All Chapters of เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Chapter 1 - Chapter 10

“เสี่ยวถัง เจ้ามิต้องเป็นห่วงไปหรอก มีท่านพ่ออยู่ ใครจักกล้าทำอะไรข้าได้”“แต่ว่าคุณหนู...” เสี่ยวถังยังทำหน้ากังวล แต่พอเห็นอี้เฟยเรียกนางเข้าไปไกล ๆ ก็ยอมเดินตามเข้าไป“ข้าจะให้เจ้าดูอะไรอย่างหนึ่ง เสี่ยวถังตัวน้อย”“คุณหนู! นี่มัน!”บุตรสาวสกุลจูแบมือให้สาวใช้ดูต้นท้อน้อยที่อยู่ภายในฝ่ามือของนาง เสี่ยวถังตัวน้อยเอามือปิดปาก ท่าท่างตื่นตะลึงกับสิ่งที่เห็น“เย้ ๆ คุณหนูมีปลุกรากวิญญาณได้แล้ว เย้!” นางกรีดร้องไปทั่วทั้งห้อง จนอี้เฟยได้แต่ปิดปากหัวเราะแต่อยู่ ๆ ต้นท้อสีเขียวกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง สีส้ม สีฟ้า สีน้ำตาลสลับกันไปมา ทำให้อี้เฟยถึงกลับขมวดคิ้ว แต่เสี่ยวถังเกือบจะเป็นลม!“คะ...คุณหนู! ท่านมีรากวิญญาณอะไรกันแน่เจ้าคะ เหตุใดบ่าวถึงเห็นเป็นทั้งสี่ธาตุเลย!”“ให้ข้าดูสักหน่อย”จิตของหญิงสาวดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงตำหนักวิญญาณ เบื้องหน้าคือเศษเสี้ยววิญญาณของเจ้าของร่างเดิมที่แตกกระสาน ทว่าสิ่งที่น่าตกใจคือร่องรอยของปราณมรณะสีดำทมิฬที่เกาะกินวิญญาณดวงนั้นอยู่ทันใดนั้นเอง ปราณมรณะที่แฝงอยู่ก็พุ่งตัวออกมาราวกับอสรพิษ ฉกกัด หมายจะทำลายดวงจิตใหม่ที่เพิ่งเข้ามาแทนที่“สารเลว!” จูอี้เฟยสบถลั

ณ ศาลาริมน้ำ“นี่ท่านแม่กำลังบอกลูกว่า บรรพชนของเราเคยเป็นสหายกับบรรพชนจักรพรรดินีผู้สถาปนาแคว้นงั้นหรือเจ้าคะ ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว” นางพยายามทำตัวให้เหมือนดูตื่นเต้นกับความยิ่งใหญ่ของบรรพชนของตัวเองเข้าไว้ แตใจจริงของนางชาติก่อนเคยสัมผัสกับผู้แข็งแกร่งแห่งภพสวรรค์มาแล้วนับไม่ถ้วน เมื่อได้ยินจึงมิได้คิดว่ามันหวือหวาอะไรขนาดนั้น“ใช่แล้ว ความลับนี้ มีเพียงแค่ผู้นำตระกูลและภรรยาเท่านั้นที่จักทราบได้ แต่เนื่องจากเจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของสกุลเราพ่อกับแม่จึงตัดสินใจที่จะมอบมันให้แก่เจ้า แต่กลับมิคาดคิดเลยว่า…สมบัติชิ้นนี้มันจะเลือกลูกตั้งแต่เกิดมา” ฮูหยินจูพูดแล้วอมยิ้มให้กับวาสนาของบุตรสาว พลางลูบแก้มเนียนของอี้เฟยเบา ๆนี่นางรู้สึกเหมือนพอจะเริ่มเดาได้บ้างแล้ว เหตุใดบิดามารดาของเจ้าของร่างนี้ ถึงได้ตามใจบุตรสาวคนเสียคนขนาดนี้ เป็นเพราะเกิดมา ก็มีสมบัติวิเศษเลือกเป็นนายแล้ว ใครบ้างจักมิตามใจ แต่ตอนนี้ข้าก็คือเจ้าของร่างแล้ว จักคิดมากไปทำไมกันนางนิ่งเงียบพลางครุ่นคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของบิดามารดาอีกครั้งเหตุใดจึงรู้สึกว่าพวกเขากำลังเคร่งเครียดและกำลังปกปิดสิ่งใดกับนางอยู่

