The Billionaire's Debt-Paid Wife의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

ALEXANDER POV20 Minutes EarlierThe entire venue was drowning in noise.The sound of clinking wine glasses, fake laughter, expensive shoes brushing against marble floors, and the endless conversations of businessmen filled the grand ballroom like a storm trapped inside golden walls. Crystal chandeliers hung from the towering ceiling, casting dazzling lights across the hotel, while classical music echoed softly in the background.Everything looked elegant.Everything looked beautiful.But beneath all that luxury was filth.Greed. Power. Manipulation.People in this kind of world smiled while sharpening knives behind each other's backs.And standing in front of me was one of the people I hated the most.Mr. Yuan Corazon.Ava and Ezika had already slipped away from my surveillance the moment I got cornered into speaking with him. I noticed it immediately. Ava even grabbed the opportunity without hesitation.That woman really had the courage to escape from me.A part of me wanted to go a

ALEXANDER POVAs soon as those words left my mouth, not even a single ounce of regret touched me.The night air drifted around us like a silent witness. The fountain behind us continued to pour endlessly, its water crashing softly against marble, creating a rhythm that blended with the violent pounding inside my chest. Above us, the city glowed like scattered stars fallen onto the earth. Expensive lights from towering buildings flickered in the distance, yet none of them could outshine the woman standing in front of me.Ava.For years, I convinced myself that my heart had already turned into stone.But somehow, she still managed to carve her name into it.I stared at her trembling eyes and finally understood why I could never stay away from her no matter how hard I tried. It felt like an invisible thread had been tied around my ribs the moment she entered my life. Every time I tried to pull away, it only tightened harder until breathing itself became difficult.When Ezika cheated on m

AVA POVNagising ako dahil sa sunod-sunod na ingay mula sa labas ng mansion. Mabibigat na tunog ng makina ang umaalingawngaw sa umaga, kasabay ng mahinang pag-uusap ng maraming tao. May kung anong kalansing ng bakal at pag-atras ng malalaking truck na tila ba may malaking proyekto sa labas ng bahay.Dahan-dahan akong napamulat habang nakatitig sa puting kisame ng kwarto. Bahagyang kumikirot ang sentido ko, hindi dahil sa puyat kundi dahil sa walang tigil na pag-ikot ng isip ko tungkol sa nangyari kagabi.Parang panaginip lang.Ang malamig na hangin sa hotel garden. Ang ilaw mula sa fountain na kumikislap sa tubig. Ang titig ni Alexander na para bang ako lang ang nakikita niya sa buong mundo.At higit sa lahat...Ang pagtatapat niya.Ang paghalik niya sa'kin.Dalawang beses.Napapikit ako habang nararamdaman muli ang init sa pisngi ko. Kahit pilitin kong maging kalmado, para pa ring may maliliit na paru-parong kumakawala sa loob ng dibdib ko."May ganap ba ngayon? Bakit parang ang dami

AVA POVNapansin agad ni Alexander ang bahagyang panginginig ng mga kamay ko habang papalapit kami sa café. Mahigpit ang hawak niya sa palad ko, para bang alam niyang anumang oras ay maaari akong mabasag na parang manipis na salamin.“Do you still want to go?”Napalunok ako. Biglang nanuyo ang lalamunan ko habang nakatitig sa malaking salamin ng café na nagrereflect sa aming dalawa. Sa loob ay may maiinit na ilaw, marahang tugtog ng piano, at mga taong abala sa sarili nilang buhay. Napakapayapa ng lugar, pero kabaligtaran iyon ng kaguluhang bumabagabag sa dibdib ko.Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kapag tuluyan ko nang hinarap ang sarili kong mga magulang. Ilang taon kong inisip ang sandaling ito. Paulit-ulit kong iniimagine kung ano ang sasabihin ko kapag nakita ko silang muli matapos nila akong pabayaan at ipagpalit sa isang mayamang lalaki kapalit ng kanilang utang. Sa bawat gabing umiiyak ako nang tahimik, lagi kong tinatanong ang sarili ko kung may kahit katiting bang pagsi

AVA POV Unti-unti kong inimulat ang mga mata ko habang marahang humahaplos sa balat ko ang malamig na hangin mula sa aircon. Mahinang ugong nito ang tanging tunog na bumabalot sa buong kwarto, habang ang sinag ng araw ay pilit na lumulusot sa manipis na kurtina at gumuguhit ng gintong liwanag sa sahig. Tahimik ang paligid, ngunit hindi iyon iyong klase ng katahimikan na nakakabingi. Isa itong payapang katahimikan na matagal ko nang hindi nararanasan. Napakurap ako habang dahan-dahang bumangon mula sa kama. Doon ko lang napagtanto na nakatulog pala ako mula pa kahapon. Marahil dala iyon ng sobrang pagod at emosyon na ilang araw ko nang kinikimkim sa dibdib. Naalala kong inuwi ako ni Alexander dito kagabi. Maingat niya akong pinasok sa kwarto ko na para bang isa akong bagay na maaaring mabasag sa isang maling galaw. Pagkahiga ko ay hindi ko na namalayang tuluyan na pala akong nalunod sa antok. Napahikab ako habang iniunat ang likod at mga braso ko. Bahagyang pumikit ang mga mata ko da