All Chapters of เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Chapter 11 - Chapter 20

ชายชรามองมือทั้งสองข้างของตนเองด้วยความตื้นตัน น้ำตาแห่งความปิติไหลรินอาบแก้ม เขาไม่เพียงแค่ทะลวงผ่านคอขวดระดับราชาขั้นต้นที่ติดค้างมาสามสิบปี แต่พลังของเขายังพุ่งทะยานไปแตะขั้นกลางอย่างสมบูรณ์ และพร้อมจะก้าวสู่ขั้นสูงได้ทุกเมื่อ!"ขอบคุณคุณหนู! บุญคุณนี้ถังเทียนโหยวคนนี้ขอจดจำจนวันตาย!" เขาย่อกายลงคารวะหญิงสาวรุ่นลูกอย่างนอบน้อมอี้เฟยยิ้มบาง ๆ วางถ้วยชาลง "ยินดีด้วยท่านผู้อาวุโส" อี้เฟยเหลือบตามองหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วแซว “อย่างนี้ข้าจะเรียกท่านว่าผู้อาวุโสได้หรอกหรือ ใบหน้าท่านดูอย่างกับบุรุษที่พึ่งสวมกวนเท่านั้นเอง”“โธ่คุณหนู อายุกระดูกของข้าคงมากกว่าท่านพ่อท่านแม่ของท่านแล้วกระมัง อย่างไรเสีย เรียกข้าว่าผู้อาวุโสถังก็ได้ขอรับ”ถังเทียนโหยวที่แก่ชราในวันนั้นไม่มีอีกแล้ว เพราะวันนี้ถังเทียนโหยวในร่างบุรุษรูปงามได้กลับมาแล้ว!ทั้งสองคนจึงเริ่มพูดคุยสนทนาเรื่องสำคัญอย่างเช่นการย้ายถิ่นที่อยู่กัน ตอนแรกถังเทียนโหยวเองก็ค่อนข้างเกรงใจคุณหนูของเขายิ่งนัก แต่เมื่อมองเรื่องอนาคตของเด็ก ๆ ทั้งหกที่จะต้องเติบโตขึ้น แต่ละคนก็ต้องการพื้นที่การใช้ชีวิตของตนเอง อีกทั้งคุณหนูจูอี้เฟยก็จะย้ายไป

ท่ามกลางลมหนาวที่พัดกรรโชกในเขตชายแดนเหนือ อันเป็นสถานที่ที่ร่างหลักของ จูอี้เฟย กำลังเผชิญกับอุณหภูมิติดลบที่เลวร้ายที่สุดในแคว้นพฤกษาเหมันต์ ทว่าในเวลาเดียวกัน ณ ใจกลางเมืองหลวงที่ดูเหมือนจะสงบเงียบ ร่างแยกของนางกลับกำลังอยู่บนหลังคาจวนตระกูลเฉินด้วยท่วงท่าดุจแมวป่า“เหอะ... ตระกูลผู้ครอบครองกระบี่อาญาสิทธิ์งั้นหรือ ช่างดูไร้สง่าราศียิ่งกว่าคฤหาสน์นอกเมืองของข้าเสียอีก”เสี่ยวถังทำหน้างุนงงเล็กน้อย จนเครื่องหมายคำถามเต็มบนหัวไปหมด‘โอ่อ่าขนาดนี้ ยังเรียกว่าไร้สง่าราศีอีกหรือ’อี้เฟยในชุดรัดกุมสีดำสนิทพึมพำแผ่กระจายไอสังหารจาง ๆ นางเพิ่งจะผ่านด่านเวรยามที่ขึ้นชื่อว่าเข้มงวดที่สุดมาได้อย่างง่ายดาย ราวกับเดินในสวนหลังบ้าน โดยมีเสี่ยวถังติดตามมาเป็นเงารับใช้อยู่ไม่ห่างดวงตาทั้งสี่คู่ลอบสังเกตบรรยากาศรอบจวนตระกูนเฉิน สายตาไปหยุดกะทันหันที่มุมอับสายตาหลังเรือนรับรองเสียงร้องอย่างทุกข์ทรมานดังขึ้นเบา ๆ ร่างของบ่าวชายร่างกายกำยำคนหนึ่งกำลังถูกสตรีในชุดผ้าแพรชั้นดีโอบกอดไว้ ทว่ามันหาใช่การพลอดรัก แต่เป็นการกลืนกินพลังชีวิต! ไอสีขาวขุ่นถูกสูบออกจากปากของชายผู้เคราะห์ร้ายจนเขาทรุดฮวบลงสิ้นสต

