All Chapters of นาทจะหย่ากับพี่พร้อม: Chapter 21 - Chapter 30

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า สาดผ่านผ้าม่านสีขาวนวล ละลายความเย็นของห้องนอนด้วยไออุ่นละมุน พี่พร้อมลืมตาตื่นขึ้นมาเงียบ ๆ ก่อนจะหันหน้ามองคนข้างกาย คนที่เมื่อคืนเขายังไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะนงนาทยังคงหลับตาพริ้ม แพขนตายาวเรียงสวยทอดอยู่บนใบหน้าสวยหวานที่มีรอยช้ำจาง ๆ จากน้ำตาเมื่อคืนพี่พร้อมไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าแค่การพลิกไหล่เบา ๆ จะทำลายความสงบเล็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเธอเมื่อคืนก่อนนอน นงนาทเอาหมอนข้างมายัดไว้ตรงกลางเตียง เหมือนเป็นกำแพงเงียบ ๆ ที่กั้นเขาออกจากพื้นที่ของเธอ และเขาก็เคารพมัน ไม่ข้าม ไม่ล้ำเส้น ไม่แตะต้องอะไรเลยนอกจากความรู้สึกผิดของตัวเองแต่ตอนนี้ เจ้ากำแพงนุ่มๆนั้นกลับถูกเบียดให้ตกลงข้างเตียงโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว เพราะในความเงียบของกลางดึก นงนาทขยับตัวเข้ามาชิดไหล่พี่พร้อมทีละน้อยก่อนจะซุกกายเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาทั้งคืนพี่พร้อมมองภาพนั้นเงียบ ๆ มือหนึ่งของเธอวางพาดบนอกเขา หัวใจของเขากำลังเต้นอยู่ใต้ปลายนิ้วของนงนาท แววตาของพี่พร้อมเต็มไปด้วยความหลงใหล เขามองใบหน้าหวานของภรรยาที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างเงียบ ๆใบหน้าของเธอใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใ

ตัดภาพมาที่ห้องรับรองผู้ป่วยในโรงพยาบาลเอกชนย่านใจกลางเมือง บรรยากาศสงบ สะอาด และอบอุ่นไปด้วยแสงแดดอ่อนๆจากกระจกบานใหญ่พี่พร้อมนั่งพิงพนักเก้าอี้ตัวหนา มือถือวางไว้บนตัก ข้างตัวคือปริมที่เพิ่งออกมาจากห้องตรวจ ทั้งสองนั่งเงียบกันพักหนึ่งก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ปริมหิวมั้ย จะกินข้าวก่อนกลับบ้านหรือเปล่า?” หญิงสาวหันมาหาเขาและยิ้มให้“หิวสิ ปริมหิวมากเลย” เธอพูดพร้อมกับแตะหน้าท้องเบา ๆ “เจ้าตัวเล็กเหมือนจะหิวแทนปริมอีกคน”พี่พร้อมหัวเราะเบา ๆ ขณะหยิบขวดน้ำจากโต๊ะมาส่งให้“งั้นเดี๋ยวพร้อมพาไปกินข้าวก่อนกลับดีมั้ย?”ปริมส่ายหน้านิดหน่อย แต่ยังคงยิ้มอยู่“ไม่ต้องหรอก พร้อมไปทำธุระก่อนก็ได้ เดี๋ยว ปริม นั่งแท็กซี่กลับเอง”“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวพร้อมไปส่งเอง จะได้แวะซื้อของกินไปไว้ให้ที่บ้านด้วย ปริมกำลังท้องอยู่ ต้องดูแลตัวเองมากกว่านี้นะ”หญิงสาวชะงักเล็กน้อย มองหน้าเขานิ่ง ก่อนจะหลุบตาลง “ปริมอยู่บ้านคนเดียว มีแม่บ้านอยู่ด้วยอีกสามคน”“อ๋อ ค่อยยังชั่ว ตอนแรกพร้อมนึกว่าปริมอยู่คนเดียว ยังแอบห่วงอยู่เลย”ปริมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย“ขอบคุณมากนะพร้อม ที่ช่วยเหลือปริมในวันนี้ ขอบคุณจริง

