All Chapters of ของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงจากปลายสายเงียบสนิทฉันได้ยินเสียงพูดคุยอู้อี้ดังมาจากห้องทำงานของโอไรออน และเสียงเก้าอี้ขูดไปมากับพื้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังติดประชุมอยู่ สายของฉันคงไปขัดจังหวะเรื่องสำคัญเข้า"เลิกประชุม" เสียงของโอไรออนดังแทรกขึ้นมา ทุ้มต่ำและเด็ดขาด "ทุกคนออกไปให้หมด"เสียงฝีเท้าค่อย ๆ จางหายไป ตามมาด้วยเสียงประตูถูกปิดลง ตอนนี้เหลือเพียงแค่เราสองคน"สามปีแล้วนะ ออเรเลีย" น้ำเสียงของโอไรออนเย็นราวกับน้ำแข็ง "สามปีแล้วตั้งแต่ที่คุณยอมเป็นศัตรูกับพวกตระกูลมอเรตติเพื่อปกป้องไอ้สารเลวนั่น แล้วตอนนี้คุณเพิ่งจะโทรมา? คุณจะจำชื่อผมได้ก็ต่อเมื่อโลกกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้าเท่านั้นเหรอ?"ฉันหลับตาลง ปล่อยให้ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาเราเติบโตมาด้วยกัน โอไรออนมักจะคอยเดินตามหลังฉันเสมอ เป็นเหมือนอัศวินผู้ภักดีที่คอยปกป้องเจ้าหญิงของเขา เขาถึงขั้นปฏิเสธโรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด เพื่อตามมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับฉันแต่สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนั้น คือการหลบหนีจากครอบครัว หนีจากชะตากรรมที่ถูกลิขิตไว้ให้ฉัน ฉันตกหลุมรักวิตตอริโอ เขาคือผู้ชายที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงคืนที่เราเรียนจบ โอไรออนสารภาพรัก

"เธอทำแบบนี้กับคาริน่าเองนะ" วิตตอริโอเอ่ย เสียงของเขาต่ำพร่าอย่างน่ากลัว "ในฐานะสามีของเธอ นี่คือหนี้ที่ฉันต้องเป็นคนชดใช้"คำพูดของเขาฟาดฟันลงมาที่ฉันราวกับสายฟ้าแลบเขาจะ "ช่วย" คาริน่าจริง ๆ งั้นเหรอ?ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายที่ฉันรัก ผู้ชายที่ฉันเรียกว่าสามี กลับพูดจาที่ดูหมิ่นและเหยียดหยามศักดิ์ศรีของฉันได้ถึงเพียงนี้เสียงของฉันสั่นเครือ "คุณคิดว่าฉันวางยาเธอ... เพียงเพื่อจะมายืนดูคุณมีเซ็กส์กับเธองั้นเหรอ?""พอได้แล้ว!" วิตตอริโอคำราม "อย่ามาใช้คำพูดสกปรก ๆ แบบนั้น!"บนเตียง คาริน่ายื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะหน้าอกของวิตตอริโอ ร่างกายของเขาเกร็งเขม็งเมื่อสัมผัสถูกตัวเธอ"วิตตอริโอคะ... ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย... ฉันยอมให้คุณทรยศครอบครัวไม่ได้" เสียงของคาริน่าแผ่วเบาแต่ยั่วยวน "คุณควรจะกลับไป... ฉันผ่านมันไปเองได้..."นิ้วมือของเธอลากไล้ลงมาตามแผงอกของเขา ลมหายใจของวิตตอริโอเริ่มติดขัด"ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน" วิตตอริโอพูดพลางกุมมือเธอไว้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร "ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของยัยนั่น ออเรเลียควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง"คาริน่าทำเป็นผลักไสเขาออกไป แต

