Lahat ng Kabanata ng มหาโจรมาหาใจ: Kabanata 1 - Kabanata 10

ใต้แสงจันทร์ซีดที่ลอดผ่านม่านเมฆหนา วังคุนหลุนที่เคยยิ่งใหญ่กลับเงียบงันจนน่าขนลุก ราวกับสุสานที่ยังมีลมหายใจ เหลือเพียงตำหนักบูรพาที่แสงแดงจากโคมไหมสาดไหว กลิ่นสุรากับกำยานคลุ้งจนหนักอากาศ“เย่เฉิน” องรัชทายาทร่างสูงใหญ่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แก่นจันทน์ลายมังกร ฉลองพระองค์สีดำถูกปลดหลวมจนเผยแผงอกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเก่าใหม่ เส้นกล้ามเนื้อขึงตึงใต้ผิวขาวซีดจากฤทธิ์สุรา ดูทั้งดิบเถื่อนและเย้ายวนในคราวเดียวกัน ใบหน้าคมจัดราวหยกสลัก แววตาดำลึกพร่ามัวพอที่จะกดคนทั้งห้องให้ก้มหน้าไม่กล้าสบตา“เอาสุรามาให้ข้าอีก!!”เสียงห้าวห้วนสั่งซ้ำๆ จอกหยกในมือถูกขว้างลงพื้นแตกกระจายเศษคมเฉี่ยวแก้มขันทีจนเลือดซึม ไม่มีใครกล้าร้อง ภายในห้องกว้างสมบัติล้ำค่าถูกทิ้งกระจัดกระจายเหมือนของไร้ค่า ฉากกั้นไม้แกะลายมังกรพันเมฆ หงส์ร่อนฟ้า เล่าเรื่องเทพเซียนที่ไม่มีใครสนใจ โคมแดงไหววูบวาบ เงาสะท้อนบนพื้นหินเหมือนอะไรบางอย่างกำลังขยับม่านแพรสีม่วงเข้มปลิวช้าๆ ไปตามลมหนาว ชายผ้าลากผ่านพื้นและเสาอย่างแผ่วเบา…ราวกับปลายนิ้วที่จงใจลูบไล้กลิ่นชั้นดีหกชุ่มพรมผสมกับความเย็นของเหมันต์จนกลายเป็นไอเย่เฉินไม่แม้แต่จะเหลือบมอ

เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากลำคอเพียงนิด ก่อนที่ไอวิญญาณสีขาวจะพุ่งเข้าใส่ร่างของโจรหนุ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับมันตกลงในภาชนะที่ตามหามานานตึ้ง!ร่างของโจรร่างเล็กทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเยียบราวกับไร้เรี่ยวแรง สองมือยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มคว่ำ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานแรงกดดันมหาศาลได้ เขาฝืนโก่งหลังหอบหายใจอย่างหนักสติสัมผัสเริ่มพร่าเลือนก่อนจะยอมจำนนด้วยการก้มหน้าลงต่ำจนหน้าผากเกือบจรดพื้น“ท่านพี่...” เสียงนุ่มนวลที่แสนคุ้นเคยหลุดออกมาจากริมฝีปากของโจรหนุ่มร่างเล็ก แววตาที่จ้องมองมานั้นเปลี่ยนเป็นหวานซึ้งและเศร้าสร้อยอย่างที่เย่เฉินจำได้ติดตา“วิญญาณของข้าถูกจองจำอยู่ในหยกชิ้นนี้มาตลอดข้าทรมานเหลือเกิน ข้าคิดถึงท่านสุดหัวใจหยกแตกแล้ว พันธนาการของข้าจบลงแล้วท่านพี่... ข้าคงต้องบอกลาท่านเป็นครั้งสุดท้าย ข้าไม่อาจอยู่กับท่านได้อีกแล้ว”นางในร่างของโจรหนุ่มสั่นสะท้าน ไอวิญญาณรอบกายเริ่มจางลงพร้อมกับความจริงที่แสนโหดร้าย คำว่า ‘บอกลา’ และ ‘ยมโลก’ พุ่งเข้าปักอกเย่เฉินเหมือนศรพิษ ความเสียใจและความโกรธแค้นในโชคชะตาทำให้สติของเขาขาดผึงเขาไม่สนเรื่องกฎสวรรค์หรือคว

