FAZER LOGINALEXANDER POVThe courtroom around us became blurry beneath the overwhelming warmth spreading through my chest. The flashing cameras, the loud crying, the endless voices around us faded into the background while Ava wrapped her arms around my waist.Her embrace felt like peace after years of war.Like finally breathing after drowning for too long.Meanwhile, the Reyes family was escorted away by the police one by one.Mr. Santos eventually passed in front of Ava.Their eyes met briefly.Hatred burned within his gaze.But Ava simply stared back at him with empty calmness.No anger.No grief.Nothing.And somehow, that emptiness carried more pain than hatred ever could.I hoped he understood what that look meant.For Ava, he was no longer her father.The paparazzi went completely wild once we stepped outside the courtroom.Questions flew endlessly toward us.“Mr. Valderamos, what can you say about today’s verdict?”“Miss Ava, how do you feel after your father was convicted?”“Is it true
ALEXANDER POVThe following days passed like a violent storm that refused to rest.Everything became suffocatingly busy.The company demanded my attention every single hour. Documents flooded my office desk like endless waves crashing against the shore. Meetings piled one after another, investors demanded updates, and the legal team constantly coordinated with us regarding the Reyes case. On top of that, preparations for my wedding with Ava were slowly approaching.And somewhere in the middle of all that chaos, Ava’s mother was lying in a hospital bed while battling stage three cancer.Life truly had a cruel way of mixing happiness and suffering together.Because of my week-long recovery, the workload I left behind became unbearable. Liam practically turned into my right hand these days. He handled most of the evidence gathering against the Reyes family while Leonard assisted him from the shadows. The two of them worked tirelessly, tracing every hidden crime, every dirty transaction,
AVA POVMukhang nag-alangan si Bella nang matanong ko iyon.Ang mga mata niya ay tila naghahanap ng tamang salitang maaaring bumuo sa wasak naming relasyon bilang magkapatid. Nanginginig ang labi niya habang mahigpit na magkahawak ang mga kamay niya sa harapan niya. Para siyang batang takot mapagalitan matapos makagawa ng pagkakamali, ngunit mas mabigat dito ang emosyon dahil ang kaharap niya ngayon ay hindi lang basta kapatid kundi isang taong matagal nilang sinaktan.“Si ina...” mahina niyang sabi, halos nalunod ng hangin ang boses niya. “Hindi ko alam kung paano sasabihin.”Napakunot-noo ako habang nakatitig sa kaniya.“Anong nangyari sa kaniya?”Biglang bumagsak ang mga luha niya.“May sakit siya!”Napaatras ako nang bahagya nang bigla siyang lumuhod sa harapan ko habang umiiyak. Ang mga hikbi niya ay tila matagal nang kinikimkim, at ngayong nasa harapan niya ako ay para bang tuluyan na iyong kumawala.Agad namang kumilos ang mga tauhan ni Alexander upang ilayo siya sa akin, nguni
AVA POVPagkapasok namin sa villa ay agad akong sinalubong ng malamig ngunit napakapreskong hangin mula sa loob nito. Tahimik ang buong paligid. Walang kahit isang staff na makikita, ngunit halatang inaalagaan ang lugar araw-araw dahil napakalinis ng bawat sulok.Ang sahig ay gawa sa makintab na puting marmol na sumasalamin sa liwanag ng umaga mula sa malalaking glass windows. Ang mga dingding ay kulay cream habang ang mga muwebles ay kombinasyon ng puti at dark wood na nagbibigay ng elegante ngunit komportableng pakiramdam.Sa gilid ng sala ay may malaking bookshelf at isang fireplace na tila ginagamit nila tuwing malamig ang gabi. Ang mahahabang kurtina ay marahang sumasayaw dahil sa hanging nanggagaling sa dagat habang ang tunog ng alon ay mahina naming naririnig mula sa labas.Hindi ito mukhang simpleng bakasyunan lamang.Mukha itong tahanan.At sa hindi maipaliwanag na dahilan, pakiramdam ko ay kabilang ako rito.Pumasok kami sa kusina at agad kong napansin kung gaano ito kalawak
AVA POVBasang-basa pa rin kami ng ulan nang makarating kami sa parking lot. Ang malakas na bagyo kanina ay tila biglang kumalma, para bang napagod na rin ang langit sa pakikiiyak sa amin. Unti-unting nagsilabasan ang mga bituin sa kalangitan habang ang manipis na ulap ay dahan-dahang hinihila palayo ng malamig na hangin.Nakasakay na ako ngayon sa sports car ni Alexander habang inilalagay niya ang mga gamit ko sa likod ng sasakyan. Ang itim niyang kotse ay kumikislap sa ilalim ng ilaw ng poste, basang-basa pa rin ng ulan na tila maliliit na kristal na nakadikit sa katawan nito.Tahimik kong pinagmamasdan si Alexander mula sa loob ng sasakyan.Nakapagpalit na kami ng damit bago umalis. Nakasuot ako ng simpleng beige sweater dress habang nakabalot sa maliit na puting kumot na halos sakto lamang sa katawan ko. Bahagya pa ring basa ang mahaba kong buhok kaya paminsan-minsan ay dumadampi ang malamig na hibla nito sa leeg ko.Si Alexander naman ay nakasuot ng simpleng black long sleeves at
AVA POVApat na araw bago ang gabing ito, pakiramdam ko ay tuluyan nang gumuho ang mundong pilit kong binubuo para sa sarili ko.Matapos akong iwan ni Alexander, wala nang natira sa akin kundi isang pusong wasak at duguan sa sobrang sakit. Para iyong basag na salamin na kahit anong pilit kong buuin ay lalo lamang nadudurog sa bawat paghawak ko.Pinilit kong maging matatag.Pinilit kong sabihin sa sarili ko na kakayanin ko.Pero bawat sulok ng apartment na iyon ay may alaala niya.Ang sofa kung saan minsan niya akong pinatulog sa balikat niya habang nanonood kami ng pelikula. Ang maliit na mesa kung saan niya ako pinilit kumain noong nagkasakit ako. Kahit ang simpleng hangin na pumapasok sa bintana ay tila may dalang alaala ng kaniyang presensya.At iyon ang pinakamahirap.Hindi ang galit niya.Kundi ang pagkawala niya.Hindi ko magawang tawagan si Ethan. Ayokong istorbohin pa siya at lalong ayokong may madamay pa dahil sa gulong nakapaligid sa akin. Nakipaghiwalay na sa akin si Alexan

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





