All Chapters of ยอดอัจฉริยะ พระชายาไร้ค่างามล่มเมือง: Chapter 21 - Chapter 30

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ยิ้มเยาะในใจ นี่คิดจะบีบบังคับให้นางยกโทษให้อย่างนั้นหรือ?เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว แต่ความแค้นนี้ยังหลงเหลืออยู่ในจิตใต้สำนึก จะให้อภัยได้หรือ?หลิ่วหรูเหมยไม่ได้แสร้งทำเป็นอ่อนแอ แสดงความรักอย่างลึกซึ้ง เรียกคะแนนความสงสารหรอกหรือ?ดี ก็มอบโอกาสนี้ให้นางแล้วกัน!ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ไม่พูดอะไรแม้แต่ประโยคเดียว หันหลังกลับเข้าห้องไป แล้วปิดประตูดัง “ปัง!”มาดูกันว่าแม่ดอกบัวขาวนี่จะหาทางลงอย่างไร ไหนบอกว่าจะคุกเข่าไม่ยอมลุกมิใช่หรือ?ก็คุกเข่าไปสิ นางจะรับแทนเจ้าของร่างเดิมเอง!หลังจากก่นด่าเย่เทียนหลิงกับหลิ่วหรูเหมยชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นในใจไปสองร้อยรอบแล้ว จึงค่อยนึกถึงบุรุษที่อยู่ในมิติ หากฟื้นขึ้นมา จะถูกมิติผลักไสออกมาหรือไม่พวกเขามั่นใจว่าบุรุษผู้นั้นเข้ามาในห้องของนางแล้ว แต่ก็ค้นตัวไม่พบ ต้องเฝ้าอยู่ข้างนอกเป็นแน่ หากถึงตอนนั้นบุกเข้ามา ความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่านางเข้าไปในมิติ ตรวจสอบลมหายใจของบุรุษผู้นั้น ยังมีชีวิตอยู่ แต่ยังคงสลบไสลมิตินี้ไม่มีฟังก์ชันเทเลพอร์ต เข้าไปจากที่ใด ก็ต้องออกมาจากที่นั่นไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ยังคิดหาวิธีการดี ๆ ไม่ออก นางจำได้

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ถูกผลักจนล้มพับลงกับพื้น โทสะพลุ่งพล่านขึ้นในใจเวลาที่กำลังทำงาน นางเกลียดการถูกขัดจังหวะเป็นที่สุดอีกอย่าง นางก็สวมผ้าคลุมหน้าบาง ๆ อยู่ ไม่ได้ “จุมพิต” ลงไปจริง ๆ เสียหน่อยนางตวาดกร้าว “หุบปาก! หากอยากให้หญิงชราผู้นี้รอดชีวิต ก็อย่ามารบกวนข้าช่วยคน!”ช่วงเวลาทองในการกู้ชีพผู้ป่วยโรคหัวใจคือสี่นาที ราวกับวิ่งแข่งกับพญามัจจุราช ไม่อาจล่าช้าได้แม้แต่นิดเดียวฮูหยินวัยกลางคนท่าทีน่าเกรงขามผู้นั้นชี้หน้าไป๋เจี่ยนเอ๋อร์พลางเอ่ยว่า “มีใครช่วยคนกันอย่างเจ้าบ้าง? มิหนำซ้ำยังปิดหน้าปิดตา ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อีก!”มีสตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “นั่นสิ ไท่เฟยก็อายุมากเช่นนี้แล้ว ก่อนตายยังรักษาชื่อเสียงในบั้นปลายชีวิตไว้ไม่ได้อีก มันช่าง...”“หุบปาก!” บุรุษชุดขาวตวาดกร้าว “ให้นางช่วย ข้าเชื่อใจนาง! ผู้ใดกล้าขัดขวาง ย่อมหมายความว่าคิดจะปองร้ายเสด็จแม่!”สิ้นเสียงนี้ของเขา เหล่าสตรีทั้งหลายต่างก็หุบปากเงียบกริบในทันทีไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เพิ่งจะสังเกตเห็นหน้าตาของบุรุษผู้นี้ เขาดูอายุราว ๆ ยี่สิบกว่าปี ใบหน้าราวกับภาพวาด ดูอ่อนโยนและสง่างาม ทว่ากลับมีความน่าเกรงขามที่มิอาจต้านทานแฝงอยู

เห็นได้ชัดว่าไป๋เจี่ยนเอ๋อร์กำลังเปรยถึงเรื่องที่หลิ่วหรูเหมยใช้พิษเจ็ดวันปลิดวิญญาณมาใส่ร้ายนาง เพราะอยากรู้ว่าฮุ่ยเฟยทราบเรื่องนี้ด้วยหรือไม่ฮุ่ยเฟยโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ “บังอาจ! นี่เจ้ายังจะโทษเหมยเอ๋อร์อยู่อีกหรือ? หากไม่ใช่เพราะเจ้า ตำแหน่งพระชายาอ๋องหลิงสมควรเป็นของเหมยเอ๋อร์! เจ้าแย่งชิงตำแหน่งของนางไป ไม่ว่าอ๋องหลิงและเหมยเอ๋อร์จะปฏิบัติต่อเจ้าเช่นไร เจ้าก็ต้องทนรับไว้!”เห็นได้ชัดว่า ฮุ่ยเฟยรู้เรื่องด้วยทว่าดูจากระดับความรักใคร่เอ็นดูที่นางมีต่อหลิ่วหรูเหมยแล้ว ไม่น่าใช่ผู้บงการ นางคงไม่มีทางยอมให้หลิ่วหรูเหมยเป็นอันตรายแม้เพียงนิดจู่ ๆ หลิ่วหรูเหมยก็ลุกขึ้นพรวดแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าไป๋เจี่ยนเอ๋อร์อีกครั้ง “พระชายาเพคะ หม่อมฉันรู้แล้วว่าผิด ท่านโปรดให้อภัยหม่อมฉันเถิด เมื่อคืนหม่อมฉันคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องท่านทั้งคืน ท่านก็ยังไม่ยอมยกโทษให้หม่อมฉัน หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ! เป็นเพราะหม่อมฉันรักอ๋องหลิงมากเกินไป จึงได้ทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนั้น! ฮือ ๆ ๆ...”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์หรี่ตาลงทันควัน นี่คือการฟ้องร้องซึ่งหน้าหรือเปล่า?ฮุ่ยเฟยรีบลุกจากที่นั่ง ดึงตัวหลิ่วหรูเหมยขึ้

ในขณะที่ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์รู้สึกว่าตนเองกำลังจะจบสิ้นลงแล้ว ทันใดนั้นก็มีเสียงกึ่งชายกึ่งหญิงดังแว่วมา “ฮ่องเต้เสด็จ! ไทเฮาเสด็จ! ฮองเฮาเสด็จ! อ๋องกงเสด็จ!”ฮุ่ยเฟยได้ยินดังนั้นก็ลนลาน รีบสั่งการทันที “เร็วเข้า! เอานางไปไว้ที่ตำหนักหลัง!”การใช้ศาลเตี้ยในวังนับเป็นความผิดมหันต์ ไหนจะกระทำกับสะใภ้ของตัวเองอีก?เหล่าขันทีรีบหยุดมือ ช่วยกันลากตัวไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ไปยังตำหนักหลังอย่างชุลมุน ศีรษะและหัวไหล่กระแทกเข้ากับขั้นบันไดหิน เจ็บปวดจนแทบขาดใจต่อให้เหล่าขันทีจะเคลื่อนไหวรวดเร็วเพียงใด ก็ยังช้าเกินไปเสียงอันน่าเกรงขามทว่าแฝงความอ่อนโยนไว้ดังขึ้น “น้องหญิงฮุ่ยเฟย ที่นี่ของเจ้าช่างครึกครื้นเสียจริง”“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เสียงน่าเกรงขามของบุรุษดังตามเข้ามาฮุ่ยเฟยรีบจับมือของนางกำนัลไว้แล้วถวายความเคารพฮ่องเต้และคนอื่น ๆ “หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท! ถวายพระพรไทเฮาและฮองเฮาเพคะ”น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลราวสายน้ำ ท่วงท่านั้นอ่อนช้อยไร้กระดูก บอบบางราวกิ่งหลิวลู่ลม เห็นแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้!ไหนล่ะท่าทีหยาบคายและอวดดีของสตรีปากจัดเมื่อครู่นี้?หลิ่วหรูเหมยรีบทำความเคารพตาม ท่าทางอ้อนแอ้น

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์วิเคราะห์ว่า การที่เจ้าของร่างเดิมถูกพิษโฉมงามกระดูกแห้งแล้วยังไม่ตาย คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับพิษกู่ทั้งสองชนิดนั้นน่าจะเป็นเพราะสะกดกันเองจนเกิดเป็นความสมดุลบางอย่าง จึงทำให้เจ้าของร่างเดิมยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนดังนั้นแมลงกู่สองตัวนี้ อย่างน้อยต้องมีตัวหนึ่งที่อาศัยอยู่ในร่างกายของเจ้าของร่างเดิมมาสิบกว่าปีแล้วพิษชนิดที่สองคือ ร้อยวันเมามาย นี่คือหญ้าชนิดหนึ่ง น้ำที่ต้มจากมันจะมีสีดั่งดอกท้อ ส่งกลิ่นหอมหวนประหนึ่งกล้วยไม้และชะมด เจือกลิ่นสุราบางเบา ผู้ที่ถูกพิษชนิดนี้จะมีอาการคล้ายคนเมา มีชีวิตอยู่ได้มากที่สุดเพียงร้อยวันระบบวิเคราะห์ว่า พิษชนิดนี้ตกค้างอยู่ในร่างกายมาหนึ่งปีแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นการถูกพิษในจวนอ๋องหลิงยาถอนพิษของร้อยวันเมามายคือสมุนไพรที่มีชื่อว่า “หอมหวนคืนวิญญาณ” เติบโตอยู่ท่ามกลางน้ำแข็งและหิมะพันปีบนยอดเขาสูงชันพิษอีกชนิดหนึ่งก็เป็นยาพิษเรื้อรังเช่นกัน อยู่ในยาทาบาดแผล สามารถประคับประคองไปได้สักแปดถึงสิบวัน ถอนพิษได้ง่ายกว่าพิษเจ็ดวันปลิดวิญญาณเห็นได้ชัดว่าพิษนี้คือการแก้แค้นของฮุ่ยเฟย!เพราะกลัวว่านางจะตายในวัง ถึงได้ลงมือใช้พิษเร