บททั้งหมดของ อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ: บทที่ 41 - บทที่ 50

‘ฉันควรจะเขียนจดหมายตอบกลับไปหาเขาดีไหม? หรือจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปดี?’ หลินเวยคิดวนไปวนมาจนคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเยว่เฉินนั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและอุปสรรคมากมายเหลือเกิน ทั้งอดีตแม่สามีที่คอยจ้องจะจับผิด ทั้งว่าที่คู่หมั้นลูกสาวเสนาบดีที่จ้องจะเสียบแทนที่... นางควรจ

เสี่ยวชุ่ยเองก็หน้าเสียไม่แพ้กัน นางรีบประคองแขนผู้เป็นนายไว้แน่น "เถ้าแก่เนี้ยใจเย็นๆ ก่อนนะเจ้าคะ! ข้าน้อยก็เพิ่งได้ยินพร้อมกับท่านนี่แหละ... เดี๋ยวข้าน้อยจะรีบวิ่งไปสืบข่าวที่จวนแม่ทัพให้รู้แน่ชัดเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!"หลินเวยยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ สองมือของนางกุมเข้าหากันแน่นจนสั่นเท

หลินเวยหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาให้มารดาของอดีตสามีอย่างเบามือ นางนั่งอยู่เป็นเพื่อน คอยพูดคุยปลอบประโลมด้วยความใจเย็น จนกระทั่งฮูหยินผู้เฒ่ายอมอ้าปากรับโจ๊กและยอมกลืนยาขมๆ ลงคอแต่โดยดีการที่มีหลินเวยมานั่งเคียงข้าง คอยรับฟังความอัดอั้นและพูดคุยด้วยในยามที่จวนแม่ทัพไร้ซึ่งที่พึ่งพิง ทำให้ฮูหยิน

บทที่ 34 : หนังสือหย่าที่ไร้ความหมายเยว่เฉินจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะขาดผึงและไฟปรารถนาจะลุกลามจนหยุดตัวเองไม่อยู่ชายหนุ่มรั้งร่างบางที่กำลังหอบหายใจกระเส่าเข้ามากอดแนบอกแน่น ซุกใบหน้าลงกับไหล่เนียน สูดดมความหอมที่คุ้นเคยเพื่อดับความรุ่มร้อนในกาย เสียงทุ้มแห

บทที่ 35 : สามีจอมตื๊อหลังจากเคลียร์ใจและปลอบประโลมฮูหยินผู้เฒ่าจนนางสงบลงและผล็อยหลับไป ฟ้าข้างนอกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทึมๆ ของยามพลบค่ำ หลินเวยขยับตัวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เตรียมตัวจะเดินทางกลับบ้านตระกูลหลินทว่า... ทันทีที่นางก้าวเท้าจะเดินออกจากเรือน ท่อนแขนแกร่งของเยว่เฉินก็คว้าข้อมือ