บททั้งหมดของ อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ: บทที่ 61 - บทที่ 70

นางมีเรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกดัดเป็นลอนใหญ่ ปล่อยสยายยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มด้วยสีสันที่เข้มจัด เปลือกตาถูกทาด้วยสีดำและมีกากเพชรระยิบระยับ ริมฝีปากถูกทาด้วยสีแดงสด ทว่าสิ่งที่ทำให้บ่าวไพร่ของเขาถึงกับตกตะลึงจนเสียอาการ คืออาภรณ์ที่นางสวมใส่เสื้อท่อนบนของนางเป็นเพียงเศษผ้าสีดำม

บทที่ 3: ไร้ที่ไปเสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องกังวานในห้องพักค่อยๆ ขาดห้วงและเบาบางลงเหลือเพียงเสียงสูดน้ำมูก หญิงสาวใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ ดวงตาที่เคยกลมโตบัดนี้บวมช้ำจนแดงก่ำ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ารูปเข้ารอยไป๋อวี้เฉินไม่ได้เอ่ยเ

บทที่ 5: สตรีที่ไม่อาจคาดเดาแสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยม รถม้าคันหรูของตระกูลไป๋ถูกเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไกลอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบรถม้าในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดแปลกประหลาด‘หมิงซาน’ ผู้คุ้มกันฝีมือฉกาจเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อเห็นเจ้านายของตนเ

บทที่ 7: ของวิเศษจากต่างแดนและเมืองหยางโจวระหว่างที่รถม้ากำลังแล่นไปตามเส้นทาง ไป๋อวี้เฉินก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้มลงไปหยิบห่อผ้าที่วางอยู่ใต้เบาะที่นั่ง ก่อนจะยื่นส่งไปตรงหน้าสตรีฝั่งตรงข้าม“ข้าเกือบจะลืมไป สิ่งเหล่านี้คือข้าวของที่ติดตัวเจ้ามาเมื่อวาน ข้าให้คนเก็บรวบรวมมาให้ครบถ้วนแล้ว

บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอในระหว่างที่เมิ่งซีกำลังยืนเลือกตำราอยู่เงียบๆ มุมหนึ่งของร้านหนังสือ จู่ๆ ก็มีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดขวางทาง เขาเป็นบุรุษรูปงามที่สวมใส่อาภรณ์หรูหราฟู่ฟ่านัยน์ตาของเขาทอดมองมาที่นาง ท่าทางกรุ้มกริ่มและรอยยิ้มที่ส่งมานั้น ฉายแววเจ้าสำราญอย่างไม่ปิดบังเมิ่งซีปร