All Chapters of Boşandı, Zirveye Ulaştı: Chapter 21 - Chapter 30

Leyla, Melisa'nın kendisi için endişelendiğini gördü, içi cız etti. Sadece sabırla anlatmak zorunda kaldı: "Melisa, boşandığıma göre zaten Cenk'i geride bıraktım demektir. Ömrümün sonuna kadar yalnız kalacağım demiyorum ama şu anda içimi kıpırdatan biriyle henüz karşılaşmadım."Melisa "Hıı" deyip rahat bir nefes aldı.Ama Barış gibi hem karizmatik hem yakışıklı bir adamın bile kalbini kıpırdatamadığını düşününce, Leyla'nın o Karahan'daki herifi nasıl beğendiğine anlamakta zorlandı.***Ertesi gün işe gideceği için Melisa çok uzun kalmamış, toparlamasına yardım ettikten sonra eve dönmüştü.Leyla ertesi gün erken kalktı.Cenk'le evli olduğu yıllar boyunca, Karahan ailesi onun evde oturup kocasına ve ailesine hizmet etmesi gerektiğini söylemişti. Artık yeniden çalışmaya başlıyordu, içinde ufak bir heyecan vardı.Okul, evine çok uzak değildi. Leyla yürüyerek okulun kapısına geldi. Tam uzun süredir özlediği kampüs hayatına nihayet kavuştuğunu düşünürken, çok tiz bir kadın sesi duyuldu:"Ley

Buğçe, Defne'nin Leyla'yı bu kadar sahipleneceğini hiç tahmin etmemişti. Yüzü mosmor oldu. Leyla'ya doğru bakarak, "Ne kadar da kurnazsın sen!" dedi.Leyla gözlerini kıstı: "Buğçe, senin abine âşık olmam körlüktü. O da neyse. Ama abinin neden benimle evlendiğini siz Karahanlar çok iyi bilirsiniz. Çamur atmanın da bir sınırı olmalı!"O yıllarda Cenk onunla evlenmek istediğinde, Buğçe ve annesi buna çok sıcak bakmışlardı.Sebebi ise, birincisi büyükbabanın Leyla'yı gerçekten sevmesiydi, ikincisi Buğçe ve annesinin Cenk'in Leyla'yla evlenmesinin Tuba'yı geri döndüreceğini düşünmeleriydi.Leyla'nın hatırlatmasıyla Buğçe birden evliliğin ardındaki gerçeği hatırlamış gibi oldu. Yüzü iyice gerildi. Leyla'yı işaret ederek bağırdı:"Sana çamur mu atıyorum? Leyla, sen bu kadar namusluysan, evimizi geri ver bakalım! Bu kadar utanmaz olma. Bizim evden de bir şeyler kapmadan gitmedin. O eve değip değmediğini bir düşün!""İyi dinle. Senin abin benden üç yıl çaldı. Üç yıl boyunca size hizmet ettim. G

Forum?Leyla bir an durdu, sonra başını salladı.Defne telefonunu açtı, o patlamış başlığa tıkladı ve telefonu Leyla'ya uzattı."Şu başlık işte. Birileri senin eğitim seviyenin sadece lise olduğunu ve üniversiteye psikolog olarak başka yollardan girdiğini iddia ediyor."Defne dudaklarını ısırarak endişeyle Leyla'ya bakıyordu. Leyla başlığa baktı, ardından bugün ofiste içeriye uzatılan o meraklı, denemeci bakışları düşündü ve birden her şeyi anladı.Yanındaki Defne onun pek tepki vermediğini görünce sesine bir tedirginlik ve telaş kattı:"Leyla Hanım, bu başlığı çok kişi gördü ve herkes... herkes çok çirkin şeyler söylüyor. Bu böyle devam ederse okulda çok zorlanırsın..."Genç kızın sesi giderek kısılıyordu. Leyla ise sadece gülümsedi ve onu rahatlatmak için yumuşak bir sesle, "Endişelenme, bir şey olmaz. Sadece bir başlık, önemsiz bir şey. Şimdilik en önemli şey yemek," dedi.Bu başlık büyük olasılıkla Buğçe'nin işiydi. Ama Leyla bunu hiç umursamadı. Daha büyük fırtınalar görmüştü, bu

Kızın gözlerinde yıldızlar parlıyordu, heyecanı yüzünden okunuyordu.Leyla gülümsemeden edemedi: "Evet, benim. Profesörlerin mezun olmam için beni beklemeyi kabul edeceklerini hiç tahmin etmemiştim."Sözleriyle birlikte ortalık karıştı.Özellikle de psikoloji bölümündeki öğrenciler.Tüm psikoloji bölümü, sadece başarılı değil, aynı zamanda işinde rakipsiz, nadir görülen bir dahi olan efsanevi bir ablayı bilirdi.Öyle ki bu abla, mezuniyetinin arifesinde bazı sebeplerden dolayı okuldan ayrılması ve bir daha geri dönmeyeceğini söylemesi üzerine, bölümdeki tüm profesörler ve hatta dekan, okuldan onun için izin belgesi verilmesini talep etmekte oybirliğine varmıştı.Ve bu izin belgesi, benzeri görülmemiş şekilde süresizdi!Sanki tüm psikoloji profesörleri ona "Seni bekleyeceğiz" diyorlardı.Geçmişteki o günleri düşünen Leyla'nın gözlerinin içi ısındı.Orada bulunanlar ise heyecanla fısıldaşmaya başladılar."Demek abla oymuş! Aman Tanrım, daha önce ablanın tezini okuma şansına erişmiştim. G

Leyla dudaklarını ısırdı, tam reddedecekti ki Defne yakındaki birine neşeyle el salladı: "Abi!"Leyla başını kaldırdı. Adamın arabadan indiğini gördü. Üzerindeki el yapımı takım elbise ona alışılmadık bir keskinlik katmıştı ama bakışları her zamanki gibi derin ve okunaksızdı.Leyla nedense başının derisinin gerildiğini hissetti. Bu bakışların altında adama doğru yürüdü."Barış Bey, ne tesadüf."Barış aniden başını kaldırıp ona baktı, hafifçe gülümsedi: "Tesadüf değil."Bu sırada.Öğrenci işlerinden çıkan Buğçe, tebligat kağıdını sinirle sıkıyordu. Forumdaki itiraf başlıklarını hızla kaydırırken içindeki öfke ve hırs daha da büyüdü.Leyla gerçekten o psikoloji bölümünün efsanevi ablalarındandı!Bu kadın bunu onlara hiç söylememişti!Leyla'nın böyle büyük bir sırrı yıllarca Karahanlar'dan sakladığını düşününce, Buğçe içinden 'bu kadın bunu bile bile yaptı' diye geçirdi.O sürtük, abisinden boşandığından beri her fırsatta Karahanlar'a karşı çalışıyordu. Sadece evlerine çökmekle kalmamış,