เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์

จูอี้เฟยกะพริบตาปริบ ๆ นางก้มลงมองมือของตนเอง... ไม่สิ มือของร่างมนุษย์ที่นางเพิ่งเข้ามจุติเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน นิ้วมือเรียวยาว ผิวขาวเนียนละเอียด แต่ทว่าตอนนี้ฝ่ามือนั้นกลับแดงระเรื่อ

นางเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้า

สตรีในชุดสีชมพูอ่อนผู้หนึ่งกำลังนั่งพับเพียบอยู่กับพื้น กุมแก้มซ้ายที่มีรอยนิ้วมือห้านิ้วประทับตราแดงเถือก น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม ปากก็พร่ำพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ฟังแล้วน่ารำคาญเป็นที่สุด

“อี้เฟย... ฮึก... ข้าผิดไปแล้ว เจ้าอย่าโกรธเคืองข้าเลย ข้าไม่ได้ตั้งใจแย่งองค์ชายสามมาจากเจ้าเลยนะ...ฮึก ๆ ฮื่อ หากเจ้าไม่พอใจ…ข้า…”

จูอี้เฟยมึนงง นี่คือที่ไหน นี่นางอยู่ภพมนุษย์อย่างนั้นหรือ? แล้วสตรีชุดชมพูเป็นใครกัน มาทำหน้าสำออย น่าสงสารอยู่ตรงนี้อยู่ได้ยังไง ทุกสิ่งทุกอย่างมีแต่เรื่องที่งุนงงไปหมด

นางแค่เผลอหลับไปในสวนหมื่นพฤกษาเองนะ เหตุใดนางจึงมาอยู่โลกมนุษย์ได้?

และบริเวณรอบข้างต่างมีชาวบ้านเข้ามามุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมป้องปากกระซิบกัน

“ดูสิ บุตรสาวราชครูจูอาละวาดอีกแล้ว”

“จิตใจคับแคบยิ่งนัก แค่เดินชนนิดเดียวถึงกับตบตีคน”

“นางมารร้ายชัด ๆ รูปโฉมสะสวยเสียเปล่า แต่นิสัยช่างต่ำตม”

ในขณะที่ผู้คนกำลังซุบซิบ ภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลเข้ามาในหัวราว โชคดีที่นางจิตใจแข็งแกร่ง มิเช่นนั้นคงได้สลบเป็นลมไปเป็นแน่

...อ้อ แม่นางชุดชมพูผู้นี้คือหลินชิงชิงบุตรสาวอนุภรรยาเสนาบดีหยาง ผู้ชอบทำตัวเป็นดอกบัวขาวบริสุทธิ์ แสร้งเดินเซมาเหยียบชายกระโปรงร่างเดิมจนเกือบล้ม พอร่างเดิมโวยวายเข้าหน่อย นางก็บีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจ

จูอี้เฟยเจ้าของร่างเดิมก็ผู้โง่เขลาและอารมณ์ร้อน จึงฟาดฝ่ามือใส่ไปหนึ่งฉาดท่ามกลางตลาด

“...”

คุณหนูสกุลจูสูดลมหายใจเข้าลึก ให้ตายเถอะ เป็นถึงบุตรสาวราชครู สถานะสูงส่ง เหตุใดจึงไม่รู้จักเก็บอารมณ์บ้างเลยนะ นางจับจ้องไปที่ฝ่ามือขวาของตนเองอีกครั้ง กำมือแน่นแล้วคลายออก สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่อ่อนปวกเปียก ร่างกายที่ไร้ซึ่งตบะ ไร้ซึ่งพลังวิเศษ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่นางมิค่อยถูกใจเลยสักนิด ที่นี่พลังปราณฟ้าดินเบาบางยิ่งนัก แต่ก็ยังดีที่พอสัมผัสถึงอะไรบางอย่างได้

เมื่อตอนอยู่ภพสวรรค์ นางบรรลุกลายเป็นเทพได้เพราะรากวิญญาณหมื่นพฤกษา ไม่คิดว่าเมื่อได้ลงมาอยู่โลกมนุษย์ มันจะตามลงมาด้วย ในขณะที่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหลินชิงชิงก็ดังเข้ามาอีกครั้ง ร่างงามจึงเลิกมอบมือของตัวเอง

