All Chapters of อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 50: ไฟแค้นที่เริ่มคุกรุ่นไป๋อวี้เฉินสั่งคนสนิทให้นำม้าไปผูกไว้ท้ายรถม้า ก่อนจะก้าวตามเมิ่งซีขึ้นไปบนห้องโดยสาร ทันทีที่บานประตูไม้ปิดลง วงแขนแกร่งก็รวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดแน่น ชายหนุ่มซบใบหน้าลงกับไหล่ลาด ซึมซับความอบอุ่นจากนางเพื่อระงับโทสะที่ยังคุกรุ่น“ท่านพี่... ข้าหายใจไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ

บทที่ 52: จุดจบของคนพาลช่วงสายของวันนั้น ถนนสายหลักในเมืองเจียงหนานคึกคักเป็นพิเศษ เสียงฆ้องรัวแจ้งข่าวดังนำขบวนรถลากที่บรรทุกกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคน พวกเขาถูกมัดมือไพล่หลัง มีป้ายไม้ห้อยคอระบุความผิดชัดเจนว่า โจรลอบวางเพลิงหมิงซาน ควบม้านำขบวนด้วยท่วงท่าองอาจ เขาประกาศความผิดของนักเลงกลุ่มรังหมาป่

บทที่ 54: คำสารภาพรักที่เอ่อล้นความเร่าร้อนบนเตียงกว้างเพิ่งผ่านพ้นไป ทว่าเปลวไฟในกายของ ไป๋อวี้เฉิน กลับไม่มีท่าทีจะมอดดับ ความกังวลที่จะเสียนางไปในอดีตถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและต้องการครอบครองอย่างไม่สิ้นสุดชายหนุ่มช้อนร่างบางที่กำลังอ่อนแรงขึ้นแนบอก เขาพานางก้าวออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องอาบน้ำส่ว

บทที่ 56: คำเยาะหยันของงูพิษบรรยากาศในจวนตระกูลไป๋ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเหล่าผู้อาวุโสจากเรือนบรรพบุรุษรุดมายังเรือนใหญ่ทันทีที่ทราบข่าว พยานปากเอกอย่างแม่ครัวที่สารภาพทั้งน้ำตา ประกอบกับเศษซากพิษที่เหลืออยู่ในถ้วยรังนก ทำให้ทุกสายตาที่มองมายัง เมิ่งซี เต็มไปด้วยความรังเกียจ“การวางยาแม่สามี

บทที่ 58: กรงขังที่เปิดออกไป๋อวี้เฉินสาวเท้าเร่งรีบไปตามทางเดินในจวน ระยะทางที่เคยสั้นกลับดูยาวไกลอย่างน่าประหลาด ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาซ่อนความคลุ้มคลั่งไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น กลัวเหลือเกินว่าสตรีในห้องจะทนแรงกดดันไม่ไหว จนตัดสินใจใช้ ‘หยกข้ามมิติ’ หนีหายไปตลอดกาล“เปิดประตู!” เขาตวาดสั่งทหารยาม