All Chapters of เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Chapter 21 - Chapter 26

   เสียงทุ้มต่ำแต่เยือกเย็นดังมาจากภายบุรุษที่อยู่ภายใต้หน้ากากเหล็ก องค์ชายสามจ้าวเฟิง ในร่างของจอมมารก้าวลงไปในสระทั้งชุดคลุมสีดำสนิท เขาคว้าลำคอระหงของนางไว้ก่อนจะกระชากร่างที่สั่นเทาเข้ามาแนบชิด กายาที่เย็นเยือกของเขาปะทะกับร่างกายที่ร้อนรุ่มราวกับไฟแผดเผาของกงลี่เซียนมือหนาซุกซนไล้ผ่านผิวน้ำลงไปยังจุดสงวนกึ่งกลางกายของนาง นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบเนื้อที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ซึมออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นพล่านจนกงลี่เซียนแหงนหน้าครางกระเส่า“อ๊ะ... อ่า... นายท่าน...”นัยน์ตาของนางกลับกลายเป็นสีแดงฉาน แสดงถึงพิษที่ถูกปรุงขึ้นเป็นพิเศษ ทำงานสำเร็จแล้ว จ้าวเฟิงแสยะยิ้ม นำปลายนิ้วขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากของหญิงสาว ให้นางได้อมดูด ก่อนจะโน้มตัวลงกัดเข้าที่ลำคอขาวผ่องเพื่อดูดซับโลหิตบริสุทธิ์และพลังชีวิตที่กำลังพลุ่งพล่าน“อ๊า! นะ...นายท่าน อื้อ”เสียงร้องที่ผสมปนเประหว่างความเจ็บปวดและความเสียวซ่านดังก้อง สองร่างสอดประสา

จ้าวเฟิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าจักรพรรดิหรือเสด็จพ่อของตนเองกำลังทรงยกเรื่องการพักราชการขึ้นมาอ้าง ทว่าด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาด เขาจึงรีบปรับเปลี่ยนบทสนทนาเพื่อโยงเข้าสู่กับดักที่วางไว้“ทูลฝ่าบาท พลังนั้นมิใช่พลังของผู้ฝึกตนทั่วไป แต่คือกลิ่นอายของเผ่าปีศาจพ่ะย่ะค่ะ!”จ้าวเฟิงเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชายแดนทางตอนเหนือให้องค์จักรพรรดิฟัง ทำให้ช่วงนี้จักรพรรดิที่มิได้อ่านสารรายงานจากฉินอ๋องพระอนุชาของตนเองมานานแล้วก็ยิ่งไม่ชอบใจ‘เหตุใดฉินอ๋องถึงมิเคยกล่าวถึงเรื่องนี้เลย เหตุใดจึงเขียนขอแค่งบประมาณสนับสนุน แล้วเจ้าสามรู้เรื่องชายแดนได้อย่างไร หรือว่า...’ในขณะที่จักรพรรดิกำลังจะใช้พระปรีชาญาณวิเคราะห์ความผิดปกติของบุตรชาย กลิ่นหอมจาง ๆ จากพระสนมกุ้ยเฟยพลันโชยมาปะทะภาพเบื้องหน้าของพระองค์พร่าเลือนไปชั่วขณะ นัยน์ตาที่เคยแจ่มใสถูกบดบังด้วยหมอกพลังเวทแห่งเผ่ามาร ความระแวงที่มีต่อองค์ชายสามพลันสลายไป เหลือไว้เพียงความชิงชังต่อผู้อื่นที่ถูกยัดเยียดเข้ามาแทน“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”จักรพรรดิตวาดลั่นจนขุนนางรอบข้างสะดุ้งสุดตัว เหล่าขุนนางฝ่ายองค์ชายสามเห็นจังหวะที่เหมาะสม ต่างทยอยก้าว

ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วค่ายทหารชายแดนเหนือ อี้เฟยร่างหลักกำลังก้าวเดินตามฉินอ๋องเข้าไปสู่กระโจมเพื่อพูดคุยกันเรื่องการแลกเปลี่ยนสินค้า ทันใดนั้นเอง โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลันเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะจางหายไป เกล็ดหิมะที่กำลังร่วงหล่นหยุดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทหารยามที่กำลังทำความเคารพกลายเป็นรูปปั้นหิน แม้แต่จ้าวหยางที่อยู่เบื้องหน้าก็หยุดนิ่งในท่วงท่าที่กำลังจะหันกลับมาหานางอี้เฟยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางรับรู้ได้ถึงทุกอย่างรอบตัว แต่กลับมิอาจขยับเขยื้อนร่างกายได้แม้แต่ปลายนิ้ว พลังที่หยุดยั้งกาลเวลานี้ช่างยิ่งใหญ่และไร้ขอบเขตจนนางรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงมดปลวกตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงดังแว่วมาด้านหลังของฉินอ๋อง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งค่อย ๆ ปรากฏกายออกมาอย่างเชื่องช้า เขาอยู่ในชุดอาภรณ์สีดำตัดแดงเข้มดูน่าเกรงขาม ผมสีดำยาวสลวยยังคงปลิวไสวอยู่เหนือการหยุดเวลาทว่าสิ่งที่ทำให้นัยน์ตาของอี้เฟยเบิกกว้างขึ้น คือกงล้อธรรมจักรขนาดใหญ่ ที่ลอยเด่นอยู่ด้านหลังกายนั่น กงล้อนั้นหมุนวนด้วยอักขระทองคำที่ส่องสว่างข่มขวัญทุกสรรพสิ่ง ซึ่งมันเป็นสัญลักษณ