All Chapters of แอบแซ่บหมาเด็ก(Nc20+): Chapter 11 - Chapter 20

แดเนียลยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความต้องการที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด สายตาคมกริบจดจ้องไปยังอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวอยู่ใต้ผ้าซาตินบางกริบ ยิ่งเห็นรอยนูนเด่นชัดที่เย้ายวนใจ เลือดในกายหนุ่มก็ยิ่งสูบฉีดจนปวดหนึบไปทั้งร่าง“พะ...พี่ครับ...ผม...”น้ำเสียงของแดเนียลแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพยายามข่มอารมณ์ดิบที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจนเป้ากางเกงอัดแน่นจนแทบปริแตก ในขณะที่ลลิษาเองก็ตกอยู่ในภวังค์ความมึนงง ริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอค้างไว้อย่างเชิญชวนนั่นกลับทำเอาเด็กหนุ่มแทบคลั่ง“แดเนียล...”เสียงเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงหวานพร่าและเซ็กซี่อย่างจงใจ (แบบที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว) มันเหมือนกระสุนที่ยิงทะลุหัวใจของเด็กหนุ่ม แดเนียลนึกถึงเสียงนี้ในความฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และบัดนี้มันกำลังเกิดขึ้นจริงตรงหน้าเขาแล้ว...“พี่ครับ...ผม...ขอจูบพี่หน่อยได้ไหมครับ”เขาถามออกไปพร้อมลมหายใจที่รดรินอยู่บนริมฝีปากของเธอ“เอาสิ...” ลลิษาพูดราวกับละเมอ (วิญญาณออกจากร่าง)คำอนุญาตเพียงสั้นๆ เหมือนปลดสลักระเบิด แดเนียลไม่รอช้าอีกต่อไป เขาประกบริมฝีปากร้อนระอุลงบนกลีบปากนุ่มของพี่สาวคนสวยอย่างรุนแรงและดุเดือด จูบแรก

แสงแดดรำไรยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบลงบนเปลือกตาของลลิษาจนเธอต้องค่อยๆ ลืมตาขึ้นในห้องที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกิจกรรมอันเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมา วินาทีแรกที่สติกลับมาครบถ้วน ใบหน้าเนียนของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับคนเป็นไข้ ภาพเหตุการณ์ ‘คริสต์มาสที่ยาวนาน’ ฉายซ้ำในหัวเป็นฉากๆ ทั้งความดุดัน ความโหยหา และสัมผัสจาก ‘หมาเด็ก’ ที่ทำให้เธอนั้นบรรลุอรหันต์อย่างสมบูรณ์แบบตามคำนิยามของเพื่อนรัก“อุ๊ย!”ลลิษาพยายามจะขยับกายลุกขึ้น แต่แล้วเธอก็ต้องนิ่วหน้าพร้อมกับครางแผ่วออกมาด้วยความเจ็บแปลบ ร่างกายของเธอรู้สึกปวดร้าวไปหมดทุกสัดส่วน ราวกับถูกรถบรรทุกคันใหญ่พุ่งชนซ้ำๆ ความสาวที่ถูกรุกล้ำอย่างหนักหน่วงทิ้งร่องรอยแห่งความระบมไว้จนเธอต้องค่อยๆ พยุงตัวลุกจากเตียงอย่างยากลำบากข้างกายของเธอนั้น มีร่างกำยำของเด็กหนุ่มยังคงนอนหลับสนิทในท่าตะแคง แผ่นอกกว้างที่มีรอยเล็บของเธอฝากเอาไว้เป็นทางยาวขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจสม่ำเสมอ ลลิษาแอบอมยิ้มบางๆ เมื่อเห็นสภาพ ‘หมาเด็กถ่านหมด’ ที่เมื่อคืนรุกหนักจนเธอแทบไม่ได้พักหายใจ แต่บัดนี้กลับนอนสงบนิ่งเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆลลิษาค่อยๆ ย่องเข้า

ภายในคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่า แดเนียลนั่งจมอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงกลางห้องโถงรับแขก แต่ใจของเขากลับลอยไปอยู่ที่ห้อง 1805 นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อความบอกรักและส่งสติกเกอร์หัวใจไปให้พี่สาวคนสวยไม่หยุด อาการ ‘คลั่งรัก’ ฉายชัดผ่านรอยยิ้มที่มุมปากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนติรยาก้าวลงมาจากบันไดชั้นบน สายตาของเธอจ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความฉงน เธอขมวดคิ้วกับภาพที่เห็น แดเนียล ลูกชายที่แสนจะเย็นชาและรักสันโดษชนิดที่ว่าผู้หญิงสวยๆ คนไหนมาตอมก็ไม่เคยชายตาแล แต่วันนี้กลับนั่งอมยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์เหมือนคนละคน“แดเนียล ลูกกลับเข้าบ้านมาตั้งนาน ทำไมไม่ให้เด็กรับใช้ขึ้นไปบอกแม่”“...”ไร้เสียงตอบรับ...แดเนียลยังคงจดจ่ออยู่กับการรอข้อความตอบกลับจากลลิษา รอยยิ้มละมุนยังคงค้างอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา“แดเนียล!” ติรยาเรียกเสียงดังขึ้น“ครับแม่” แดเนียลขานรับ แต่ตายังไม่ละจากหน้าจอ“เมื่อกี้ที่แม่พูดลูกได้ยินหรือเปล่า”“ผมก็มาแล้วนี่ครับ แม่จะเอาอะไรอีก”เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์เดิม แต่กลับเพิ่มความห่างเหินจนคนเป็นแม่ใจหาย“เมื่อวานลูกไปไหนมา ทำไมไม่รับสาย! แม่อุตส่าห์เตรียมมื้อค่ำเพื่

เช้าวันใหม่...แกร็ก! เสียงประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก“อุ๊ย! แดเนียล!”ภาพตรงหน้าคือเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูในสภาพเดิมกับเมื่อคืน ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำและแดงก่ำบ่งบอกว่าเขาไม่ได้ผ่านการนอนหลับมาเลยแม้แต่นาทีเดียว หรือเผลอๆ เขาอาจจะยืนสแตนด์บายรออยู่ตรงนี้มาทั้งคืน!“พี่ยี่หวาครับ! พี่มายูล่ะครับ!”แดเนียลรีบพุ่งเข้าหาทันทีราวกับคนเจอทางสว่าง“เดี๋ยวนะแดเนียล ใจเย็น!”ยี่หวารีบกางแขนกันไว้สุดชีวิต“นี่เธอยืนรอตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”แดเนียลไม่แม้แต่จะเสียเวลาตอบคำถามนั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความว้าวุ่นกวาดมองเข้าไปด้านในห้องอย่างร้อนรน“พี่มายูล่ะครับ เธอเป็นยังไงบ้าง ให้ผมพบเธอเถอะนะครับ”ยี่หวาลอบถอนหายใจยาว ความโกรธเคืองที่เคยมีเมื่อคืนเริ่มมลายหายไปเมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของหมาเด็กตรงหน้า เธอรู้ดีว่าแดเนียลไม่ได้เป็นคนร้ายกาจโดยเนื้อแท้ แต่มันคือพลังของความรักที่ล้นเกินจนกลายเป็นพายุหึงที่ควบคุมไม่ได้“เอาล่ะ แดเนียล ฟังพี่นะ...”ยี่หวาพูดเสียงอ่อนลง“ตอนนี้พี่มายูนอนซมไข้ขึ้นอยู่ ยังลุกมาคุยกับเธอไม่ได้หรอก และที่พี่เขาต้องลาป่วยเป็

ภายในรถสปอร์ตคันหรูที่บุด้วยหนังชั้นดี กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงอบอวลไปทั่วห้องโดยสาร ลลิษานั่งนิ่งพลางลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของแดเนียลสลับกับโลโก้บนพวงมาลัยรถที่บ่งบอกราคาไม่ต่ำกว่าสิบล้าน...ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของลลิษา เธอพบว่าตัวเองแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับครอบครัวของเด็กหนุ่มคนนี้ นอกจากที่เห็นเขาใช้ชีวิตเรียบง่ายในคอนโด แต่รถสปอร์ตคันนี้มันฟ้องว่าฐานะทางบ้านของเขาไม่ธรรมดา...“บริษัทพี่อยู่ตรงไหนครับ”เสียงทุ้มของแดเนียลปลุกเธอออกจากภวังค์“อ่อ...เดี๋ยวเธอจอดส่งพี่ตรงข้างหน้านี้แหละ”ลลิษารีบตอบพลางชี้ไปที่ทางเท้าห่างจากตึกบริษัทพอสมควร เธอไม่ต้องการให้ใครในออฟฟิศเห็น เพราะตอนนี้ในหัวของลลิษานั้นกำลังคิดที่จะสร้างระยะห่างความสัมพันธ์ เธอไม่อยากให้สมการนี้มันยุ่งเหยิงเพิ่มเข้าไปอีกถ้ามีคนอื่นรู้“ผมจะไปส่งที่หน้าบริษัทเลยครับ พี่จะได้ไม่เหนื่อย”“พี่บอกให้จอดตรงหน้านี้ไงแดเนียล”ลลิษาเผลอใช้เสียงดุจนแดเนียลชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นสายตาตัดพ้อของหมาเด็ก เธอจึงรีบปรับน้ำเสียง“พี่...พี่จะเดินเข้าไปซื้อกาแฟสดร้านโปรดก่อนแล้วค่อยเดินเข้าไปน่ะ”แดเนียลยอมหักพวงมาลัยเข้าจอด