เย่เฉิน ทิ้งแผ่นหลังพิงหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างหยิ่งทะนง ท่าทางของเขาดุดันและดิบเถื่อน ขาข้างหนึ่งตั้งชันขึ้นเผยให้เห็นร่างโชกเหงื่อใต้แสงโคมที่สั่นไหว สายตาคมกริบจ้องมองร่างโปร่งบางที่ยังคงหมอบคลานอยู่ที่พื้นระหว่างขาของตนไม่ห่างไปไหน แม้จะเสร็จสมจนน้ำรักเปรอะเปื้อนไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ความหิวกระหายในตัวคนตรงหน้ากลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น "ซี้ดดด~ความร่านของเจ้าทำให้ควยพี่เย็ดจนน้ำทะลักขนาดนี้แล้วยังจะคลานกลับมาหาควยพี่อีกรึ! ชอบนักใช่ไหมเวลาโดนพี่กดหัวให้ปรนเปรอแบบนี้!" ลั่วเหยียนในร่างโจรหนุ่มไม่ยอมผละออกจากสิ่งล้ำค่าตรงหน้า เอวบางโก่งโค้งอวดบั้นท้ายขาวเนียนที่ขมิบถี่รัวอยู่บนพื้น ใบหน้าที่เคยสง่างามดั่งองค์หญิงบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความหื่นกระหาย ดวงตาปรือปรอยช้อนมองสวามีด้วยสายตาฉ่ำหวานยั่วยวนแทนคำพูดหยาบโลน ปากบางละเลงเลียไปตามความยาวของท่อนเอ็นเขื่องที่เริ่มพองขยายจนเส้นเลือดปูดโปนขึงตึงอีกครั้งเพราะแรงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ "จ๊วบ... จ๊วบ..." ลิ้นเรียวรัวละเลงรอบส่วนหัวหยักสีเข้มที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำกามและน้ำลาย ลั่วเหยียนห่อปากรูดกินความใหญ่โตนั้นเข้าไปจนสุดโคนจนแก้มบุ๋มพลางเงยหน้ามอ

บรรยากาศในตำหนักบัดนี้ยิ่งกว่านรกกามที่แสนหวาน เย่เฉินกระชากข้อเท้าทั้งสองข้างของร่างเล็กให้พับขึ้นมาจนฝ่าเท้ากดนาบลงบนใบหน้าหวานของตัวเอง ร่างของโจรหนุ่มถูกพับจนตัวงอคล้ายตะขอเบ็ดสะโพกมนกลมกลึงลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นรูสวาทสีสดที่บวมแดงและฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักสีใสผสมฟองกามสีขาวขุ่น มันอ้าขยายกว้างจนเห็นผนังด้านในที่เต้นตุบๆ เย่เฉินโถมกายลงมาในท่าวิดพื้น แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสั่นระริกขณะที่เขายันเตียงไว้มั่น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในรูร่านที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะกดเอวสอบแทงพรวดสวนเข้าไปรวดเดียวจนสุดลำโคนควย!“อั่ก! อ๊างงงงง! ท่านพี่ มันลึก ลึกจนจะทะลุท้องข้าอยู่แล้ว!”เสียงหวานหวีดร้องลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอโปนเขียว ใบหน้าของโจรหนุ่มถูกเท้าตัวเองบดเบียดจนบิดเบี้ยว ดวงตาพร่ามัวมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความเสียวซ่านที่แล่นปราดจากก้นบึ้งท้องน้อยขึ้นไปถึงสมอง เย่เฉินเริ่มกระเด้าเข้าใส่ในจังหวะวิดพื้น ทุกครั้งที่เขาทิ้งตัวลงมา อกแกร่งจะกระแทกอัดกับก้นนุ่มเต็มแรง ในขณะที่ท่อนเอ็นเขื่องยาวใหญ่ก็งัดเสยเข้าไปบดขยี้จุดกระสันข้างในรูร่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำสวาทกระฉอกพุ่งตามร่องด

ลั่วเหยียนจำใจต้องก้าวลงไปในน้ำที่ร้อนระอุ ทันทีที่เข้าใกล้ มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วกระชากร่างโปร่งบางลงมาปะทะแผ่นอกแกร่งอย่างรุนแรงจนน้ำกระเซ็นซ่าส์!"อะ..ท ท่าน"ควันน้ำร้อนช่วยปกปิดความเหี้ยมเกล้าบนใบหน้าของเย่เฉินได้เพียงครึ่งเดียว รัชทายาททมิฬเอนหลังพิงขอบสระหินอ่อน ขาแกร่งแยกออกกว้างภายใต้ผิวน้ำเผยให้เห็นท่อนเอ็นยักษ์ที่บวมเป่งผงาดง้ำสู้สายตามันขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนขึงตึงดุจท่อนเหล็กที่ร้อนจัด"ขยับเข้ามาหาข้าเจ้าโจรกระจอกในเมื่อเมียข้าไม่อยู่เจ้าในฐานะ ‘ภาชนะ’ ของนาง ก็ต้องทำหน้าที่นั้นแทน"ลั่วเหยียนหน้าซีดเผือดจำต้องคลานเข่าเข้าไปหาหน้าขาแกร่งท่ามกลางผิวน้ำที่สั่นไหว ดวงตาที่สั่นระริกจ้องมองความมหึมาที่น่าหวาดเสียวตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวระคนสับสน"ใช้ปากของเจ้า กลืนกินมันซะ" เย่เฉินสั่งพลางเอื้อมมือไปจิกทึ้งกลุ่มผมของจอมโจรหนุ่ม บังคับให้ใบหน้าหวานกดต่ำลงหาความแข็งขืน "ถ้าข้าไม่สั่งให้หยุดห้ามถอนปากออกมาแม้แต่นิดไม่อย่างนั้นข้าจะใช้ดาบใส่เข้าปากเจ้าแทน"ลั่วเหยียนสั่นไปทั้งตัวเขาต้องอ้าปากกว้างจนกรามแทบค้างเพื่อกลืนกินส่วนหัวที่ใหญ่โตฉ่ำวาวเข้าไปอย่างยากลำบาก ล