Chapter 291Walang nagawa ang driver kundi iabot ang susi at umalis. Naiwan si Santi na parang tangang naghihintay pa rin sa ibaba, basang-basa sa malakas na buhos ng ulan.Maya-maya, lumapit ang isang guwardiya ng hotel na may dalang malaking payong. "Boss, pumasok muna kayo sa loob. Humahagupit ang ulan, baka lagnatin kayo riyan.""Huwag mo akong pansinin," tipid at malamig na sagot ni Santi, hindi man lang tinitingnan ang guwardiya. "Iwan mo ang payong kung gusto mo, tapos umalis ka na.""Pero, Sir—""Sabi nang iwan mo ang payong at umalis ka na, hindi ba?" pagmamatigas ni Santi.Nang maiwan uli mag-isa, napatingin si Santi sa itaas ng gusali. "Nasaang palapag ka kaya, Astrid? Natutulog ka na ba? Naririnig mo rin ba ang ulan?" bulong niya sa sarili, habang ang lamig ng bawat patak ng tubig ay humahagupit sa kanyang mukha.Samantala, sa loob ng umaangat na elevator, nakatingin lang si Astrid sa repleksyon ng sarili sa salamin. Bumubulong siya sa kawalan habang naaalala ang pigura ng
Read more