อี้เฟยมองหน้าเด็กทั้งหก หนึ่งคือเด็กชายที่ปกติดีเพียงแต่ไร้รากวิญญาณ ส่วนเด็กน้อยคนอื่นต่างมีรากวิญญาณพฤกษากันหมด เพียงแต่ร่างกายพิการ ซึ่งมันก็เป็นการดียิ่งนักที่เด็กเหล่านี้ต่างมีรากวิญญาณพฤกษา ปฐมของสรรพสิ่งต่าง ๆ“พี่สาว ท่านคือนางร้ายที่ทุกคนในเมืองหลวงพูดกันหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาซบลงตรงเอวของนาง มันมีเสียงคำถาม แต่เด็กตรงหน้าไม่ได้ขยับปากพูดเลยแม้แต่น้อย“ฉินเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาทกับผู้มีพระคุณสิ” ถังจิ้งเหิงเอ่ยเตือนถังเยว่ฉินเบา ๆอี้เฟยเงยหน้าขึ้นมองทุกคน ดูเหมือนว่าเด็กเหล่านี้จะได้ยินเสียงของเด็กน้อยคนนี้ แต่เสี่ยวถังกับองครักษ์ทั้งสี่ของนางกลับไม่ได้ยินเสียง รากวิญญาณหมื่นพฤกษาในมโนภาพสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อดวงตาของอี้เฟยจับจ้องไปที่ป้ายหยกสีฟ้าที่ห้อยอยู่ที่เอวของเด็กน้อยทั้งหกคงเป็นเพราะป้ายหยกชิ้นนี้เป็นแน่ ที่ทำให้เด็ก ๆ สื่อสารกันได้ ใครเป็นคนให้ของวิเศษเช่นนี้แก่เด็ก ๆ นะ ระดับพลังของสมบัตินี้อยู่ระดับวิญญาณเชียวนะความมืดมิดของยามวิกาลปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง ถังจิ้งเหิง พี่ใหญ่ของกลุ่มเป็นผู้นำทางจูอี้เฟยและเสี่ยวถังเดินลึกเข้าไปในตรอกร้างที่ห่างไกลจากย่า

"จริงด้วย ข้าเกือบลืมไปเลย"อี้เฟยขยับตัวลุกขึ้นนั่ง นางหลับตาลง เพียงแค่หนึ่งความคิด จดหมายที่มีเนื้อหาของสารตามที่นางต้องการก็ปรากฏขึ้นทีละตัว‘จับตาดูความเคลื่อนไหวของตระกูลหยาง รวบรวมรายชื่อขุนนางที่ติดหนี้บ่อนพนัน และเตรียมยุ้งฉางสำหรับเก็บเสบียง... รอคำสั่งต่อไป’ดวงตาของหญิงสาวกวาดสายตามองเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ จดหมายก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว...ณ ห้องทำงานในบ่อนบริเวณรอบ ๆ เสียงของนักพนักทั้งหลายที่กำลังเล่นเสี่ยงทายโชคของตนเองอยู่ ส่งเสียงดังไปทั่วทั้งบ่อน แต่เมื่อมองเข้าไปในห้องทำงานลับของไป๋ลี่ลี่ เสียงนั้นกลับเงียบสงบลงส่วนไป๋ลี่ลี่ สตรีผู้เป็นเจ้าของบ่อนพนันกำลังนั่งดีดลูกคิดคิดบัญชีด้วยสีหน้ามีความสุข“เฮ้อ~ การได้เห็นตัวเลขพวกนี้ช่างมีความสุขยิ่งนัก สุขใจกว่าต้องแต่งงานให้กับบุรุษชั่วคนนั้นเสียอีก”จู่ ๆ เหนือศีรษะก็ปรากฏแผ่นกระดาษที่เปล่งรัศมีสีเขียวอ่อน ๆไป๋ลี่ลี่สะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็รีบคว้าจดหมายนั้นมาเปิดอ่าน คิ้วเรียวสวยที่ขมวดมุ่นในตอนแรกค่อย ๆ คลายออกเมื่ออ่านข้อความจบ ริมฝีปากแต้มชาดยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจทันใดนั้น จดหมายในมือก็สลายกลายเป็นละออง

ณ จวนตระกูลโอวหยาง ตระกูลแม่ทัพผู้เก่าแก่ไม่แพ้ตระกูลใดในเมืองหลวงภายในห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย โอวหยางโจว ประมุขตระกูลคนปัจจุบันกำลังนั่งพิจารณาสารลับในมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แสงเทียนวูบไหวเมื่อมีเสียงเคาะประตูหนักแน่นดังขึ้น"ท่านประมุขขอรับ ผู้อาวุโสใหญ่ขอเข้าพบ" เสียงพ่อบ้านดังลอดเข้ามาโอวหยางโจววางสารลับในมือลง พลางเงยหน้ามองบานประตู คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าผู้มาเยือนคือใคร "ให้เข้ามาได้"บานประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของบุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาว กำลังเดินเข้ามา ชายผู้นี้คือ โอวหยางโหว ผู้เป็นทั้งผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักบรรลุเมฆาและเป็นทั้งนายท่านรองของตระกูลโอวหยาง"เชิญด้านในเถิด น้องรักของพี่" โอวหยางโจวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ เรียกน้องชายสุดที่รักเข้ามา เขาเลื่อนถ้วยกระเบื้องเคลือบที่บรรจุน้ำชาให้ "เหตุใดวันนี้จึงมาพบข้าถึงจวนเล่า มีเรื่องอันใดหรือไม่... นั่งลงดื่มชาก่อนเถิด แล้วคิ้วนั่นจะขมวดเป็นปมไปถึงเมื่อใดกัน"โอวหยางโจวเอ่ยหยอกเย้าน้องชายเบา ๆ แม้ภาระหน้าที่ในฐานะประมุขจะทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาว่างนั่งสนทนากับน้องชายเท่าใดนัก แต่เมื่ออีกฝ่ายมาหาด้