บททั้งหมดของ Heartless Mafia Lord: บทที่ 21 - บทที่ 30

Hindi ko na mabilang kung ilang araw na akong naninirahan sa mansion ni Trenton Aldridge. Isang linggo? Dalawa? Hindi ko na rin sigurado. Sa lugar na ito, parang tumitigil ang oras. Lahat ay tahimik ngunit puno ng tensyon—parang may bagyong naghihintay lamang na sumabog. At ang sentro ng bagyong iyon ay iisang tao lamang. Si Trenton Maxime Aldridge. Ang lalaking kinatatakutan ng lahat. Ang lalaking ngayon ay asawa ko. Huminga ako nang malalim habang naglalakad sa mahabang hallway ng mansion. Napakalawak ng bahay na ito na minsan pakiramdam ko ay isa akong multo na naliligaw sa loob ng sarili kong kulungan. Isang napakagandang kulungan. Gold chandeliers. Marble floors. Paintings na siguradong milyon ang halaga. Pero kahit gaano pa ito kaganda, hindi nito mababago ang katotohanan. Hindi ko pinili ang buhay na ito. Huminto ako sa harap ng malaking bintana sa dulo ng hallway. Mula rito, kitang-kita ang malawak na hardin ng mansion. Tahimik. Perpekto. Pero kahit ang hangi

Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan nang gabing iyon. Tahimik ang buong Aldridge mansion, ngunit ang katahimikan ay parang may kasamang kakaibang bigat—parang may paparating na bagyo na hindi mo makita pero nararamdaman mo sa hangin. Nakatayo ako sa malaking bintana ng aking silid, nakatanaw sa madilim na hardin sa labas. Ang ilaw mula sa poste ay bahagyang tumatama sa mga puno, gumagawa ng mahahabang anino na parang may sariling buhay. Hindi ko alam kung bakit hindi ako mapakali. Marahil dahil tatlong araw ko nang halos hindi nakikita si Trenton. Simula nang bumalik siya mula sa isang lihim na pulong kasama ang iba pang mafia leaders, mas naging malamig siya kaysa dati. Halos hindi siya nagsasalita sa akin, at kapag nagkakasalubong kami sa hallway ng mansion, isang malamig na tingin lang ang ibinibigay niya bago tuluyang lumayo. Pero kahit ganoon… hindi ko mapigilang isipin siya. Nakakainis. Hindi naman dapat. Hindi dapat ako nag-aalala sa isang lalaking pinakasalan ko

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. Sa unang araw ko sa mansyon ni Trenton Maxime Aldridge, iisa lang ang nasa isip ko—mabuhay. Hindi pagmamahal. Hindi pagkakaibigan. Hindi kahit anong koneksyon sa lalaking iyon. Isang kasunduan lang ito. Isang kasal na ginawa para bayaran ang utang ng pamilya ko. Pero habang tumatagal ang mga araw sa loob ng malamig at napakalaking mansyon na ito, mas lalo kong nararamdaman na may mga bagay na hindi ko kayang kontrolin. Tulad ng paraan ng pagtitig niya sa akin. O kung paano nagiging mabilis ang tibok ng puso ko kapag malapit siya. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko habang nakatayo sa balkonahe ng mansyon. Malamig ang hangin ng gabi, at ang buong lupain ng Aldridge estate ay tila tahimik—ngunit alam kong hindi ito totoong tahimik. Sa mundong ginagalawan ni Trenton, ang katahimikan ay kadalasang bago ang bagyo. “Hindi ka pa natutulog.” Napapikit ako nang marinig ang malalim at pamilyar na boses sa likod ko. Hindi ko

Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing tahimik ang Aldridge Mansion, pakiramdam ko may kung anong lihim na bumubulong sa bawat sulok nito. Masyadong malaki ang lugar para maging komportable. Masyadong malamig para tawaging tahanan. At higit sa lahat—mukhang may mga bagay na hindi dapat malaman ng isang tulad ko. Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana sa library nang marinig ko ang pagbukas ng pinto sa likod ko. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon. “Hindi ka ba natutulog?” malamig na tanong ni Trenton. Napapikit ako sandali bago humarap sa kanya. Nakasuot siya ng itim na suit kahit gabi na. Katulad ng dati, maayos, kontrolado, at imposibleng basahin ang emosyon sa kanyang mukha. “Hindi ako makatulog,” sagot ko. Tahimik siyang naglakad papasok sa silid. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, parang may awtoridad na hindi kailangang ipaliwanag. “Hindi ka dapat gumagala sa mansion sa ganitong oras,” sabi niya. Bahagya akong napangiti. “Bakit? May mak

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. Sa simula, malinaw ang lahat ng hangganan sa pagitan namin ni Trenton Maxime Aldridge. Isa lamang itong kasal na ginawa para sa isang kasunduan. Isang malamig na kontrata na walang kasamang emosyon. Hindi kami dapat maging magkaibigan. Lalong hindi kami dapat maging higit pa roon. Ngunit habang tumatagal ang mga araw sa loob ng napakalaking mansyon ng Aldridge, unti-unti kong napapansin ang mga bagay na dati’y hindi ko pinapansin. Mga maliliit na bagay. Mga sandaling halos hindi napapansin ng iba. Tulad ng paraan ng pagtingin niya kapag may ibang lalaking masyadong lumalapit sa akin. O kung paano siya tahimik na nag-uutos sa mga guwardiya kapag lalabas ako ng mansyon. Para bang… pinoprotektahan niya ako. Ngunit hindi ko pinapayagan ang sarili kong isipin iyon nang mas malalim. Dahil alam kong mapanganib iyon. Mapanganib para sa puso ko. — Gabing iyon ay kakaiba. Tahimik ang buong mansyon. Halos wala akong marinig