ยอดอัจฉริยะ พระชายาไร้ค่างามล่มเมือง

แคว้นต้าเหลียง นครหลวง เมืองเทียนอู่

มวลเมฆมืดครึ้มปกคลุมทั่วผืนฟ้า บดบังจนแผ่นดินมืดมิดอับแสง

“อ๊าก... อ๊าก...” เสียงกรีดร้องโหยหวนของสตรีดังก้องภายในคุกใต้ดินอันมืดมิด ชวนให้ผู้ที่ได้ยินขวัญหนีดีฝ่อ

แส้เงินที่มีหนามแหลมฟาดลงบนร่างผอมบางของสตรีนางหนึ่งครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกคราที่ตวัดผ่านย่อมกระชากเอาเศษเนื้อและโลหิตติดออกมา ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ

“ยาถอนพิษอยู่ที่ใด?!” บุรุษผู้หนึ่งยกมือขึ้นสั่งให้ข้ารับใช้ชุดดำที่กำลังลงทัณฑ์ทรมานหยุดมือ น้ำเสียงเย็นเฉียบเสียดแทงกระดูก แววตาคมปลาบเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังและความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง

“ข้ามิได้วางยาพิษ แล้วจะเอายาถอนพิษมาจากที่ใด!”

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์กัดฟันแน่น ข่มกลั้นความเจ็บปวดแสบร้อนทั่วร่าง นางเงยหน้ามองบุรุษผู้หล่อเหลาราวกับเทพเซียนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า น้ำตาแห่งความโศกเศร้าหลั่งรินปะปนกับโลหิตบนใบหน้าไหลซึมเข้าสู่ปาก

นี่คือสามีของนาง อีกทั้งยังเป็นอ๋องหลิง องค์ชายหกผู้เป็นที่โปรดปรานยิ่งของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ปีนี้ย่างเข้ายี่สิบชันษา

เมื่อหนึ่งปีก่อน นางอ้อนวอนขอให้ไป๋จิ่นถัง บิดาผู้เป็นแม่ทัพของนาง ใช้ความชอบในการทำศึกแลกกับราชโองการสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท ได้ตบแต่งกับเขาดั่งใจปรารถนา

ทว่ามิคาดคิด ตลอดหนึ่งปีมานี้เขาเห็นนางเป็นเพียงขยะ มิเคยชายตาแล และมิเคยร่วมเรียงเคียงหมอนฉันสามีภรรยา

บิดาของนางเพิ่งยกทัพไปชายแดนได้เพียงสิบวัน เขาก็ปรักปรำว่านางวางยาพิษหลิ่วหรูเหมย ญาติพี่น้องซึ่งเป็นสหายวัยเยาว์ของเขา

แววตาของเย่เทียนหลิงเย็นเยียบ พลันโน้มกายลงมา มือเรียวงามดุจหยกบีบคอของนางก่อนจะออกแรงเล็กน้อย ยกร่างนางลอยขึ้นราวกับตุ๊กตาผ้าขาดวิ่น เขากัดฟันถามว่า “หากยังไม่พูด ข้าจะสังหารเจ้าเซ่นสังเวยนาง!”

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่เริ่มบีบแน่นขึ้น ลมหายใจยิ่งทวีความยากลำบาก ครั้นเห็นความรังเกียจและจิตสังหารในแววตาของเขา ใจนางก็ปวดร้าวราวกับถูกคมมีดกรีดเฉือน

ทันใดนั้น นางไม่อยากแก้ต่างเพื่อตนเองอีกต่อไป นางแย้มยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตนเองและเศร้าสิ้นหวัง ก่อนจะเอ่ยอย่างยากลำบาก “เช่นนั้นข้าก็ขอใช้ความตายพิสูจน์ความบริสุทธิ์!”

“จะตายแล้วยังไม่สำนึก!” ยังไม่ทันสิ้นคำ เขาก็เหวี่ยงร่างนางออกไปอย่างแรง

ปัง! เสียงดังสนั่น ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ครางในลำคอ ร่างนางกระแทกเข้ากับกำแพงหิน

นางแทบจะได้ยินเสียงกระดูกตนเองหักดังกร๊อบ กระอักเลือดออกมาอึกหนึ่ง จากนั้นร่างก็ร่วงไถลสู่พื้นดุจตุ๊กตาผ้าที่ขาดยับเยิน

เบื้องนอก สายฟ้าเจิดจ้าฟาดแหวกท้องนภา ตามด้วยเสียงอสนีบาตกึกก้องเหนือหลังคาคุกใต้ดิน ทำให้ผู้คนในที่แห่งนั้นต่างพากันหดกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดผวา

เย่เทียนหลิงขมวดคิ้วมุ่น มีลางสังหรณ์ร้ายบางอย่าง เขาเดินเข้าไปแล้วใช้รองเท้าปักลายเมฆาสีทองเชยคางของไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ขึ้นมา “ตายแล้วหรือ?”

สตรีผู้นี้ยังตายตอนนี้มิได้ หากไม่มียาถอนพิษ เหมยเอ๋อร์ก็มิอาจรอดชีวิต

“บ้าชะมัด! เจ็บเป็นบ้าเลย!” ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์สบถด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือรองเท้าคู่หนึ่งที่มีให้เห็นเพียงในละครย้อนยุคเท่านั้น

นี่ฝันงั้นเหรอ?

เธอกำลังเข้าเวรดึกอยู่ที่โรงพยาบาล นอนฟุบที่โต๊ะเพราะอยากงีบพักไม่ใช่เหรอ...

เธอยังไม่ทันได้คิดทบทวน ใบหน้าก็ถูกรองเท้าคู่นั้นเหยียบลงมาพร้อมกับออกแรงบดขยี้ เสียงเหี้ยมเกรียมดังขึ้นว่า “ยาถอนพิษเล่า?”

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์รู้สึกราวกับกะโหลกศีรษะของตนเองจะถูกเหยียบจนแหลกแล้ว ในขณะเดียวกัน ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอก็พรั่งพรูเข้ามาในสมอง

ต้องยอมรับความจริงว่า เธอทะลุมิติมาแล้ว!

แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก การรักษาชีวิตรอดต่างหากที่สำคัญ!

ริมฝีปากสีแดงของนางเผยอออก “ยาถอนพิษ...”