All Chapters of แอบแซ่บหมาเด็ก(Nc20+): Chapter 21 - Chapter 30

เสียงรองเท้าส้นสูงที่เคยก้าวย่างอย่างมั่นใจ บัดนี้กลับดังกะเผลกคล้ายคนหมดแรง ลลิษาประคองร่างที่สั่นเทาของตัวเองกลับมาที่โต๊ะทำงาน ทันทีที่หย่อนตัวลงนั่ง เธอก็ซบหน้าลงกับฝ่ามือปล่อยให้ความเงียบงันในออฟฟิศกัดกินหัวใจยี่หวาที่จดจ่อรออยู่แล้วรีบพุ่งพรวดเข้ามาหาเพื่อนรักทันที เธอไม่รอให้ใครสังเกตเห็นอาการผิดปกติ รีบคว้าต้นแขนลลิษาแล้วลากกึ่งจูงเข้าไปในห้องลับสำหรับคุยความลับด่วน“เป็นไงแก! คุณติรยาว่าไงบ้าง”ยี่หวาถามด้วยเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความลุ้นระทึกลลิษาเงยหน้าที่ซีดเผือดขึ้นมา ดวงตาหม่นแสงจนน่าสงสาร“แดเนียลเป็นลูกชายคุณติรยาจริง...คุณติรยาบอกให้ฉันเลิกกับเขา”“นั่นไง! ฉันว่าแล้วเชียว!” ยี่หวาตบเข่าฉาด“แล้วแกตอบคุณติรยาว่าไง”“ก็เลิกสิถามได้! แกคิดว่าฉันจะหน้าหนาทำงานที่นี่ในฐานะเมียของลูกชายท่านประธานหรือไงยี่หวา คนอื่นเขาได้คิดว่าฉันใช้ ‘เต้าไต่’ น่ะสิ!”ลลิษาพรั่งพรูความอัดอั้นออกมา ความภูมิใจในหน้าที่การงานที่เธอสร้างมาตลอดหลายปีพังทลายลงเพียงเพราะความเผลอไผลไปกับหมาเด็กเพียงไม่กี่วัน“เออ จริงของแก...งั้นแกก็ใช้จังหวะนี้บอกเลิกแดเนียลไปเลย จะได้จบๆ ตัดไฟแต่ต้นลม”“ยัง...มี

เมื่อแหวนเพชรเม็ดงามถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างสมบูรณ์ แดเนียลก็ก้มลงประทับจูบแผ่วเบาบนหลังมือของลลิษา สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่าต่อจากนี้เธอคือสมบัติล้ำค่าที่เขาจะไม่มีวันยอมสูญเสียไปแดเนียลค่อยๆ โน้มตัวลงมาหาอีกครั้ง แต่คราวนี้ความดุดันป่าเถื่อนกลับมลายหายไปสิ้นเชิง เขาทาบทับร่างหนาลงบนกายอวบอิ่มอย่างถะนุถนอม ราวกับเกรงว่าเธอจะบอบช้ำพังทลายลงไปต่อหน้า ริมฝีปากหยักกดจูบอย่างแผ่วเบาที่หน้าผาก เปลือกตา และปลายจมูก ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางที่สั่นระริก“ผมรักพี่ครับ…”คำบอกรักที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับบทรักที่เริ่มต้นอย่างนุ่มนวลทำเอาลลิษาหัวใจกระตุก ความรู้สึกมันตีรวนกันไปหมด ทั้งความวาบหวามจากสัมผัสที่เอาใจใส่ของแดเนียล และความขมขื่นจากคำเตือนของคุณติรยาที่ดังก้องอยู่ในหัว เธอจ้องมองแหวนบนนิ้วตัวเองที่สะท้อนแสงไฟสลัว พลางคิดว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ลลิษาหลับตาลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลซึม เธอเลือกที่จะปล่อยวางทุกอย่างในคืนนี้ แล้วกอดตอบร่างกำยำนั้นไว้แน่น ยอมรับทุกสัมผัสที่แดเนียลปรนเปรอให้อย่างตั้งใจ เ

