มุมมองของออเรเลียวิตตอริโอกำลังรอคำตอบจากฉัน แต่คำตอบของฉันไม่เคยชัดเจนเท่านี้มาก่อน "ไม่"คำสั้นๆ เพียงคำเดียว แต่มันทำให้ปลายสายเงียบกริบดุจป่าช้า ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงของวิตตอริโอก็ดังกลับมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูวิปริต"ไม่เหรอ?" เขาอุทานซ้ำ "ออเรเลีย เธอจะใจจืดใจดำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?""ใจจืดใจดำงั้นเหรอ?" ฉันเหยียดหยัน "วิตตอริโอ ฉันว่าคุณคงเข้าใจความหมายของคำนั้นผิดไปไกลเลยล่ะ""ได้... ได้เลย" เสียงของวิตตอริโอเริ่มฟังดูเหมือนคนเสียสติ "ถ้าเธอเลือกที่จะเกลียดฉัน ก็เอาเลย""ต่อให้มันคือความเกลียดชัง ฉันก็จะทำให้เธอจำฉันไปจนวันตาย" น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความคลั่ง "เธอจะไม่มีวันสลัดฉันพ้นหรอกออเรเลีย ไม่มีวัน"คำพูดเหล่านั้นมันทำให้เส้นความอดทนของฉันขาดผึง "จำคุณงั้นเหรอ?" ฉันหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงที่กลวงเปล่าและไร้ชีวิต "วิตตอริโอ คุณกำลังจมปลักอยู่กับความเพ้อเจ้อที่ว่าตัวเองยังมีความสำคัญอยู่อีกงั้นเหรอ?""เธอหมายความว่ายังไง?""คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจอ่อนงั้นเหรอ?" ฉันเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเส้นขอบฟ้าของเมืองชิคาโก "คุณคิดว่าฉันจะรามือให้คุณ
Read more