แสงสีเขียวจาง ๆ วาบขึ้นท่ามกลางอากาศที่เย็นจัด ก่อนจะบิดเบือนสลายกลายเป็นประตูมิติที่เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างระหงของจูอี้เฟย ก้าวออกมาพร้อมกับเหล่าภูตต้นไม้ในร่างมนุษย์ต้นไม้ที่เดินตามกันมาเป็นขบวน เบื้องหน้าของนางคือ เมืองบุปผาร่วงโรย เมืองชายแดนทางเหนือที่อยู่ใกล้ด่านที่มักเกิดสงครามการปะทะกันระหว่างมนุษย์และปีศาจมากที่สุดแม้ชื่อเมืองจะฟังดูโศกเศร้าไปบ้าง แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเมืองที่คึกคักอย่างน่าประหลาด เสียงกระดิ่งอูฐและเสียงล้อเกวียนดังสะท้อนท่ามกลางสายลมหนาว อี้เฟยกวาดสายตาสำรวจผู้คนรอบกาย นางพบว่ามีหลายคนที่มีลักษณะทางกายภาพแปลกตา ทั้งสีผิวและอาภรณ์ที่มิใช่ชาวแคว้นพฤกษาเหมันต์โดยกำเนิด‘แคว้นนี้ถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกด้วยกำแพงธรรมชาติ หากมิใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ยากจะเข้ามาได้... คนเหล่านี้คงมาจากมิติลับที่ซ้อนทับอยู่สินะ’อี้เฟยคิดในใจ ด้วยภูมิประเทศของแคว้นที่นางอยู่ ณ ตอนนี้ มันเป็นแคว้นที่ค่อนข้างกว้างใหญ่ก็จริง แต่ตามที่นางเคยมองลงมาจากภพสวรรค์ จึงทราบว่าแคว้นแห่งนี้เป็นแค่โลกย่อยหนึ่งใต้การปกครองของภพสวรรค์สูงสุดอีกทีหนึ่ง แคว้นพฤกษาเหมันต์เล็กเท่ากับเม็ดถั่ว แต่โชคดีท

หลินชิงชิงปรายตาไปที่ถาดชาของคุณหนูผู้หนึ่งที่นั่งสั่นเทาอยู่ไม่ไกล“หลังจากที่ข้าได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว... ผู้ที่ชงชาได้ลุ่มลึกและรักษากติตาได้ไร้ที่ติที่สุดในวันนี้ คือ คุณหนูใหญ่ตระกูลกง กงลี่เซียน!”สิ้นคำตัดสิน เสียงฮือฮาดังขึ้นเบา ๆ คุณหนูกงลี่เซียนรีบลุกขึ้นย่อกายรับคำตัดสินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปีติ ทั้งที่ทุกคนในที่นั้นต่างรู้ดีว่าตระกูลกงคือข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่อยู่ในอาณัติของพระสนมกุ้ยเฟยมานานปี นี่คือการตบหน้าอี้เฟยด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ และเป็นการเตือนทุกคนว่า... ในวังหลังแห่งนี้ ใครคือหมาก และใครคือผู้เดินหมาก!กุ้ยเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“สายตาชิงเอ๋อร์ช่างเฉียบคมนัก ตระกูลกงรักษามารยาทและขนบได้ดียิ่งอย่างที่เจ้ากล่าวมาไม่มีผิด”เมื่อหมากตัวแรกถูกวางลง หลินชิงชิงจึงเริ่มดำเนินแผนการขั้นต่อไป นางลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างาม‘ในเมื่อนังอี้เฟยสามารถแสดงพลังได้ งั้นข้าก็จะแสดงบ้างก็แล้วกัน’หลินชิงชิงโบกแขนเสื้ออย่างนุ่มนวล ป้านชาจับสิบใบก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า“เพื่อเป็นการฉลองให้แก่ผู้ชนะ และเพื่อให้คุณหนูทุกท่านได้คลายความหนาว ข้าได้เตรียม ชาเปลือกส้มตากหิมะ

  ณ คฤหาสน์ตระกูลจู บัดนี้องค์ชายสามในอาภรณ์สีดำขลับที่พริ้วไหวไปตามแรงลม เช่นเดียวกับที่หลินชิงชิงใส่ บัดนี้ทั้งสองกำลังยืนอยู่บนเวหา เหนือท้องฟ้าของคฤหาสน์ตระกูลจู แววตาของสตรีแซ่หลินในบัดนี้ดูไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งใจของนางในตอนนี้ มีแต่ความแค้น ความแค้นที่ต้องการหาที่ระบาย ซึ่งที่ระบายก็คือตรงด้านล่างนี่เองสะบัดมือเพียงครั้งเดียว โซ่สีดำนับพันเส้นก็พุ่งขึ้นจากใต้ดิน รัดตรึงเหล่าทหารยามตระกูลจูจนกระดูกแหลกละเอียดในพริบตา“คฤหาสน์ตระกูลจูที่พวกเจ้าใช้เป็นที่กำบัง... วันนี้จะกลายเป็นเพียงสุสานฝังศพของพวกเจ้า!”หลินชิงชิงพึมพำพลางหัวเราะในลำคอเพียงชั่วครู่ เรือนรับรองและสวนพฤกษาที่อี้เฟยแสนรักก็ถูกทำลายจนย่อยยับด้วยพลังที่แข็งแกร่ง บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน คนของหลินชิงชิงและองค์ชายสาม พังทลายประตูรั้วซึ่งเป็นด่านแรกสำเร็จ และกำลังมุ่งตรงเข้าไปด้านในกันอย่างรวดเร็วทว่า... ในวินาทีที่มือกระบี่มารกำลังจะปลิดชีพพ่อบ้านตระกูลจู แสงสีทองสว่างวาบก็พุ่งลงมาจากฟากฟ