บททั้งหมดของ อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ: บทที่ 121 - บทที่ 130

บทที่ 60: การเล่นตลกของโชคชะตาบรรยากาศยามหัวค่ำเงียบสงบและร่มรื่น เมิ่งซีเดินเกาะกุมมือกับไป๋อวี้เฉิน ลัดเลาะไปตามทางเดินหินในสวนสวยเพื่อมุ่งหน้ากลับเรือนนอน หญิงสาวลอบมองทิวทัศน์รอบกายพลางคิดประหลาดใจเหตุใดค่ำคืนนี้ สวนพฤกษาที่นางเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงได้ดูงดงามตระการตาและน่ามองกว่าปกติยิ่ง

บทที่ 62: เบาะแสจากอดีตเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าครึ่งปี...หลังจากที่ขวัญพยายามค้นหาทุกวิถีทางเพื่อกลับไปหาเขา แม้กระทั่งใช้วิธีสิ้นคิดอย่างการปลิดชีพตัวเอง ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงรอยน้ำตาและความเจ็บปวดแสนสาหัสของครอบครัวที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เธอจึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากร

บทที่ 64: การจากลาที่ไร้ปาฏิหาริย์ลุงเหล่าไป๋ไขกุญแจทองเหลืองที่ดูเก่าแก่ก่อนจะผลักบานประตูไม้แกะสลักให้เปิดออก กลิ่นอายของไม้กฤษณาและเครื่องหอมจางๆ ที่ขวัญจำได้ติดจมูกพุ่งเข้าปะทะใบหน้าทันที หญิงสาวก้าวเข้าไปในห้องอย่างเลื่อนลอย ราวกับเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านไปไม่มีผลต่อสถานที่แห่งนี้เลยทุกอย่างถูกว

บทที่ 66: ฮูหยินที่หวนคืนแสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่าง ขับไล่ความมืดมิดและเงียบเหงาที่ปกคลุมเรือนนอนแห่งนี้มาตลอดหกเดือนให้มลายหายไปขวัญฤทัยในร่างของเมิ่งซีค่อยๆ ขยับตัวตื่น สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือวงแขนแกร่งที่กอดนางเอาไว้แน่น และลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บริเวณหน้าผาก เมื่อเงยหน้าขึ้น นา

บทที่ 68: พันธนาการแห่งรักราตรีเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วจวนตระกูลไป๋ ทว่าภายในเรือนนอนใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากถ่านในเตาผิง แสงเทียนวับแวมส่องกระทบผ้าม่านแพรไหมสีนวลที่พลิ้วไหวตามแรงลมเมิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงกว้าง นางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ใบย่อมที่ติดตัวมาจากโลกอนาคตขึ้นมาเปิดออก ท่ามกลางสายตาใคร่