Semua Bab เทพีพฤกษาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในภพมนุษย์: Bab 21 - Bab 30

   เสียงทุ้มต่ำแต่เยือกเย็นดังมาจากภายบุรุษที่อยู่ภายใต้หน้ากากเหล็ก องค์ชายสามจ้าวเฟิง ในร่างของจอมมารก้าวลงไปในสระทั้งชุดคลุมสีดำสนิท เขาคว้าลำคอระหงของนางไว้ก่อนจะกระชากร่างที่สั่นเทาเข้ามาแนบชิด กายาที่เย็นเยือกของเขาปะทะกับร่างกายที่ร้อนรุ่มราวกับไฟแผดเผาของกงลี่เซียนมือหนาซุกซนไล้ผ่านผิวน้ำลงไปยังจุดสงวนกึ่งกลางกายของนาง นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบเนื้อที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ซึมออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นพล่านจนกงลี่เซียนแหงนหน้าครางกระเส่า“อ๊ะ... อ่า... นายท่าน...”นัยน์ตาของนางกลับกลายเป็นสีแดงฉาน แสดงถึงพิษที่ถูกปรุงขึ้นเป็นพิเศษ ทำงานสำเร็จแล้ว จ้าวเฟิงแสยะยิ้ม นำปลายนิ้วขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากของหญิงสาว ให้นางได้อมดูด ก่อนจะโน้มตัวลงกัดเข้าที่ลำคอขาวผ่องเพื่อดูดซับโลหิตบริสุทธิ์และพลังชีวิตที่กำลังพลุ่งพล่าน“อ๊า! นะ...นายท่าน อื้อ”เสียงร้องที่ผสมปนเประหว่างความเจ็บปวดและความเสียวซ่านดังก้อง สองร่างสอดประสา

จ้าวเฟิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าจักรพรรดิหรือเสด็จพ่อของตนเองกำลังทรงยกเรื่องการพักราชการขึ้นมาอ้าง ทว่าด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาด เขาจึงรีบปรับเปลี่ยนบทสนทนาเพื่อโยงเข้าสู่กับดักที่วางไว้“ทูลฝ่าบาท พลังนั้นมิใช่พลังของผู้ฝึกตนทั่วไป แต่คือกลิ่นอายของเผ่าปีศาจพ่ะย่ะค่ะ!”จ้าวเฟิงเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชายแดนทางตอนเหนือให้องค์จักรพรรดิฟัง ทำให้ช่วงนี้จักรพรรดิที่มิได้อ่านสารรายงานจากฉินอ๋องพระอนุชาของตนเองมานานแล้วก็ยิ่งไม่ชอบใจ‘เหตุใดฉินอ๋องถึงมิเคยกล่าวถึงเรื่องนี้เลย เหตุใดจึงเขียนขอแค่งบประมาณสนับสนุน แล้วเจ้าสามรู้เรื่องชายแดนได้อย่างไร หรือว่า...’ในขณะที่จักรพรรดิกำลังจะใช้พระปรีชาญาณวิเคราะห์ความผิดปกติของบุตรชาย กลิ่นหอมจาง ๆ จากพระสนมกุ้ยเฟยพลันโชยมาปะทะภาพเบื้องหน้าของพระองค์พร่าเลือนไปชั่วขณะ นัยน์ตาที่เคยแจ่มใสถูกบดบังด้วยหมอกพลังเวทแห่งเผ่ามาร ความระแวงที่มีต่อองค์ชายสามพลันสลายไป เหลือไว้เพียงความชิงชังต่อผู้อื่นที่ถูกยัดเยียดเข้ามาแทน“เจ้าว่าอย่างไรนะ!”จักรพรรดิตวาดลั่นจนขุนนางรอบข้างสะดุ้งสุดตัว เหล่าขุนนางฝ่ายองค์ชายสามเห็นจังหวะที่เหมาะสม ต่างทยอยก้าว

ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วค่ายทหารชายแดนเหนือ อี้เฟยร่างหลักกำลังก้าวเดินตามฉินอ๋องเข้าไปสู่กระโจมเพื่อพูดคุยกันเรื่องการแลกเปลี่ยนสินค้า ทันใดนั้นเอง โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลันเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะจางหายไป เกล็ดหิมะที่กำลังร่วงหล่นหยุดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทหารยามที่กำลังทำความเคารพกลายเป็นรูปปั้นหิน แม้แต่จ้าวหยางที่อยู่เบื้องหน้าก็หยุดนิ่งในท่วงท่าที่กำลังจะหันกลับมาหานางอี้เฟยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางรับรู้ได้ถึงทุกอย่างรอบตัว แต่กลับมิอาจขยับเขยื้อนร่างกายได้แม้แต่ปลายนิ้ว พลังที่หยุดยั้งกาลเวลานี้ช่างยิ่งใหญ่และไร้ขอบเขตจนนางรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงมดปลวกตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงดังแว่วมาด้านหลังของฉินอ๋อง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งค่อย ๆ ปรากฏกายออกมาอย่างเชื่องช้า เขาอยู่ในชุดอาภรณ์สีดำตัดแดงเข้มดูน่าเกรงขาม ผมสีดำยาวสลวยยังคงปลิวไสวอยู่เหนือการหยุดเวลาทว่าสิ่งที่ทำให้นัยน์ตาของอี้เฟยเบิกกว้างขึ้น คือกงล้อธรรมจักรขนาดใหญ่ ที่ลอยเด่นอยู่ด้านหลังกายนั่น กงล้อนั้นหมุนวนด้วยอักขระทองคำที่ส่องสว่างข่มขวัญทุกสรรพสิ่ง ซึ่งมันเป็นสัญลักษณ

