All Chapters of ยอดอัจฉริยะ พระชายาไร้ค่างามล่มเมือง: Chapter 1 - Chapter 10

“ยาถอนพิษนั้นข้าไม่มี!” ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เข้าใจถึงสถานการณ์ที่เผชิญอยู่ จึงเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “แต่พิษนี้แก้ได้ เพียงแต่ขาดตัวยาไปอย่างหนึ่ง”เธอต้องถ่วงเวลาเพื่อตนเองจิตสังหารในดวงตาของเย่เทียนหลิงพลันพุ่งทะยาน เพิ่มแรงเหยียบที่ฝ่าเท้า น้ำเสียงเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งพันปี “จงบอกเทียบยามา!”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์รู้สึกว่ากะโหลกศีรษะจะถูกเขาเหยียบจนปริแตก ในใจด่าทอสาปแช่งบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของเขาจนครบถ้วนในชั่วพริบตาทว่ายามนี้เธอทำได้เพียงแสร้งจำยอม “ข้าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ ในนั้นมีตัวยาอย่างหนึ่งที่ยากจะเสาะหาได้”เย่เทียนหลิงแค่นยิ้มหยามหยัน “ว่ามา! ใต้หล้านี้ยังไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องการแล้วไม่ได้มา”เขาคือพระโอรสองค์โปรดของเสด็จพ่อ ในคลังส่วนพระองค์ของเสด็จพ่อ ของล้ำค่าแบบใดเล่าจะไม่มีไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เค้นเสียงอันอ่อนแรงเอ่ยออกมา “บัวหิมะแดงพันปี”ดวงตาของเย่เทียนหลิงหรี่ลง “เจ้าเล่นแง่กับข้างั้นหรือ?”บัวหิมะแดงนั้นหาได้ยากยิ่ง บัวหิมะพันปียิ่งหาได้ยากกว่า ส่วนบัวหิมะแดงพันปีนั้นแทบจะเป็นเพียงตำนานเล่าขานไป๋เจี่ยนเอ๋อร์แค่นหัวเราะเสียงแผ่ว “จะเชื่อหรือไม่ก็สุดแท้แต่ท่าน หากหาของมาได้

อวี้ชุ่ยคล้ายมิได้ยินคำถามของผู้คุมคนที่สอง นางกุมดวงตาทั้งสองข้าง พลางแผดเสียงร้องโอดโอยผู้คุมคนแรกและผู้คุมคนที่สองสบสายตากัน ต่างเห็นความเคลือบแคลงสงสัยในแววตาของอีกฝ่ายเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของหลิ่วหรูเหมย หมอถูกเชิญตัวมาอย่างรวดเร็ว คนที่มาพร้อมกันยังมีเย่เทียนหลิงที่ได้ทราบข่าวทันทีที่อวี้ชุ่ยได้ยินว่าเย่เทียนหลิงมาถึง ก็ทรุดกายลงคุกเข่า กุมศีรษะเนื้อตัวสั่นเทาหมอผู้นี้เป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี มีกลิ่นอายผู้ดีหัวขบถไม่ยึดถือกฎเกณฑ์ครั้นเห็นว่ามีผู้บาดเจ็บสองคน จึงเอ่ยถามว่า “จะให้ช่วยผู้ใดก่อน?”เย่เทียนหลิงขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ช่วยไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ก่อน!”หมอถือล่วมยาไปอยู่เบื้องหน้าไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ หลังจากตรวจบาดแผลของนางแล้วจึงเอ่ยว่า “อาการหนักหนานัก!”“หากนางตาย เจ้าก็ต้องตาย!” เย่เทียนหลิงเอ่ยเสียงเย็นชา แล้วกำหมัดทั้งสองข้างแน่นหมอหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ “หากผู้ใดไม่รู้เข้า คงคิดว่าท่านมีความผูกพันลึกซึ้งต่อไป๋เจี่ยนเอ๋อร์”เมื่อเห็นใบหน้าของเย่เทียนหลิงบึ้งตึงสมใจ หมอจึงรีบกล่าวว่า “คงต้องพยายามเต็ม