หญิงสาวพึมพำเสียงเบา “...อ่อนหัด”

หลินชิงชิงที่กำลังร้องไห้ชะงักไปเล็กน้อย “อี้เฟย นั่นเจ้าว่าอะไรนะ”

จูอี้เฟยเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเกรี้ยวกราดเหมือนนางร้ายแต่มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด นางสะบัดข้อมือเบา ๆ สองสามทีราวกับกำลังเตรียมพร้อมร่างกาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังไปทั่วบริเวณ

“ข้าบอกว่า... มันเบาไปไงเล่า เจ้าหูหนวกงั้นหรือไง?”

เกิดความเงียบกริบไปทั่วตลาด

หลินชิงชิงเบิกตากว้าง ลืมบีบน้ำตาไปชั่วขณะ

จูอี้เฟยเชิดหน้าขึ้น นางก้าวเท้าเข้าไปหาหลินชิงชิงช้าๆ ท่าทางสง่างามสมกับคุณหนูในห้องหอ และกลิ่นอายแปลก ๆ ทำให้หลินชิงชิงรู้สึกหนาวเย็น

“องศาการเหวี่ยงแขนเมื่อครู่กว้างเกินไป แรงส่งจากไหล่ก็ไม่ดี ข้อมือก็เกร็ง...” นางวิเคราะห์ฉพลางส่ายหน้าอย่างผิดหวัง “ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นแค่รอยแดงจาง ๆ บนหน้าเจ้า แทนที่เจ้าจะฟันหักหรือกรามเคลื่อน... ช่างน่าขายหน้านัก หากท่านพ่อรู้ว่าข้าจูอี้เฟย ตบคนได้ไร้ประสิทธิภาพเพียงนี้ ข้าคงไม่กล้าสู้หน้าบรรพชน”

“!!!”

ผู้คนอ้าปากค้าง แทนที่นางจะแก้ตัวว่าไม่ได้ทำ หรือสำนึกผิด นางกลับวิจารณ์การตบของตัวเองแทน!

คุณหนูสกุลจูย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางหลินชิงชิงขึ้นมาพิจารณา แววตาที่มองมาทำเอาหญิงสาวผู้ถูกกระทำขนลุกซู่ มันไม่ใช่สายตาของความริษยา แต่มันคือสายตาของผู้ที่อยู่สูงกว่าจนเทียบไม่ติด

“ฟังไว้นะ หลินชิงชิง และพวกเจ้าทุกคนที่กำลังสอดรู้สอดเห็น...”

จูอี้เฟยกวาดสายตาไปรอบ ๆ

“ข้าคือจูอี้เฟย บุตรสาวราชครูจูเหวินเจิ้ง ผู้เป็นอาจารย์ของจักรพรรดิ หากข้าคิดจะรังแกใครจริง ๆ ... พวกเจ้าคิดว่ามันจะจบแค่การตบหน้าเท่านั้นหรอกหรือ หากข้าต้องการทำจริง ๆ เจ้าคงไปเป็นปุ๋ยอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ”

“วันหลังหากจะใส่ร้ายว่าข้ารังแกเจ้าน่ะ” จูอี้เฟยปัดมือที่เปื้อนแป้งประทินโฉมของหลินชิงชิงออกอย่างรังเกียจ “...ช่วยทำตัวให้สมกับเป็นเหยื่อหน่อย อย่าให้เสียชื่อข้าว่ารังแกได้แค่สตรีไร้ทางสู้ที่สะดุดขาตัวเอง”

กล่าวจบ นางก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายแขนเสื้ออย่างแรง ทิ้งให้ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ทั้งหลายต่างตกตะลึงกับความจริง แต่ส่วนใหญ่ก็ย่อมมิเชื่อนางร้ายอย่างจูอี้เฟยอยู่แล้ว ซึ่งนางหาได้ใส่ใจไม่ ร่างงามส่งเสียงเรียกสาวใช้

“เสี่ยวถัง! กลับจวน ข้าหิวแล้ว เสียพลังงานไปกับการออกแรงที่ไร้ประโยชน์จริง ๆ”

