หนึ่งเดือนผ่านไป ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง เศรษฐีหน้าเลือดผู้ขูดรีดชาวบ้านจนร่ำรวยมหาศาล ยามวิกาลที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ มีเพียงแสงโคมไฟสลัวจากเวรยามที่เดินตรวจตราอย่างแน่นหนา ทันใดนั้น เงาร่างสีดำทมิฬสองร่างพลันปรากฏขึ้นบนหลังคาอย่างเงียบเชียบราวกระแสนอน "ลงมือได้ " เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจของ เย่เฉิน เอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ภายใต้ผ้าปิดหน้าสีดำแววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซุ่มจ้องมองลงไปยังห้องเก็บสมบัติ ลั่วเหยียนยิ้มกริ่มภายใต้ผ้าปิดหน้าจอมโจรหนุ่มขยับตัวว่องไวประดุจแมวป่า ลั่วเหยียนโรยตัวลงจากหลังคาด้วยเชือกเส้นบาง หลบหลีกสายตาเวรยามได้อย่างไร้ร่องรอย เพียงไม่กี่อึดใจก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้องเก็บสมบัติที่ล่ามโซ่และแม่กุญแจหนาเตอะ ลั่วเหยียนหยิบเข็มเล่มบางออกมาจากสาบเสื้อ สะเดาะกุญแจอย่างเชี่ยวชาญ เสียง คลิก เบาหวิว ประดุจเสียงกระซิบของสายลม ประตูเหล็กกล้าค่อยๆ แง้มออกทว่า เคร๊งง! เ สียงกับดักกลไกดังขึ้น เวรยามนับสิบต่างพุ่งตรงมายังห้องเก็บสมบัติพร้อมอาวุธครบมือ "มีโจรเข้ามา! จับมัน! จับมันเร็ว!!" เสียงตะโกนดังกึกก้อง ลั่วเหยียนไม่ได้ตื่นตระหนก เขาหันไปสบตากับเย่เฉินที่ยืนคุมเชิงอยู่บนหลังค
Last Updated : 2026-04-14
LOGIN
