جميع فصول : الفصل -الفصل 10

Leyla, çalışma odasının dışından gelen konuşmaları duydu ve gözlerini indirdi.Karahan ailesine geldiğinden beri, kayınvalidesi Gülşah Hanım ve görümcesi Buğçe için elinden geleni yaptığını düşünüyordu.Buğçe'nin geçirdiği trafik kazasında ameliyatı sırasında da günlerce hastanede onun yanında kalmıştı.Kayınvalidesine karşı ise her zaman saygılı ve özenliydi.Demek ki ne kadar yaparsa yapsın, Karahan ailesinin tavrını değiştirmeye yetmiyordu.Çok geçmeden telefonu çaldı. Arayan Melisa'ydı. Sesi hafif yorgundu:"Leyla, gerçekten gelmiyor musun? Eskiden vahşi avlanmayı ne çok severdin, hatırlıyorum. Hem araba sürmek için de iyi bir fırsat."Leyla duraksadı.Bazı anılar istemsizce canlandı zihninde.Cenk'le evlenmeden önce gerçekten vahşi avlanmayı, araba yarışlarını ve güzel şarapları severdi. Sonra Yalçın ailesinde Cenk'le tanıştı ve ona ilk görüşte âşık oldu.Cenk'e âşık olduktan sonra, başkalarının ağzından onun aslında nazik, terbiyeli ve klas bir hanımefendi sevdiğini öğrendi.Yava

Leyla adımlarını durdurdu. İfadesi sakindi ama tokalaşmadı.Tuba'nın yüzü hafifçe gerildi.Yanındaki Cenk ona yardım etmek için alçak bir sesle konuştu: "Büyükbaba olanları öğrendi. Bu akşam yemeğe gelmeni istiyor. Telefonun kapalıydı, o yüzden sana gelip haber vermek zorunda kaldım.""Anladım," dedi Leyla. Telefonuna baktı, gerçekten de kapalıydı. Başını salladı. "Şarja takarım, birazdan giderim."Anlamı çok açıktı: Onlarla birlikte gitmek niyetinde değildi.Cenk kaşlarını çattı: "Belki seni beklerim de..."Leyla gülerek sözünü kesti: "Gerek yok. Kendim giderim."Cenk sessiz kalınca Leyla, Tuba'ya baktı: "Bir de yarın saat dokuzda, eğer müsait olursan, gidip resmi işlemleri tamamlayalım."Cenk nedense içinde bir huzursuzluk hissetti: "Bu kadar acil mi?"Leyla başını salladı, kararlılıkla: "Evet, çok acil."Cenk söyleyecek bir şey bulamadı, suratı asılmış bir şekilde Tuba'yı çekip uzaklaştı.Birkaç adım attıktan sonra Tuba, Cenk'e bir şeyler fısıldadı, sonra Leyla'ya döndü. Yumuşak bir

Kemal Bey bardağı sertçe bıraktı. Bakışları uzaklara daldı, sesi biraz hüzünlüydü:"Bu eve geldiğinden beri, annen ona hep soğuk ve acımasız davrandı. Hastalandığında, canı yandığında doktoru kim buldu? Buğçe neyi beğendi, neyi istedi, faturayı ödeyen kim oldu? Eve ne zaman geç gelsen, seni kim bekledi, yemeğini kim hazırladı? Tuba yüzünden mide rahatsızlığına tutulduğunda, sana çorba yapabilmek için elini ne kadar fena yakmıştı, kocaman kırmızı bir yanık izi kalmıştı, görmedin mi?"İç geçirdi."Babası öldüğünde Yalçınlar'da kalıyordu. O zamanlar bunların hiçbirini yapmıyordu. Cenk, Leyla senin için her şeyi yaptı, her istediğini verdi. Tuba ise sana sadece bir tas çorba getirdi, sen de hem de ne fedakâr bir kadın sandın öyle mi?"Cenk dinledikçe elleri yumruk haline geldi. Gözlerinin dibinde koyu gölgeler dolaştı, mürekkep gibi koyulaştı.Leyla ise Kemal Bey'in ne söylediğini bilmiyordu. Yıllar sonra ilk kez güzel bir uyku uyumuştu.Ertesi sabah sekiz buçukta, boşanma belgesini almak

Leyla tüfeği aldı, içinden ise "Ne afet adamsın," diye geçirdi.Barış kıyafetlerini değiştirdikten ve herkes hazırlandıktan sonra, sahadaki eğitmenlerin yönlendirmesiyle avcılar av alanına girdi.Tabii ki buradakilerin çoğu sırf Barış'ı görmeye gelmişti. Avcılıkla arası iyi olmayanlar ise kampta kalıp etkinliği izlemeyi tercih etti.Onların arasında Cenk ve Tuba da vardı.Soylu ailesi dürbünler, çeşitli içkiler ve atıştırmalıklar hazırlamıştı. Arkada da bir sürü küçük geyik besliyorlardı. Vakit geçirmek hiç de zor değildi.Ama yine de çoğu kişi av alanının içindeki durumu merak ediyor, dürbünlerle bakıp duruyordu.Cenk, az önce Leyla'nın söylediklerini düşündü. Dürbünü kaldırıp baktı.Av alanının önü kocaman bir otlaktı. Rüzgâr esiyor, gökyüzü uçsuz bucaksızdı. Leyla atının üzerindeydi, rüzgâr yüzüne çarpıyordu.İçinde nedensiz bir şekilde tuhaf bir heyecan vardı. Sanki yıllardır bastırdığı bir şeyler nihayet uyanmıştı.Gözlerinin içi parlıyordu. Tıpkı eski günlerdeki gibi, özgür, başı

Mangal partisi üç saatten fazla sürdü. Kadehler tokuştu, içkinin ve eğlencenin tadı çıkarılıyordu, sanki herkes evindeymiş gibi rahat bir ortam vardı.Tam ortasında Leyla sessizce dışarı çıktı. Görevliler eşliğinde kendi ödülünü seçmeye gitti.Barış'ın kuralına göre, beğendiği küçük atı ya da bakılan hayvanlardan birini götürebilirdi.Leyla atı daha çok sevse de sonunda küçük bir geyik seçti.İçgüdüsel olarak atın evcil hayvan gibi beslenmek için uygun olmadığını düşünüyordu. Ödülünü seçtikten sonra dışarı çıktığında bir koruma onu durdurdu. Koruma saygılı bir tavırla, "Leyla Hanım, Barış Bey sizi davet ediyor," dedi.Burada başka bir "Barış Bey" yoktu.Olsa olsa Barış Soylu olabilirdi.Leyla korumayla birlikte ikinci kata çıktı. Adam pencere kenarındaki sandalyeye rahatça oturmuştu. Ulaş ise içki karıştırmakla meşguldü. Buzlar mor içkinin içinde eriyor, büyülü bir ışık yansıtıyordu.Leyla'yı görünce Ulaş'ın gözleri parladı: "Ooo, Leyla, demek benim Barış'la aranda bir ilişki var yoksa