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ยินดีปรีดาในใจ รีบกดเปิดกล่องของขวัญสีแดงสดนั้นทันทีมันคือยาลูกกลอนต่อชีวิตหนึ่งเม็ด!ในเมื่อฟังก์ชันหลายอย่างยังไม่ปลดล็อก ไม่สามารถนำยารักษาออกมาใช้ได้ การมอบยาลูกกลอนต่อชีวิตให้เม็ดหนึ่งก็นับว่ายุติธรรมดีไป๋เจี่ยนเอ๋อร์กลืนยาลูกกลอนต่อชีวิตลงไปอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็รอให้ป่านหลานเกินเติบโตเต็มที่ เพื่อที่จะได้เก็บเกี่ยวและเพาะปลูกในรอบถัดไปได้ทันท่วงทีเหรียญทองเอ๋ยเหรียญทอง ตอนนี้นางต้องการแต้มเหรียญทองอย่างเร่งด่วนเพื่อเลื่อนระดับมิติการแพทย์ ทว่ารออยู่ครู่เดียว นางก็สิ้นสติหลับใหลไป ร่างกายอันบอบช้ำนี้ เทียบกับศพแล้วก็แค่มีลมหายใจอยู่เพียงเฮือกเดียวเท่านั้นครั้นฟื้นขึ้นมา นางพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์แดงฉลุลายวิจิตรหลังใหญ่ทั่วร่างยังคงปวดร้าวมาก ทว่าสัมผัสได้ว่าบาดแผลถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ซี่โครงก็ถูกจัดต่อเข้าที่เดิมทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าแว่วมาจากนอกห้อง ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์หลับตาแสร้งสลบไสลในทันทีเย่เทียนหลิงสาวเท้าไปข้างเตียง มองดูใบหน้าซีดเซียวเหมือนร่างไร้วิญญาณ ไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาของไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามหมอหนุ่มรูปงามข้างกา

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์นึกไม่ออกว่าสาวใช้นางนี้เป็นผู้ใด ดูจากเครื่องแต่งกายและท่าทางแล้ว คงจะเป็นสาวใช้ระดับสูงที่มีหน้ามีตาไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หาบัวหิมะแดงพันปีได้แล้วหรือ?”ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ สมุนไพรนี้เป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากมาก หากมิใช่สูญพันธุ์ไปแล้ว อย่างน้อยก็ควรใช้เวลาเสาะหาแรมปีถึงจะถูกสาวใช้ชายตามองนางด้วยความดูแคลน “หากหาไม่พบ ท่านจะฟื้นขึ้นมาได้หรือ?”อุ๊ยตาย ดูท่าคงจะให้นางกินด้วยสินะ? ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์แอบยินดีในใจ อย่างน้อยนางก็ได้ผลประโยชน์มาบ้างสาวใช้ผู้นั้นจัดเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกไว้บนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว “พระชายา เชิญเพคะ”แววตาไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ไหววูบ สีหน้าพลันบิดเบี้ยวเหยเกพลางกุมท้องไว้ “โอ๊ย ข้าปวดท้อง อยากจะไปห้องน้ำ”สาวใช้ทำหน้าฉงน “ห้องน้ำหรือเพคะ?”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์พยักหน้าอย่างน่าเวทนา “สามกิจเร่งด่วนของมนุษย์ [1] ไง ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว!”สาวใช้พลันเข้าใจ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมา เอ่ยด้วยความอายระคนโกรธเคือง “รีบไปสิเพคะ!”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ยันกายหมายจะลุกจากเตียง ทว่าซี่โครงกลับปวดร้าว ลุกขึ้นได้เพียงครึ่งเดียวก็ล้มตัวนอนดังเดิม “โอ

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน สายตาเรียบเฉยไร้อารมณ์มองไปยังอวี้ชุ่ยร่างของอวี้ชุ่ยสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา นางคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ โขกศีรษะพลางเอ่ยว่า “พระชายาโปรดเมตตาเถิดเพคะ คุณหนูได้ลงโทษบ่าวแล้ว ท่านอย่าได้ถือสาบ่าวเลย รีบส่งยาถอนพิษมาเถิดเพคะ!”หลิ่วหรูเหมยก็เอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “พี่หญิง น้องผิดเองเพคะ เป็นเพราะน้องสั่งสอนคนไม่ดี หากท่านจะตำหนิ ก็ตำหนิน้องเถิด”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่ามานับญาติกับข้า เจ้าอาศัยอยู่ในจวนอ๋องหลิงอย่างไร้ยศไร้ตำแหน่ง มีความสัมพันธ์กับท่านอ๋องโดยไร้พิธีสมรส มีสิทธิ์อันใดมานับญาติเป็นพี่เป็นน้องกับข้า!”“พระชายา... ข้า... ฮือ ๆ...” หลิ่วหรูเหมยเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น คนในห้องต่างพากันก้มหน้าสำรวมกิริยา แสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดเย่เทียนหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ เจ้าอย่าทำเกินไปนัก! ข้ากับเหมยเอ๋อร์นั้นบริสุทธิ์ใจต่อกัน!”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เหลือบมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม “พวกท่านบริสุทธิ์ใจหรือไม่ แล้วมันกงการอะไรของข้า? ปัญหาตอนนี้คือ สาวใช้ของนางแทงข้าหนึ่งที แต่ก