The Billionaire's Debt-Paid Wife의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

AVA POV"Hindi..." Pagsisinungaling ko habang umiiwas ng tingin sa kaniya.There’s no point in telling him the truth. Binawalan niya na ako sa halos lahat ng bagay, parang unti-unti akong ikinulong sa mansyon. Tapos pati ba naman ang pakikipagkaibigan ko kay Ezika?Pwede niya akong kontrolin sa lahat, basta huwag lang ang pakikipagkaibigan ko kay Ezika."Are you sure?" Tanong niya ulit. Alam kong madali niya akong mababasa, lalo na’t hindi ko kayang magsinungaling nang harap-harapan."Oo..." Mahina kong sagot. Hindi pa rin siya gumagalaw. Nakatitig lang siya sa’kin, tila sinusuri ang bawat galaw ko, bawat pag-iwas ng tingin, bawat bahagyang pagkurap."Ang sarap ng niluto ni manang na afritada, tapos itong steak, hindi ko akalain na nakakaluto siya ng steak." Pag-iiba ko ng usapan."My personal chef actually helped. As you know, Manang doesn't go to the kitchen very often.""Ah...""Besides, you like steak, right? So I asked them to cook one."Napatingin ako sa mesa. Nasa loob kami ng

AVA POVNatigilan ako sa kinatatayuan ko sa may pintuan. Hindi agad nag-register sa isip ko ang eksena sa loob. Hindi iyon ang inaasahan ko. Hindi sila seryoso. Walang papel, walang diskusyon tungkol sa reports o targets. Nagtatawanan sila. Magaan. Parang walang iniisip.Ibang iba sa nakasanayan ko sa opisina ni Alexander.Napansin ako ni Ezika. Mabilis, parang sanay siyang mapansin ang maliliit na galaw sa paligid niya. Umangat ang tingin niya at agad na sumilay ang ngiti sa labi niya.“Bella, nakarating ka!”Parang may kung anong gumaan sa tono niya, na para bang matagal niya akong hinihintay.Napatingin sa akin sina Gizelle at ang dalawa niyang kaibigan. Sabay-sabay, halos pare-pareho ang ekspresyon. May pagtataka, may konting pag-aalinlangan. Ramdam ko ang bigat ng tingin nila kahit hindi sila nagsasalita.Bago pa ako makapag-isip ng sasabihin, nilapitan ako ni Ezika. Inabot niya ang lunchbox na dala ko, parang natural lang sa kanya ang ganoong kilos.“Pasok ka,” sabi niya, hindi

AVA POVKinabukasan, trabaho na naman. Hindi pa man tuluyang sumisikat ang araw ay ramdam ko na agad ang bigat na nakapatong sa dibdib ko. Parang kahit huminga ako ay may pumipigil, na tila may kamay na mahigpit na nakasakal sa leeg ko. Ang akala ko noon, kapag nagsimula na akong magtrabaho bilang sekretarya, may halong excitement at saya. Iyong tipong may sense of purpose, may direksyon ang bawat galaw. Pero kabaligtaran ang nangyayari. Sa halip na ginhawa, para akong unti-unting nilulunod sa dami ng responsibilidad.Humiga pa ako sandali, yakap ang malambot na unan, pilit kinukumbinsi ang sarili ko na kahit ilang minuto lang ay pwede pang magpahinga. Ipinikit ko ang mga mata ko, umaasang baka sakaling mawala ang bigat sa pakiramdam ko."Hayst, parang ayokong tumayo," bulong ko sa sarili habang ibinabaon ang mukha sa unan.Tahimik ang kwarto. Ang liwanag ng umaga ay bahagyang sumisilip sa pagitan ng kurtina, gumuguhit ng manipis na linya sa sahig. Ang hangin ay malamig, ngunit hindi

ALEXANDER POV“Your forgotten cousin has been found,” my grandfather began, his voice steady, almost indifferent. “But he was already… a corpse.”For a moment, everything seemed to stop.A cold sensation crept through my body, slow and deliberate, like ice spreading beneath my skin. The air in the room felt heavier, pressing against my chest, making each breath more difficult than the last.No.That couldn’t be right.It was impossible for my forgotten cousin—Carlo—to be dead.“Looks like our enemies are taking a bold turn against us,” my grandfather continued.His words reached my ears, yet they felt distant, as though spoken from the other end of a long, empty corridor. Each syllable echoed, sharp and hollow, until even the act of listening became unbearable.Carlo left the Valderamos clan because he refused to be tied to our business.The Valderamos name had always been associated with excellence in commerce. Across the continent, we were known as one of the most powerful families

AVA POV“It’s done,” sabi niya.Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa kamay ko. May manipis na patong ng ointment na kumikintab sa ilalim ng ilaw, at maayos na nakabalot ang maliit na dressing na tila nagtatangkang itago ang bakas ng sakit. Ang hapdi ay naroon pa rin, mahina ngunit paulit-ulit na nagpapaalala, parang isang lihim na ayaw tuluyang mawala.“I apologize for earlier. I shouldn’t have done that. I was just surprised that you and Ezika got closer. You knew I forbid you from getting close to her.”Nakatitig siya sa akin mula sa kaniyang pagkakaluhod. Ang anggulong iyon, ang posisyong iyon, ay tila kabaligtaran ng lalaking kilala ko. Ang Alexander na laging nasa itaas, laging may kontrol, ngayon ay nasa harapan ko, mas mababa, mas tahimik, at sa pagkakataong ito, mas totoo. Hindi malamig ang boses niya. Ang mga mata niya ay may dalang sinseridad na parang liwanag na unti-unting sumisingaw mula sa makapal na ulap.“May kasalanan din ako,” sagot ko, pilit na pinapanatiling s