All Chapters of ยอดอัจฉริยะ พระชายาไร้ค่างามล่มเมือง: Chapter 11 - Chapter 20

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ลงมืออย่างกะทันหัน ทุกคนต่างตั้งตัวไม่ทันหลิ่วหรูเหมยหวีดร้องออกมา ศีรษะกระแทกลงบนเตียง นัยน์ตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดเย่เทียนหลิงขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงเข้มว่า “ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ เจ้า...”วาจาคาดคั้นของเขายังไม่ทันจบคำ ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ก็ล้วงเอาขวดกระเบื้องใบเล็กขนาดเท่าหัวแม่มือออกมาจากปลอกหมอนไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ดึงจุกไม้ของขวดกระเบื้องออก ทั่วทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของยากู้จือสิงและเหล่าหมอหลวงต่างเป็นผู้มีวิชาแพทย์สูงส่ง พลันจำแนกกลิ่นตัวยาที่ใช้แก้บุปผาพิษในยาพิษเจ็ดวันปลิดวิญญาณได้หลายชนิด ต่างหันสบตากันด้วยความฉงนสนเท่ห์โดยมิได้นัดหมายไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เทขวดกระเบื้องลงบนฝ่ามือ ปรากฏยาลูกกลอนสีขาวขนาดเท่าเมล็ดถั่วลิสงเพียงเม็ดเดียว“นี่คือยาถอนพิษเจ็ดวันปลิดวิญญาณใช่หรือไม่?”ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์จับยาลูกกลอนไว้ พลางมองหลิ่วหรูเหมยที่ทำหน้าราวกับเห็นผีด้วยความลำพองใจหลิ่วหรูเหมยอยากปฏิเสธว่าไม่ใช่ แต่ก็เกรงว่าไป๋เจี่ยนเอ๋อร์จะทำลายยาเม็ดทิ้ง ทว่าหากยอมรับว่าใช่ เช่นนั้นเรื่องที่นางทำลงไปย่อมถูกเปิดโปงต่อทุกคน“หรือว่าไม่ใช่?” ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ไม่ปล่อยให้นา

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เงยหน้ามองเย่เทียนหลิงด้วยสายตาที่สงบนิ่งและเฉยชาเห็นเขาใช้กวานหยก [1] เกล้าผม คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาดุจห้วงดารา ทว่ากลับเย็นเยียบราวกับภูเขาน้ำแข็งพันปีทั่วทั้งกายแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายสูงศักดิ์และดุดัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ สง่างามจนผู้คนมิอาจละสายตาได้บุรุษผู้นี้มีรูปโฉมเป็นทุนรอนที่ทำให้สตรีทุกนางยอมคลั่งไคล้เพื่อเขา!ต่อให้เต็มไปด้วยอันตราย หรือต้องเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟก็ตาม...“ขึ้นรถ!” น้ำเสียงเผด็จการของเย่เทียนหลิงแฝงไปด้วยแววดูแคลนเขาชิงชังยามที่สตรีจ้องมองเขาด้วยความหลงใหล และยิ่งรังเกียจที่สตรีอวดฉลาด เล่นแง่ทำเป็นแสร้งปล่อยเพื่อจับเขาใช่แล้ว เขาคิดว่าการที่ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม มิได้ทำตัวเป็นกอเอี๊ยะหนังสุนัข [2] ที่คอยตามติดเขานั้น คือการแสร้งปล่อยเพื่อจับหากไป๋เจี่ยนเอ๋อร์รู้ว่าเขาคิดเช่นนี้ คงได้พ่นน้ำพุวิเศษจากห้วงมิติใส่หน้าเขาเป็นแน่!นางจับมือของชิงเฉ่าพยุงกายขึ้นรถม้า จากนั้นก็นั่งพิงนิ่ง ๆ หลับตาลงครุ่นคิดว่าจะรับมือกับการกลั่นแกล้งของฮุ่ยเฟยอย่างไรดีรถม้าเพิ่งจะเคลื่อนตัวออกจากถนนใหญ่ซึ่งเป็นที่

เย่เทียนหลิงมองดูไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ที่จู่ ๆ ก็เอาตัวรอดมาได้ด้วยตนเอง ยังคงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองนัก ครั้นคิดว่าเมื่อครู่นี้ตัวเขาเองถึงกับร้อนรนอยากจะช่วยสตรีผู้นี้ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกบางที อาจเป็นเพราะเขาหงุดหงิดที่นางมองออกว่าเขากำลังพยายามซื้อเวลาเพื่อช่วยนางบางที อาจเป็นท่าทีที่สงบนิ่งและเฉยชาของนาง ที่ทำให้เขาหงุดหงิด“หึ!” เย่เทียนหลิงแค่นเสียงเย็นชา หันหลังกลับด้วยความยโสแล้วสั่งการให้ทุกคนเก็บกวาดปัญหาที่เหลือคนตัวจิ๋วในใจของไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ของเขาไปหนึ่งที แต่ปากกลับเอ่ยว่า “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ช่วยสงเคราะห์!”พูดพลางทำเป็นมองไม่เห็นซากศพและกองเลือดที่เกลื่อนเต็มพื้น ก้าวขึ้นรถม้าไปอย่างสงบและสุขุมและการกระทำเช่นนี้ ก็ทำให้องครักษ์จำนวนไม่น้อยยิ่งรู้สึกเลื่อมใสในตัวนาง พระชายาผู้นี้ดูคู่ควรกับท่านอ๋องของพวกเขายิ่งกว่าเดิมรถม้าถูกฟันยับเยิน แทบจะกลายเป็นรถพื้นราบอยู่แล้ว สารถีก็ตายแล้วเช่นกันชิงเฉ่าที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบคลานตัวสั่นเทิ้มไปที่รถม้า คิดจะจูงม้ากลับไป อันที่จริงก็อยู่ห่างจากจวนอ๋องไม่ไกลนักนางบั

ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์ดูเหมือนนอนพักรักษาอาการบาดเจ็บอยู่บนเตียง แต่แท้จริงแล้วกำลังจัดการแปลงสมุนไพรของตนเองทั้งวันทั้งคืนเพื่อสะสมเหรียญทองวันเวลาที่ยุ่งวุ่นวายมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปห้าวันแล้วด้วยการบำรุงจากบัวหิมะแดงพันปีและน้ำพุวิเศษในห้วงมิติ บาดแผลบนร่างกายของไป๋เจี่ยนเอ๋อร์จึงฟื้นตัวเร็วมาก เพียงแต่อาการคันยิบ ๆ จากการสมานแผลทำให้นางนอนหลับไม่สนิทคืนนี้ นางเข้าไปในมิติ คว้ากลีบดอกบัวหิมะแดงพันปีจากคลังสินค้าของแปลงสมุนไพรมาหนึ่งกลีบ ใส่ปากเคี้ยว จากนั้นก็เดินไปที่ริมน้ำพุวิเศษ ใช้ถ้วยตักน้ำพุวิเศษขึ้นมาหนึ่งถ้วย แล้วจิบทีละอึกเล็ก ๆระดับของนางยังต่ำเกินไป จึงยังนำสิ่งของในมิติออกไปไม่ได้ แต่สามารถนำสิ่งของข้างนอกเข้ามาได้ ทว่านางต้องนำเข้ามาเป็นสิ่งของพกติดตัว จะใช้จิตควบคุมยังทำไม่ได้ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์มองดูแปลงสมุนไพร คิดว่าหากขยายแปลงสมุนไพรได้อีก ก็จะลองปลูกธัญพืชดูสักแปลง เช่นนี้ต่อให้ต้องอยู่อาศัยในนี้ก็ไม่มีทางอดตายแล้วปกติก็ต้องประหยัดเสบียงแห้งและขนมเพื่อเก็บตุนไว้ในมิติด้วย ในมิติปลอดเชื้อและรักษาความสดใหม่ อาหารจึงไม่เน่าเสีย สามารถเตรียมไ

เมื่อหลิ่วหรูเหมยได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าก็ซีดเผือดลงในพริบตา รีบคุกเข่าทำความเคารพเย่เทียนหลิงนางปรายตามองไป๋เจี่ยนเอ๋อร์อย่างได้ใจ ความหมายนั้นเหมือนกำลังบอกว่า “เห็นแล้วกระมัง ท่านอ๋องมาแล้ว ก็ต้องค้นหาคนอยู่ดีมิใช่หรือ!”คนที่ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์รออยู่ก็คือเย่เทียนหลิง เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหาคนไม่เจอ แล้วยังเอาไปนินทาใส่ร้ายนางต่อหน้าเขาอีกขณะนั้นจึงเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้ที่หน้าประตู “เช่นนั้นก็ค้นดูเถิด!”สาวใช้และแม่นมทั้งหลายรีบวิ่งเข้าไปในห้อง จุดเทียนขึ้น แล้วลงมือค้นหาในห้องอยู่พักใหญ่ แม้แต่รูหนูก็ยังล้วงดู แต่ก็ไม่พบมือสังหารที่ว่านั่นเลยหลิ่วหรูเหมยเริ่มจะนั่งไม่ติดแล้ว นางให้คนคอยเฝ้าหน้าต่างไว้แต่แรกแล้ว คนก็อยู่ในห้อง แล้วจะหาไม่เจอได้อย่างไร?นางแทบอยากจะเข้าไปหาด้วยตัวเอง แต่ก็ยังคงอดกลั้นไว้ไป๋เจี่ยนเอ๋อร์บุ้ยปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “ในเมื่อหาไม่เจอ ข้าก็นอนได้แล้วกระมัง?”สายตาอันลึกล้ำของเย่เทียนหลิงทอดลงบนร่างของหลิ่วหรูเหมยชั่วครู่ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปหลิ่วหรูเหมยใจหายวูบ นางทราบดีว่า ตั้งแต่คราวก่อนเย่เทียนหลิงก็เริ่มมีกำแพงในใจต่อนางเ