงไม่ใช่ลูกของจารวีใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่ค่ะ ป้าอยากให้เฮียตี๋ของป้าเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที แต่ง ๆ ไปเถอะค่ะกับใครก็ได้” “บางทีผมอาจเหมาะกับการอยู่คนเดียวมากกว่าครับป้า” “คุณมินดาหายไปไหนล่ะคะ” “ผู้หญิงหิวเงินอย่างเธอ ป่านนี้คงกำลังเพลินเพลินอยู่กับใช้ชีวิตหรูหราล่ะมั้ง”เขาจะรู้ไหมว่าหญิงสาว ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเหน็บหนาว เพราะมินดารู้สึกอ้างว้าง เมื่อหัวใจของเธอเคว้งคว้างไม่มีใคร“ทำไมไม่ปรับความเข้าใจกัน ป้ายังอ

รถยนต์คันหรูแล่นออกมาจากบ้านหลังโตอันโออ่า บางคนคงคิดว่าฌอนเป็นผู้ชายเย็นชา ที่ไม่ออกไปตามหาจารวี แต่เขาก็มีเหตุผลที่ยังออกไปตามหาเธอไม่ได้ เพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับหญิงสาว ถ้าภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ ต้องมาดูแลเขาทั้งที่ยังเดินไม่ได้ ฌอนคิดว่าเขาอยู่แบบนี้ดีกว่าที่จะต้องมาเป็นภาระของจารวี “ถึงแล้ว เดี๋ยวพ่อเอารถลงไปให้ รอก่อนฌอน” “ผมยืนเองได้แล้วครับพ่อ อีกหน่อยก็คงวิ่งปร๋อได้แล้ว” “ยังไงก็อย่าเพิ่งประมาท ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่า” ฌานพูดพลางยกรถวีลแชร์ลงมาให้ลูกชายทางด้านญาดาเธอยังคงแอบมองผู้เป็นสามีด้วยท่าทีงอนไม่เลิกแต่ก็ยอมเดินลงมาจากรถแต่โดยดี ในเวลานี้รอบ ๆ บริเวณบ้าน เต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับ ซึ่งมีร่องรอยของการรดน้ำใส่ปุ๋ย ไม่เหมือนบ้านที่ไม่มีคนอาศัยอยู่หลายเดือนเลยสักนิด “ทำไมบ้านหลังนี้ ดูสะอาดสะอ้านจัง กลิ่นอาหารนี่นา... เอ๊ะ! โชยมาจากในครัว” พอเข้ามาในบ้านฌอนรู้สึกแปลกใจ เพราะกลิ่นอาหารช่างหอมอบอวลไปทั่วบ้าน