บททั้งหมดของ อดีตสามี... ปล่อยข้าไปเถอะ: บทที่ 71 - บทที่ 80

บทที่ 11: สัญญาว่าจ้างกับสีผมประหลาดภายในห้องพักที่เงียบสงบ มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันที่ส่องสว่าง ไป๋อวี้เฉินนั่งหลังตรงอยู่เบื้องหลังโต๊ะหนังสือ มือหนาจับพู่กันตวัดเขียนข้อความลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่วเพื่อร่างสัญญาตามที่ตกลงกันไว้ในขณะที่กำลังเขียนอยู่นั้น นัยน์ตาคมเข้มก็อดไม่ได้ที่จะลอบชำเลือง

บทที่ 13: คิดถึงบ้านเมื่อกลับมาถึงห้องพัก เมิ่งซีก็จัดการลงกลอนประตู หยิบอุปกรณ์เย็บผ้ามาวางไว้บนโต๊ะ ท่ามกลางแสงสลัวของตะเกียง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเริ่มลงมือเย็บกระเป๋าต้นแบบทว่าพอต้องมานั่งอยู่คนเดียวในห้องที่เงียบสนิท ไม่ต้องคอยต่อล้อต่อเถียงกับใคร ความรู้สึกอ้างว้างและคิดถึงบ้านก็ถาโถม

บทที่ 15: การประจันหน้าในร้านเครื่องประดับหลังจากตกลงเรื่องแผนการเรียบร้อย ไป๋อวี้เฉินก็พาเมิ่งซีตรงไปยังย่านการค้า รถม้าจอดลงหน้าร้านแพรพรรณชื่อดัง ชายหนุ่มจัดการเลือกชุดผ้าไหมเนื้อดีสีสันงดงามให้นางหลายชุด“ซื้อเยอะขนาดนี้ ไม่เปลืองเงินแย่หรือ” เมิ่งซีแอบกระซิบถามเมื่อเห็นหลงจู๊หอบเสื้อผ้าไปกองรว

บทที่ 17: ยาขมแลกเงินเมื่อขบวนรถม้าฝ่าพายุฝนมาถึงโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่จุดพักม้า เถ้าแก่และลูกจ้างก็รีบกุลีกุจอออกมาต้อนรับ เมิ่งซีได้ห้องพักที่กว้างขวางและมีอ่างน้ำอุ่นเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ นางรีบจัดการชำระล้างคราบโคลนที่เปรอะเปื้อนออกจนหมดสิ้น และเปลี่ยนมาสวมชุดที่แห้งสนิท ความอบอุ่นจากน้ำร

บทที่ 19: คัมภีร์สวรรค์กับเด็กจบนอกขบวนรถม้าเข้าสู่เมืองเจียงหนานทางประตูทิศตะวันตกอย่างเงียบเชียบ ไป๋อวี้เฉินไม่ได้มุ่งหน้าไปยังจวนสกุลไป๋ แต่กลับพาเลี่ยงไปทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนหลังย่อมกลางดงไผ่เขียวขจี บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ อบอวลด้วยกลิ่นอายของตำราและพู่กันจีนภายในห้องโถงไม้หอม