วิตตอริโอจ้องมองฉันด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาทร "ลงมือ"ก่อนที่ฉันจะได้ทันตั้งตัว เชือกที่หยาบกร้านก็รัดเข้าที่ข้อมือ ฉันถูกลากออกไปที่ลานหลังบ้าน"วิตตอริโอ!" ฉันพยายามดิ้นรน "คุณจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้!" แต่เขาหันหลังกลับไปแล้ว เขาโอบกอดคาริน่าเดินกลับเข้าข้างในบ้านโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเพียะ! เสียงแส้แหวกอากาศฟาดลงมา การโบยครั้งแรกฉีกผิวหนังที่แผ่นหลังของฉันจนเปิดออก ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนได้รสเลือด ฉันปฏิเสธที่จะกรีดร้อง แส้ครั้งที่สองตามมา ตามด้วยครั้งที่สาม เลือดไหลรินลงมาตามแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตสีขาวโชกไปด้วยสีแดงฉานพอถึงทีที่สิบ ร่างกายของฉันก็เริ่มชาหนึบ หลังจบทีที่สิบสาม แผ่นหลังของฉันแหลกเหลวเป็นก้อนเนื้อและเลือด ขาของฉันหมดแรง ฉันทรุดฮวบลงท่ามกลางกองเลือดของตัวเอง ก่อนที่สติจะดับวูบลง ฉันเห็นคาริน่ายืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสอง บนใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ เธอชนะแล้วสามวันต่อมา เสียงโทรศัพท์ที่ดังลั่นทำให้ฉันสะดุ้งตื่น ฉันพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง"ออเรเลีย?" เสียงของโอไรออนเต็มไปด้วยความกัง

มุมมองของวิตตอริโอบนสุดของกองเอกสารคือจดหมายฉบับหนึ่ง ลายมืออันสละสลวยของออเรเลียเขียนไว้บนหน้าซองว่า: "จดหมายสั่งลาแด่วิตตอริโอ"จดหมายสั่งลางั้นเหรอ? ผมแค่นหัวเราะ ออเรเลียกับละครบทโศกเฮงซวยของเธอผมฉีกซองจดหมายออก กวาดสายตามองบรรทัดแรก และรอยยิ้มบนใบหน้าของผมก็เลือนหายไปทันที "กว่าคุณจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฉันคงจะตายไปแล้ว"อะไรนะ? มือของผมเริ่มสั่น ผมฝืนอ่านต่อไป"คืนนี้ เมื่อสามเดือนก่อน ฉันถูกยิงสิบสามนัดที่ท่าเรือ หมอบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ฉันรอดมาได้ แต่ตอนที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ฉันไม่ได้คิดถึงความตายเลย ฉันคิดถึงแต่คุณ""ฉันคิดถึงคืนนั้นเมื่อสามปีที่แล้ว วิตตอริโอ... ฉันไม่ใช่คนวางยาคุณ ฉันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่งที่ได้รับข้อความว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย ฉันรีบไปช่วยคุณโดยไม่หยุดคิดเลยสักนิด"ถ้อยคำเหล่านั้นฟาดใส่ผมราวกับถูกต่อยเข้าจังๆ เมื่อสามปีที่แล้ว... เธอไม่ได้วางยาผมงั้นเหรอ?"ตอนที่ฉันเห็นคุณถูกยาพิษ เห็นความปรารถนาในดวงตาของคุณ ฉันคิดว่านั่นคือความรัก ฉันคิดว่าการมอบร่างกายให้คุณจะช่วยชีวิตคุณได้ และจะชนะใจคุณได้ในที่สุด""แต่ฉันคิดผิด สายตาที่คุ

มุมมองของออเรเลียโอไรออนเดินตามพ่อของฉันไปอีกทาง ฉันสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในบทสนทนาของพวกเขา "ทันทีที่การหย่าของออเรเลียมีผลสมบูรณ์ เราจะจัดงานแต่งงานกันครับ" เสียงของโอไรออนทุ้มต่ำและหนักแน่น "ผมรอเธอมาเจ็ดปีแล้ว รอต่ออีกไม่กี่เดือนไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย"พ่อของฉันพยักหน้า แววตาฉายความพึงพอใจ "ดี... แต่ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวฉันตอนอยู่ที่ตระกูลฟัลโคน" น้ำเสียงของพ่อแปรเปลี่ยนเป็นอันตราย "ลูกสาวฉันกลับบ้านมาในสภาพที่เหมือนวิญญาณ และยังมีรอยแส้ที่แผ่นหลังนั่นอีก"ฉันเห็นสีหน้าของโอไรออนมืดมนลงทันที เขาเหลือบมองมาที่ฉันอย่างลังเล "บอกมา" พ่อสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ "ในฐานะพ่อ ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้"โอไรออนสูดลมหายใจลึก "วิตตอริโอให้เธอรับโทษตามกฎของตระกูล... โบยสิบสามทีครับ"บรรยากาศในห้องนั่งเล่นพลันเย็นเฉียบจนเป็นน้ำแข็ง แม่ของฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจ มือยกขึ้นปิดปากตัวเอง เลือดในกายของพ่อสูบฉีดจนใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่เยือกเย็นและน่าสยดสยอง ไฟสังหารปะทุขึ้นในดวงตาของท่าน"อะไรนะ?" พ่อคำรามเสียงต่ำเหมือนสัตว์ป่า "มัน