ภายในห้องโถงพิธี ขุนนางต่างพากันลุกฮือด้วยความตกใจ จ้าวเฟิงแสร้งขมวดคิ้วแน่นพลางจ้องมองออกไปนอกประตู ทว่าหลินชิงชิงที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้ากลับกดยิ้มที่มุมปาก... แผนการของนางเริ่มต้นขึ้นแล้วเจ้าพวกมนุษย์หน้าโง่! เตรียมตัวเป็นบันไดให้เผ่าข้าได้ขึ้นครองพิภพนี้ได้เลย!ครืนน! เปรี๊ยง!!เสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากท้องฟ้า ประหนึ่งฟ้าจะถล่มลงมา ทันใดนั้น ค่ายกลพิทักษ์แคว้นที่สืบทอดมานับร้อยปีพลันเสื่อมพลังลง แสงสีทองที่เคยโอบอุ้มเมืองหลวงอันตรธานหายไป พลังธาตุไม้ที่เคยค้ำจุนเหล่าผู้มีรากวิญญาณสลายสิ้นในพริบตา“ค่ายกลพิทักษ์แคว้น... สลายไปแล้ว!”เทียนถิงอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางลุกขึ้นยืน อักขระทองคำบนร่างเริ่มเรืองแสงวูบวาบยังมิทันที่ผู้คนจะหายตื่นตระหนก ท้องฟ้าสีดำทมิฬพลันปรากฏรอยแยกขนาดมหึมาประหนึ่ง“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! แคว้นพฤกษาเหมันต์... ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องชดใช้!”เสียงคำรามอันกึกก้องที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารดังมาจากรอยแยกบนฟ้าเงาร่างของเผ่าปีศาจนับหมื่นนับแสนตัวปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้า พวกมันมีรูปร่างหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว บ้างก็มีปีกค้างคาวขนาดใหญ่ บ้างก็มีร่างกายกำยำดุจศิลา นำโดย

ตุ๊บ!“คนเลว! เหตุใดถึงหอมแก้มหม่อมฉันในที่สาธารณะเช่นนั้นเพคะ มิกลัวชื่อเสียงหม่อมฉันจะเสียหรือไง!”ตาบ้าเอ๊ย คนมองกันทั้งเมืองแล้วนะ แต่... สัมผัสของท่านนี่มันอบอุ่นเสียเหลือเกินเซี่ยหยางหัวเราะ พลางเกี่ยวปอยผมที่ถูกลมพัดให้ทัดเข้าที่หู เขาอยู่กับนางมาตั้งหลายพันปี มีหรือจะไม่รู้นิสัยของนาง ทั้งที่ตอนเมื่ออยู่บนเกาะลอยฟ้า ยังเรียกเขาอย่างสนิทสนม แต่พอตอนนี้กลับใช้ราชาศัพท์เรียกเขาและแทนตัวเองเสียได้‘ช่างน่ารัก น่าเอ็นดูโดยแท้’“มิใช่ว่าเจ้าชอบให้ข้าแสดงความรักบ่อย ๆ หรือ หืม”เซี่ยหยางกระซิบข้างหูพลางหอมแก้มซ้ำอีกข้างอย่างหมั่นไส้เมื่อเข้าสู่เขตวังหลวง เซี่ยหยางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่รุนแรงจากตำหนักไท่เสวียนพระพักตร์ของเขาเย็นชาลงเล็กน้อย เมื่อครุ่นคิดไปถึงเสด็จพี่จักรพรรดิที่ลุ่มหลงในนารีจนบ้านเมืองเละเทะไปเสียหมด มันน่าปล่อยให้ตายในมารยาสตรีเสียจริง ๆ แต่ระหว่างจักรพรรดิกับพระสนมใครจะเป็นฝ่ายได้หัวเราะเป็นคนสุดท้าย มันก็ยังไม่แน่หรอก!ดวงเนตรของฉินอ๋องวาวโรจน์ขึ้นและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เขายังคงท่องเวหาโดยโอบเอวร่างงามเอาไว้อยู่ตลอดเวลา“มิต้องเข้าไปที่ตำหนักไท่เส