บททั้งหมดของ อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ: บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่ 24 : การรวมพลแก๊งหลงยุคเมื่อหลินเวยและเยว่เฉินเดินทางมาถึงภัตตาคารชื่อดังอันดับหนึ่งของเมืองหลินอัน เถ้าแก่ร้านก็รีบออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม และนำทางพวกเขาก้าวขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นโซนห้องรับรองส่วนตัวระดับวีไอพีทันทีที่บานประตูไม้แกะสลักถูกเปิดออก หลินเวยที่เตรียมจะฉีกยิ้มทักทายเพื่อนสาวท

บทที่ 26 : วิญญาณแม่ค้าหน้าเลือดคำว่า 'สถานะ' และ 'ไม่มีสิทธิ์' ที่ลี่เสวี่ยเหยียนจงใจกระซิบเยาะเย้ยกรีดลึกลงไปในใจของหลินเวย ทว่าแทนที่หญิงสาวจะปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลริน นางกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กดข่มความเจ็บปวดเอาไว้ให้ลึกที่สุด แล้วสับสวิตช์สวมวิญญาณ 'เถ้าแก่เนี้ยหน้าเลือด' ในเสี้ยววิน

บทที่ 27 : รอยร้าวระหว่างตระกูลเช้าวันรุ่งขึ้น หลินเวยตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่เบ้าตาดำคล้ำราวกับหมีแพนด้า ร่างกายอ่อนล้าเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆภาพใบหน้าหล่อเหลาที่ตื่นตระหนกของเยว่เฉิน และเรื่องการหมั้นหมายของเขากับคุณหนูลี่ วนเวียนรบกวนจิตใจของนางจนไม่สามารถข่

บทที่ 28 : หัวใจที่สั่นไหวของบุรุษแดนใต้แสงจันทร์สาดส่องกระทบรอยยิ้มบางๆ ของหลินเวย ภาพนั้นงดงามและดูเป็นธรรมชาติเสียจน ไป๋อวี้เฉิน รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เคยเย็นชาของตนเอง... กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงนานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกถูกตาต้องใจสตรีใดเช่นนี้ แม้ที่ผ่านมาในเมืองเจียงหนานจะมีสตรีรู

แต่เมื่อสักครู่ หลังจากที่เขาได้เห็นการเผชิญหน้าระหว่างหลินเวยกับฮูหยินผู้เฒ่าเยว่ ภาพในหัวของเขาก็ประกอบเข้าหากันจนสมบูรณ์... ไม่ผิดแน่ ปัญหาภายในจวนแม่ทัพคือสาเหตุหลัก แววตาและคำพูดจิกกัดเหล่านั้น บ่งบอกชัดเจนว่าอดีตแม่สามีจงเกลียดจงชังหลินเวยเข้ากระดูกดำพอตระหนักถึงจุดนี้ ความรู้สึกชื่นชมในตัวสต