สาวใช้คนสนิทที่ยืนตัวสั่นงก ๆ รีบวิ่งตามคุณหนูของตนไปอย่างงุนงง ทิ้งให้ชาวบ้านและหลินชิงชิงมองตามแผ่นหลังที่เหยียดตรงอย่างไม่วางตา

ขณะที่เดินหันหลังกลับ จูอี้เฟยแอบเหลือบมองหลินชิงชิงอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเบะปากให้แม่ดอกบัวขาวประจำเมืองหลวงสักที นางเกลียดคนแบบนี้ที่สุด ไม่ว่าจะภพสวรรค์หรือมนุษย์ นางก็ล้วนเจอทั้งนั้น!

หลังจากนั้นหญิงสาวกับสาวใช้นามว่าเสี่ยวถังก็พากันเดินกลับเรือนมาจากย่านตลาดจนถึงเรือนหลังบุปผาหลังงาม เรือนที่ใหญ่ที่สุดในจวนราชครูจู

อี้เฟยเดินนำเข้าไปในห้องนอน มิได้แสดงอาการปกติอะไรออกมาให้เสี่ยวถังพบรุธเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งท่วงท่าการเดิน การพูดก็ยังเหมือนกับอี้เฟยคนก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

หญิงสาวเอนหลังลงบนเตียงนุ่ม โดยมีเสี่ยวถังยืนอยู่ตรงปลายเท้า อี้เฟยเปลี่ยนอริยาบถเป็นเท้าคาง มองดูเสี่ยวถังตั้งแต่หัวจรดเท้า สร้างความกดดันให้แก่สาวใช้ตัวน้อย

แต่หารู้ไม่ว่า บุตรสาวสกุลจูผู้งดงามกำลังนึกถึงความทรงจำทั้งหมดต่างหาก

‘ว่ากันว่าภพมนุษย์จะเริ่มเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญพรตได้ จะต้องเข้าพิธีชำระวิญญาณ เพื่อปลุกรากวิญญาณประจำตัวขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่านางจะเข้าพิธีชำระวิญญาณไปหลายครั้งแล้ว ก็ยังไร้วี่แววรากวิญญาณที่ตื่นขึ้น แต่พอมาเป็นนาง เทพีพฤกษาผู้งดงามจากสวรรค์ชั้นฟ้า กลับทำให้ร่างนี้มีรากวิญญาณขึ้นมาแทนเสียได้’

เสี่ยวถังเห็นคุณหนูของตนจดจ้องอยู่ก็ก้มหน้างุด ไม่กล้าสู้สายตา

‘คุณหนูกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการอย่างไรกับคุณหนูหลินผู้นั้นเป็นแน่’

‘ไม่ได้ ๆ คนทั้งเมืองหลวงรังเกียจคุณหนูหมดแล้ว เราจะยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้!’

“คุณหนูเจ้าคะ... บ่าวว่า...ท่านอย่าไปยุ่งกับคุณหนูหลินเลยเจ้าค่ะ”

“โอ ทำไมล่ะ?”

“ก็...ตอนนี้ทั้งเมืองหลวงต่างมิชอบคุณหนูหมดแล้ว แต่เพราะยังเห็นแก่หน้าของราชครู เลยมิกล้าแสดงออกมาโจ่งแจ้ง ข้าไม่อยากให้คุณหนูถูกดูแคลนเจ้าค่ะ”

พูดความในใจจบ ใบหน้าเล็กก้มลงทันทีเพื่อหลบสายตา

‘ยัยเด็กน้อยคนนี้ดูท่าจะเป็นห่วงนาง’

‘แต่ชะตาชีวิตนางร้ายมันจะเงียบเหงาได้อย่างไรกัน’

เด็กสาวครุ่นคิดไปถึงบรรดาหน้าคุณหนูตระกูลน้อยใหญ่ทั้งหลาย ที่เคยแอบด่าทอเจ้าของร่างเดิมลับหลังว่าเป็นคนไร้ค่า ไหน ๆ ก็มาใช้ชีวิตอยู่ในร่างที่ทั้งงดงาม ทั้งเยาว์วัยขนาดนี้แล้ว

‘หึหึ... เสร็จข้าแน่!’