หลายวันผ่านไปเสียงสะอื้นเบา ๆ ของพี่พร้อมดังสั่นอยู่ในความเงียบของห้องนอนที่เคยอบอุ่น แต่บัดนี้ว่างเปล่าอย่างเจ็บลึก เขานั่งกอดหมอนของนงนาทแน่น กลิ่นจาง ๆ จากแชมพูของเธอยังติดอยู่ที่ปลอกหมอน ทำให้หัวใจเขายิ่งเจ็บยิ่งทรมานคำพูดนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ความจริงข้อนี้กระแทกเข้ากลางความรู้สึกหนักหน่วงในขณะที่เขากำลังจมกองอยู่กับความเสียใจ นงนาทกลับต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ของร่างกายในทุกย่างก้าว โดยที่ไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง“นาทกำลังท้อง…ห้าเดือนแล้ว…”ความจริงข้อนี้กระแทกใจเขาหนักหนา ตอนนี้นาทกำลังเผชิญการเปลี่ยนแปลงของร่างกายทุกวัน โดยไม่มีเขาอยู่เคียงข้างเลย“เวลาแพ้ท้องใครจะคอยลูบหลังให้ ใครจะเป็นคนเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แช่ตอนปวดเมื่อยทั้งตัว? ใครจะตื่นกลางดึกมาเปิดประตูห้องน้ำให้ตอนลุกไปอาเจียน?““อีกไม่นานนาทจะเริ่มเดินช้าลง เท้าจะบวม รองเท้าที่ใส่ประจำอาจใส่ไม่ได้อีกแล้ว“ เขารู้เพราะเขาเคยอ่าน เคยอ่านอย่างละเอียดเพื่อเตรียมตัวเป็นคุณพ่อ“ใครจะคอยจูงมือเวลาเดินลงบันได ถ้าท้องโตมากกว่านี้ เวลาจะหยิบจับของบนชั้นสูง นาทต้องเขย่งเท้าด้วยท่าทางที่ค่อนข้างอันตราย“

กระทั่งมื้อเช้าผ่านพ้นไปด้วยบรรยากาศที่แม้จะไม่อ่อนหวานนัก แต่ก็ไม่ตึงเครียดจนหายใจไม่ออก ปู่ภูภูมิก็วางช้อนลงกับจานอย่างเงียบ ๆชายชราลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง แล้วหยิบไม้เท้าแกะสลักคู่ใจที่วางพิงข้างโต๊ะ“ปู่ว่าปู่ขอตัวไปเดินย่อยที่สวนข้างหลังสักพักนะลูก อากาศเช้าแบบนี้เหมาะกับคนแก่จะเดินดูต้นพุทธซะหน่อย” เขาพูดเรียบ ๆ พลางปรายตามองหลานเขยกับหลานสาวที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม“ไอ้หนู ถ้าง่วงก็นอนนี่แหละนะ ไม่ต้องขับรถหรอก มันอันตราย เดี๋ยวนังหนูเป็นหม้าย ฮ่าๆๆ”“คุณปู่!!” นงนาททำเสียงดุให้คุณปู่อย่างไม่จริงจังนัก “พร้อมง่วงค่ะคุณปู่ ง่วงมากเลย เหมือนตาจะปิดเลยค่ะ” ได้ทีพี่พร้อมก็เอาใหญ่เลย เพราะอยากอยู่ใกล้ๆเมีย เนื่องจากห่างกันหลายวันไม่มีเวลาให้นงนาทได้นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองมากนัก เพราะแม้หัวใจจะลังเลแค่ไหน สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป เธอยังรักเขา รักอย่างไม่มีเงื่อนไข รักอย่างไม่รู้จะหยุดรักยังไง และเหนือสิ่งอื่นใด เขาคือพ่อของลูกหลายวันที่ผ่านมา นงนาทใช้เวลาอยู่กับการทบทวนทุกสิ่งด้วยเหตุและผล เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็เป็นอดีตของพี่พร้อม และเธอกับ

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างมั่นคงจนกระทั่งอายุครรภ์ของ นงนาท ล่วงเข้าสู่เดือนที่ 7 ทว่าแทนที่อาการแพ้ท้องจะทุเลาลงเหมือนที่คุณแม่ท่านอื่นเป็น นงนาทกลับต้องเผชิญกับพายุทางร่างกายที่โหมกระหน่ำหนักยิ่งกว่าช่วงแรกเสียอีก อาการเวียนศีรษะจู่โจมเธอทุกครั้งที่ขยับกาย กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เคยหลงใหลกลับกลายเป็นกลิ่นฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน แม้แต่กลิ่นข้าวหุงสุกใหม่ๆ ก็ยังทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบขาดใจ แต่สิ่งที่ร้ายแรงกว่ากายคือ พายุอารมณ์ ที่แปรปรวนจนบางครั้งเธอก็แอบตกใจในความเปราะบางของตัวเอง ท่ามกลางความอ่อนไหวนี้ แม้รอยร้าวในอดีตกับพี่พร้อมจะได้รับการประสานด้วยความเข้าใจและการให้อภัยจนเธอกลับมาสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่ลึกๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ สถานที่ที่เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจที่สุดกลับไม่ใช่คฤหาสน์หรูหราที่ไหน แต่เป็นบ้านหลังเดิม บ้านที่เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตเธอ บ้านที่เคยมีกลิ่นอายความรักของ พ่อเด่นภูมิและแม่อรอนงค์ ผู้ล่วงลับ ในคืนหนึ่งที่แสงจันทร์นวลตาลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา นงนาทนั่งพิงหมอนอยู่ที่หัวเตียงด้วยท่าทางอิดโรย มือบางลูบไล้หน้าท้องที่กลมกลึงนูนเด่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ด