สองวันต่อมา...ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นของบ้านสวนที่กาญจนบุรี กลิ่นดินและไอแดดอ่อนๆ ควรจะช่วยให้ใจของลลิษาสงบลง แต่มันกลับตรงกันข้ามลลิษานั่งอยู่บนแคร่ไม้ใต้ต้นมะม่วง สายตามองดูหลานๆ วิ่งเล่นหัวเราะร่า โดยมีพี่ชายและพี่สะใภ้ช่วยกันจัดเตรียมของสำหรับงานฉลองส่งท้ายปีเก่าในคืนนี้ ภาพความสุขที่เรียบง่ายตรงหน้ากลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหงาจับใจ เธอนึกถึงยี่หวา นึกถึงปอนด์ และที่สำคัญที่สุด...เธอสลัดภาพใบหน้าอ้อนๆ ของหมาเด็กตัวร้ายออกจากหัวไม่ได้เลย‘สองวันแล้วนะ...เขาจะเป็นยังไงบ้าง’ด้วยความห่วงใยเพื่อนและอยากรู้สถานการณ์ ลลิษาตัดสินใจเปิดสมาร์ทโฟนที่ปิดสนิทมาตลอดสองวัน ทันทีที่เครื่องทำงาน สัญญาณอินเทอร์เน็ตพุ่งทะยานเข้าสู่ระบบ และนั่นคือการจุดชนวนระเบิดที่เธอคาดไม่ถึงณ คฤหาสน์หลังใหญ่...ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู แดเนียลนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สภาพของเขาดูไม่ได้ราวกับคนละคนกับเด็กหนุ่มที่เคยสดใส หนวดเคราเริ่มขึ้นจางๆ ดวงตาโหลลึกและแดงก่ำเพราะเอาแต่ดื่มเหล้าและนอนไม่หลับมาตลอดสองคืนติรยายืนมองลูกชายจากมุมหนึ่งของห้องด้วยความทุกข์ใจแสนสาหัส เธอพยายามโทรหาลลิษาและยี่หวาเพื่อจะข

“ต้องขอโทษคุณติรยาด้วยนะคะ... พอดีดิฉันมัวแต่วุ่นวายอยู่กับงานหมั้นที่บ้านสวนน่ะค่ะ”คำพูดที่ลลิษาคิดว่าจะเป็นเกราะคุ้มกัน กลับกลายเป็นการราดน้ำมันถังใหญ่ลงบนกองไฟที่สุมอยู่ในอกของแดเนียล แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน กรามบดเข้าหากันแน่น‘แต่งงานงั้นเหรอ...หมั้นงั้นเหรอ!’ แดเนียลคำรามในใจอย่างบ้าคลั่ง“เธอหมั้นจริงเหรอมายู?”ติรยาถามย้ำด้วยความตกตะลึง เธอไม่คิดว่าลูกน้องคนเก่งจะบ้าบิ่นเล่นละครตบตาได้แนบเนียนและใจแข็งขนาดนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายเธอแทบจะขาดใจตายอยู่รอมร่อเมื่อเห็นท่าไม่ดีและกลัวว่าแดเนียลจะระเบิดอารมณ์ออกมากลางแผนก ติรยาจึงรีบตัดบท“เอาล่ะ...ฉันฝากลูกชายฉันฝึกงานกับเธอหน่อยนะมายู มีอะไรก็ปรึกษาฉันได้ แดเนียลมาในฐานะเด็กฝึกงาน เธอก็ทำเหมือนเด็กฝึกงานคนอื่นเถอะ ไม่ต้องเกรงใจฉัน”“ค่ะ...คุณติรยา”ลลิษารับคำเสียงแผ่ว พยายามไม่หันไปสบตาร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ“ผมจะตั้งใจเรียนรู้งานจาก ‘หัวหน้า’ ให้ดีที่สุดครับแม่... ทุกรายละเอียดเลยทีเดียว!”แดเนียลเน้นคำพูดสุดท้ายพลางขยับยิ้มเย็นที่ดูน่าสยดสยองเข้าไปอีกติรยาพยักหน้

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของแดเนียลยังคงดังรดรินอยู่ที่ซอกคอขาวระหง ความพึงพอใจและชัยชนะฉายชัดอยู่ในดวงตาคมปราบขณะที่เขามองดูร่างอวบอิ่มที่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนแดเนียลโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูของลลิษาที่ยังคงยืนพิงชั้นเอกสารอย่างหมดแรง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ“ถ้าเย็นนี้ ผมไม่เจอพี่ที่คอนโดล่ะก็...ครั้งต่อไปอาจจะเป็นห้องน้ำในออฟฟิศนี้แน่ และผมจะทำให้มันเสียงดังจนคนรู้กันทั้งบริษัท”ลลิษาไม่ได้โต้ตอบ ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจและเหนื่อยล้า เธอรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิดผลักแผงอกกว้างออกอย่างโกรธแค้น ก่อนจะรีบจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและกระโปรงที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทาเมื่อได้สิ่งที่สมใจและสลัดความอัดอั้นออกมาจนหมด แดเนียลก็จัดการรูดซิปกางเกงและจัดชุดนักศึกษาให้เรียบร้อย เขาแค่นยิ้มเย็นให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูห้องลับก้าวออกไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ลลิษายืนสะอื้นไห้อยู่ในความมืดสลัวเพียงลำพังทว่าทันทีที่แดเนียลก้าวพ้นประตูออกมา เขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่ยี่หวา ที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไ